Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, τα… ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Τελειώνουν τα μπάνια του λαού και αρχίζει το «παραμύθι» της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Τι θα δώσει ο ένας, τι θα αντιπροτείνει ο άλλος, τι θα προσφέρει ο τρίτος… Κι εμείς παρακολουθούμε λες και θα ανοίξει πολυκατάστημα με εκπτώσεις να μπουκάρουμε μέσα και να πάρουμε τα πάντα!
Πώς θα τα πάρεις αδερφέ μου; Πώς θα τα κουβαλήσεις όλα αυτά που θα σου προσφέρουν απλόχερα οι πολιτικοί μας στη ΔΕΘ; Τι να πρωτοεπιλέξεις στις μεγάλες «προσφορές» εξαγγελιών που θα ακούσεις;
Φέτος, όμως, έχουμε και το άλλο… Να τσακώνονται για τη σειρά που θα πάει ο καθένας στη Θεσσαλονίκη! Μπήκε, λέει, «σφήνα» ο Τσίπρας ανάμεσα στον πρωθυπουργό και τον Ανδρουλάκη. Τι θα πει, άραγε, ο Αλέξης πριν από τον Κυριάκο, με τον Νίκο να περιμένει;
Γιατί, όπως φαίνεται, φέτος στη Θεσσαλονίκη, δεν θα έχουμε μόνο διαγωνισμό εξαγγελιών, θα έχουμε και διαγωνισμό εντυπώσεων.
Ποιος θα «κλέψει» την παράσταση, ποιος θα γεμίσει περισσότερο την αίθουσα, ποιος θα βγάλει την καλύτερη ατάκα για τα δελτία των οκτώ και, κυρίως, ποιος θα καταφέρει να χαλάσει τη φιέστα του προηγούμενου.
Η «σφήνα» Τσίπρα μού θυμίζει εκείνον τον παλιό θαμώνα του καφενέ που είχε εξαφανιστεί για λίγο από το μαγαζί, αλλά ένα βράδυ ανοίγει την πόρτα, κάθεται πρώτο τραπέζι και όλοι γυρίζουν να δουν αν επέστρεψε για τα καλά.
Και τώρα αρχίζουν τα ωραία. Στο Μαξίμου, θα κοιτάζουν τι θα πει ο Τσίπρας. Στο ΠΑΣΟΚ, θα κοιτάζουν ακόμη περισσότερο τι θα πει ο Τσίπρας. Και ο Τσίπρας, υποθέτω, θα κοιτάζει και τους δύο, απολαμβάνοντας το γεγονός ότι πριν καν ανέβει στο βήμα κατάφερε να γίνει μέρος της συζήτησης.
Διότι στην πολιτική, αγαπητοί μου, καμιά φορά, μεγαλύτερη σημασία δεν έχει τι λες. Σημασία έχει πόσοι ασχολούνται με το τι πρόκειται να πεις.
Κι έτσι, η φετινή ΔΕΘ αποκτά κάτι από πολιτικό φεστιβάλ με τρία μεγάλα ονόματα στη μαρκίζα.
Πρώτος ο πρωθυπουργός με το κυβερνητικό «καλάθι».
Μετά ο Τσίπρας με το μυστηριώδες «τι θέλει να πει ο ποιητής».
Και ύστερα ο Ανδρουλάκης, που θα πρέπει να πείσει ότι ανάμεσα στους δύο δεν υπάρχει μόνο χώρος για να περάσει, αλλά και χώρος για να σταθεί.
Εμείς πάλι μπορούμε να καθίσουμε αναπαυτικά.
Να ακούσουμε υποσχέσεις, παροχές, οράματα, επανεκκινήσεις, νέες αρχές και καλύτερες ημέρες.
Τόσα χρόνια, άλλωστε, στη ΔΕΘ, έχουμε ακούσει τόσα πολλά για το μέλλον, που υπάρχει μόνο μία μικρή λεπτομέρεια… Κάποτε θα θέλαμε να ζήσουμε και λίγο από αυτό.
Για τους υπόλοιπους δεν ξέρω αν και πότε θα πάνε στη Σαλονίκη κι αν θα την αναζητήσουν ξημερώματα, που έλεγε και ο Δημήτρης… Άντε, καλό φθινόπωρο να έχουμε και… κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!