Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια και έπαινοι στον Δήμο Ηρακλείου, για την παρουσίαση της εν επικεφαλίδι όπερας, στο Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης μας.
Η όπερα αυτή εξιστορεί τον Βαβυλωνιακό ζυγό που επιβάλλει ο Ναμπούκο στον λαό του Ισραήλ, που όμως στο τέλος ασπάζεται τη θρησκεία του Ιεχωβά. Είναι ένα έργο-σταθμός του Μουσικού Θεάτρου, που η υπόθεσή του διαδραματίζεται στον 6ο αιώνα π.Χ.
Η πρεμιέρα του έργου έγινε το 1842, όμως ακόμη και σήμερα, αγγίζει τις καρδιές των θεατών.
Υπέροχοι ερμηνευτές στους ρόλους τους:
Ο βαρύτονος Νταμπούκο, η Φενένα, κόρη του Νταμπούκο και σοπράνο, η Αλμπιγκαΐλε, θετή κόρη του Ναμπούκο και σοπράνο, ο Ζαχαρίας, αρχιερέας των Εβραίων και μπάσος, η Άννα, αδελφή του Ζαχαρία και σοπράνο, ο Ισμαέλε, ανιψιός του βασιλιά και τενόρος, ο Αμπντάλο, λοχαγός της βασιλικής φρουράς και τενόρος, ο Βάαλ, αρχιερέας και μπάσος, και βέβαια κυρίαρχη, η θεία μουσική του Βέρντι, που σε καθηλώνει και σε προϊδεάζει για τα δραματικά γεγονότα που έπονται.
Αυτή η υπέροχη, μελωδική μουσική, ρέει πότε ήρεμα και πότε σταδιακά σε ακραία τονικά ύψη, ανάλογα με την πλοκή των γεγονότων της όπερας.
Φοβερή η άρια της Αλμπιγκαΐλε, ακούγεται στην αρχή ήρεμα, όμως σταδιακά φτάνει σε ακραία τονικά ύψη, που σε καθηλώνουν δίχως να ανακόπτεται η ροή του έργου.
Ο όλος σκηνοθετικός διάκοσμος (σκηνικά), καθώς και ο ενδυματολογικός πλούτος των πρωταγωνιστών του έργου, παραπέμπουν αβίαστα στην τότε εποχή των γεγονότων.
Θέλω να συγχαρώ ακόμη μία φορά τον Δήμο της πόλης μας για την υπέροχη αυτή παράσταση και να παρακαλέσω για την παρουσίαση και άλλων παρόμοιων παραστάσεων, που σίγουρα προάγουν και την πνευματική ανάταση του θεατή.
Να ευχηθώ τέλος, να αποκτήσει και η Ελλάδα μας Λυρική Όπερα, όπως έχει κάνει η γειτονική μας Βόρεια Μακεδονία.
Υ.Γ. Είδα την ίδια όπερα -ως μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της γερμανικής πόλης Göttingen- στην πρωτεύουσα της τότε Δυτικής Γερμανίας, τη Βόνη, καθώς και στο Μόναχο την Όπερα Madama Butterfly το 1967.