Όταν έγινε το 2-0 στη Σόφια, το μυαλό μου πήγε αμέσως σε μια άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή νίκη, τη μεγαλύτερη για τον ΟΦΗ με τον αποκλεισμό της Ατλέτικο Μαδρίτης στο Γεντί Κουλέ. Είδα το δεύτερο γκολ από τον συνδυασμό Αποστολάκη, Θεοδοσουλάκη και θυμήθηκα το 1-0 επί των «ροχιμπλάνκος» που βγήκε από συνεργασία Μαρι-α-νάκη (σύμφωνα με τον Ισπανό σπίκερ) με Μαχλά, τότε που η ομαδάρα του Γκέραρντ είχε κάνει την Ευρώπη να… παραμιλάει με τα κατορθώματά της. Γκέραρντ δεν ξαναβγαίνει, ήταν ένας και μοναδικός.
Αλλά ποιος, αλήθεια, δεν… παραμιλάει σήμερα με την ομαδάρα του Χρήστου Κόντη που τουλάχιστον σε επιτυχίες και τρόπαια έχει φτάσει τον μεγάλο Ολλανδό. Ένα Κύπελλο Ελλάδας και ένα Βαλκανικό ο Ευγένιος, ένα Κύπελλο και ένα Σούπερ Καπ ο Κόντης, που, πριν καν συμπληρώσει χρόνο στο Ηράκλειο, έχει αλλάξει πλήρως την αγωνιστική ταυτότητα του ΟΦΗ και έχει επαναφέρει στον σύλλογο το DNA του νικητή.
Μοιάζει με όνειρο, αλλά είναι πραγματικότητα ότι ο ΟΦΗ μέσα σε 4 μήνες έχει κατακτήσει δύο τρόπαια και έχει πετύχει το μάξιμουμ του στόχου του, να προκριθεί στη League Phase του Europa League. Μιλάμε ότι σε αυτό το μικρό σχετικά διάστημα έχει συντελεστεί μια… κοσμογονία και ο ΟΦΗ από εκεί που ήταν η επιτομή της «χρυσής» μετριότητας και κινούνταν αγωνιστικά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, έχει μεταλλαχθεί σε μια ομάδα που δεν φοβάται τίποτα και κανέναν και σαρώνει ότι βρίσκει στο πέρασμά της.
Ο ΟΦΗ όχι απλώς πήρε το εισιτήριο για τη μεγαλύτερη διοργάνωση που είχε μπροστά του, αλλά το έκανε και με στιλ… φορώντας τα γυαλιά ακόμα και σε ομάδες με μεγαλύτερη εμπειρία. Όταν έπαιρνε το κύπελλο, τον περασμένο Απρίλιο, στον Βόλο, και είχε σίγουρη παρουσία σε League Phase, υπήρχαν πολλοί που αναρωτήθηκαν αν ο ΟΦΗ είναι ικανός να φέρει βαθμούς στην Ελλάδα και προδίκαζαν κιόλας ότι θα παίξει στο Conference League που είναι πιο εύκολο θεωρητικά για τις ελληνικές ομάδες.
Ο Κόντης και οι παίκτες του, ωστόσο, τους διέψευσαν πολύ γρήγορα. Επέλεξαν τον δύσκολο δρόμο και το έκαναν εμφατικά, με δύο νίκες απέναντι στο φαβορί του ζευγαριού που ήταν η ΤΣΣΚΑ και μάλιστα με το σκορ να φτάνει στα επίπεδα του 5-0, μετά από δύο κυριαρχικές εμφανίσεις.
Και επανέρχομαι σε αυτό που έγραψα στον πρόλογο. Ο Γκέραρντ είχε δημιουργήσει στην εποχή του μια μεγάλη ομάδα, ακολουθώντας μια συγκεκριμένα συνταγή: με παίκτες που ερχόντουσαν από μεγαλύτερες ομάδες, στις οποίες δεν είχαν θέση και ξένους που έκαναν τη διαφορά.
