Το 2004, ο Πάνος Μυλωνάς, ένας 22χρονος νέος, με όλη τη ζωή μπροστά του, τεταρτοετής φοιτητής του Τμήματος Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, που εργαζόταν παράλληλα ως συντάκτης αυτοκινήτου, έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα.
Η μητέρα του, Βασιλική Δανέλλη Μυλωνά, βρέθηκε στη θέση που κανένας γονέας δεν θέλει να βρεθεί, να φύγει πρώτα το παιδί της, σπάζοντας τον κανονικό κύκλο της ζωής.
Αντί όμως να δεχθεί το γεγονός μοιρολατρικά, αποφάσισε να αντιδράσει με όλες τις δυνάμεις της, προκειμένου η χώρα μας να πάψει να διατηρεί τη θλιβερή πρωτιά σε θανάτους από τροχαία ατυχήματα στην Ευρώπη…
Καρπός αυτής της προσπάθειας είναι το γνωστό σε όλους μας Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς», που πρωτοστατεί έως και σήμερα σε καμπάνιες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, με πρόεδρο πάντα τη Βασιλική.
«Όταν χάσαμε τον Πάνο, έλεγε η Βασιλική σε συνέντευξη της το 2017, στο περιοδικό 4 Τροχοί, η ιστορία αυτή μου έδωσε πολύ πείσμα για να αλλάξουμε τα πράγματα στη χώρα μας, και έτσι αποφάσισα να αξιοποιήσω τις δυνατότητες και την εμπειρία μου, προκειμένου να στήσουμε μια διαδικασία, ώστε το θέμα της οδικής ασφάλειας να γίνει προτεραιότητα.
Είναι άδικο και πολύ μεγάλο κρίμα για αυτόν τον τόπο. Το κόστος δεν είναι μόνο κοινωνικό, αλλά και οικονομικό. Τα τροχαία δυστυχήματα είναι πρώτη αιτία θανάτου για τις ηλικίες 15-29 ετών, δεύτερη για τις 5-14 και τρίτη για τις 30-44, δηλαδή πλήττει τις πιο τρυφερές αλλά και τις πιο παραγωγικές ηλικίες».
Έχοντας λάβει σημαντικές διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το Ινστιτούτο, πέρυσι, συμπλήρωσε 20 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας, ενώ, μεταξύ των πολλών δραστηριοτήτων του, έκανε:
- Στην Π/θμια Εκπαίδευση, 525 εκπαιδεύσεις σε 195 σχολικές μονάδες, ενώ 7.945 μαθητές εκπαιδεύτηκαν σε όλη την Ελλάδα.
- Στη Β/θμια Εκπαίδευση, έγιναν 237 εκπαιδεύσεις σε 118 σχολικές μονάδες, ενώ 13.758 μαθητές εκπαιδεύτηκαν πανελλαδικά.
«Δε θέλω κανένας γονιός, έλεγε σε συνέντευξή της στο proto thema.gr, καμιά μάνα, κανένας πατέρας να χάσει το παιδί του, να βρεθεί στη δική μας θέση. Και αυτό είναι η βασική αιτία που με ώθησε να κάνω αυτό που κάνουμε. Σας διαβεβαιώνω πως δεν υπάρχει χειρότερος πόνος από αυτόν, αν δεν το ζήσει κάποιος. Δεν θα ξεπεραστεί ποτέ μέχρι τον δικό μας θάνατο…».
Δεν ακολούθησε, όμως, τον φαρισαϊκό νόμο «μάτι για μάτι, δόντι για δόντι, παιδί για παιδί», αλλά έκανε τον πόνο της δύναμη για να σωθούν άλλες ζωές μετά τον άδικο χαμό του γιού της. Άλλωστε, όπως έχει πει και ο μεγάλος μας ποιητής Τίτος Πατρίκιος, «Λοιπόν, δοκίμασα και την εκδίκηση.
Πάλι εγώ ήμουν ο χαμένος».