Το σκέφτηκα, η αλήθεια είναι, αν θα έπρεπε να γράψω αυτό το στίγμα, γιατί, σε ορισμένα του σημεία, θα έχει στοιχεία αυτοαναφορικότητας. Δεν συνηθίζω να κάνω κατάχρηση του χώρου της εφημερίδας επί προσωπικού. Βρήκα την αφορμή με την ευκαιρία της αυριανής εορτής της μητέρας.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, η δεύτερη Κυριακή του Μάη είναι αφιερωμένη στη μάνα: αυτό το υπέροχο σύμβολο αγάπης, αγκαλιάς, προστασίας και ανιδιοτέλειας σε ό,τι έχει να κάνει στη σχέση της με το παιδί της.
«Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου», έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης για να συμπληρώσει ο Νίκος Καζαντζάκης, στην αναφορά του στον Γκρέκο: «Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. Με υπομονή, μ’ αντοχή κι όλη τη γλύκα της γης απάνω της».
Υπέροχα λόγια μεγάλων ανδρών, από τους πολλούς που έχουν γράψει και υμνήσει τη μάνα. Αυτό το «ιερό τέρας» προσφοράς και αλληλεγγύης, που στον κόσμο έρχεται με μοναδική αποστολή να δώσει αγάπη, χωρίς ποτέ να ζητήσει τίποτα πίσω.
«Μάνα είναι μόνο μια». Και για τον πατέρα μπορεί να γραφτεί το ίδιο. Ας μη νιώθουμε όμως αδικημένοι όλοι εμείς οι πατεράδες που η μάνα είναι πιο μπροστά.
Αυτή κουβαλάει το θαύμα της φύσης, αυτή πονάει, αυτή ανοίγει τα χέρια της σαν τα φτερά για να προστατέψει το παιδί της, αυτή θα κάνει τα πάντα για να το δει χαρούμενο και να πάρει κάθε πόνο από πάνω του.
Η μάνα. Αχ, βρε μάνα μου. Πέρασαν 15 μήνες και ο χρόνος είναι σαν να σταμάτησε στο χθες. Έφυγες, αλλά είσαι εδώ, πάντα θα είσαι. Ο θάνατος δεν έρχεται όταν κλείνεις αιώνια τα μάτια σου. Θάνατος είναι η λήθη.
Συνήθως, θυμόμαστε τις τελευταίες στιγμές που περάσαμε μαζί. Εγώ θέλω να σε θυμάμαι όπως ήσουν πριν σε βρει το «θεριό» της άνοιας. Αγέρωχη, βράχος σωστός, δίπλα μας. Γιατί έτσι είναι οι μάνες.
Παντού και πάντα. Βρίσκουν τη δύναμη μέσα από τις δυσκολίες να είναι εκεί για τα παιδιά τους. Με πόνο, με δάκρυ, με χαρά και περηφάνεια να στέκονται στο πλάι τους, φύλακες-άγγελοι από κάθε εμπόδιο.
Πολλές φορές και υπέρ το δέον προστατευτική. Πόσες φορές δεν είπαμε όλοι μας: «άφησε με, βρε μαμά…», όταν μας κυνηγούσε, πιτσιρικάδες, να μας βάλει το κουτάλι στο στόμα, ή όταν μας φώναζε: «μην αργήσεις να γυρίσεις», ή το κλασικό: «ζακέτα να βάλεις για να μην κρυώσεις».
Αυτή είναι η μάνα. Στην υπερβολή της, ο άγρυπνος φρουρός. Που δεν κοιμάται τα βράδια, αν δεν ακούσει το κλειδί να γυρίζει στην πόρτα. Που προσεύχεται όχι μόνο για το δικό της, αλλά και για όλα τα παιδιά του κόσμου.
Αύριο, γιορτάζουν οι μητέρες όλου του κόσμου. Το λιγότερο που μπορείς να προσφέρεις είναι ένα λουλούδι, ένα φιλί, μια αγκαλιά και ένα «σ’ αγαπώ», όσοι έχουν την τύχη να την έχουν ακόμη κοντά τους. Για εμάς, που δεν τις έχουμε πια μαζί μας, είναι δύσκολο.
Αλλά δεν θα πάψουμε ποτέ να της λέμε: «μάνα, σ’ αγαπώ και σε ευχαριστώ…». Γιατί μπορεί να μην είσαι εδώ, αλλά, από κάπου εκεί ψηλά, μας βλέπεις και χαμογελάς…