Τότε το ελληνικό στοιχείο ήταν υποχρεωτικό, αφού δεν είχε μπει στον κόσμο του ποδοσφαίρου ο Μπόσμαν, αλλά ο Ολλανδός που είχε μάτι, έκανε τις καλύτερες επιλογές από Έλληνες, ενώ είχε δημιουργήσει και τους δικούς του. Έφερε παίκτες όπως οι Παπαβασιλείου, Περσίας, Τσίμπος, Χαραλαμπίδης, Φραντζέσκος που στον ΟΦΗ βρήκαν την ποδοσφαιρική τους «Ιθάκη», ενώ έφτιαξε και πολλά παιδιά είτε από το Ηράκλειο (Μαχλάς, Μαρινάκης, Δερμιτζάκης, Σταυρακάκης, Χανιωτάκης) είτε από την υπόλοιπη Ελλάδα (Νιόπλιας, Πουρσανίδης, Κώτσιος, Αδάμος, Παπαδόπουλος, Ιορδανίδης), τους οποίους πλαισίωσε με ξένους που έκαναν τη διαφορά (Ίσις, Βέρα, Τζουγκάνοβιτς, Μίτιτς, Βέλιτς και πολλούς άλλους…). Όλοι εκείνοι οι παίκτες ήταν μια παρέα, μια οικογένεια μέσα κι έξω από το γήπεδο και αυτό ήταν το πιο σημαντικό στοιχείο εκείνης της πετυχημένης συνταγής.
Το ίδιο επιχειρεί να κάνει σήμερα και ο Κόντης. Ακολουθεί ακριβώς την ίδια συνταγή: Έχει στην ομάδα του παίκτες που σε μεγαλύτερες ομάδες δεν βρήκαν θέση (Ανδρούτσος, Αθανασίου, Χριστογεώργος, Φούντας), στηρίζει τα παιδιά των Ακαδημιών (Αποστολάκης, Θεοδοσουλάκης και άλλους που έρχονται ήδη από πίσω) και υπολογίζει σε ξένους που κάνουν τη διαφορά (Νους, Αϊτόρ), δημιουργώντας ένα σύνολο ικανό να φτάσει μακριά.
Το είπε και ο ίδιος μετά το τέλος της ρεβάνς στο «Βασίλ Λέφσκι»: «Όλα τα παιδιά είναι μια γροθιά είτε παίζουν είτε όχι. Είναι μια παρέα που βγάζει ωραία πράγματα».
Και είναι γεγονός, δεν το λέει μόνο το τραγούδι του «Νιόνιου», ότι την ιστορία τη γράφουν οι παρέες. Μια τέτοια, ωραία, παραμυθένια ιστορία δημιουργείται αυτή την περίοδο στον ΟΦΗ από τον Χρήστο Κόντη και τα παιδιά του. Αυτά τα παιδιά που, όπως είπε και ο Σιέλης μετά το 2-0 στη Σόφια και την πρόκριση, δεν έχουν «ταβάνι».
Είναι εδώ, γιατί το απολαμβάνουν, ασχολούνται μόνο με το ποδόσφαιρο και βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό. Στοιχεία που υπήρχαν και στην εποχή του Γκέραρντ, όπου όλα ήταν λυμένα και τακτοποιημένα, όπως σήμερα.
Και μπορεί να μην υπάρχει ούτε Γκέραρντ ούτε Θόδωρος Βαρδινογιάννης και το ποδόσφαιρο να έχει αλλάξει, αφού εκλείπει πλέον και ο ρομαντισμός του παρελθόντος.
Όμως, στον ΟΦΗ, ο Μιχάλης Μπούσης και οι συνεργάτες του, δείχνουν να βαδίζουν με μια διαφορετική φιλοσοφία και με σταθερά βήματα στα χνάρια εκείνης της περιόδου, θέλοντας να διώξουν μακριά την τοξικότητα του ποδοσφαίρου.
Στη σημερινή εποχή είναι δύσκολο να υπάρξει νέος Γκέραρντ με την έννοια της 15ετούς παραμονής στον πάγκο, αλλά ο Κόντης είναι ο προπονητής που ως τώρα τα έχει πάει καλύτερα από κάθε άλλον σε αυτή την… ηλεκτρική καρέκλα και ασφαλώς δικαιούται της στήριξης που του αναλογεί για να συνεχίσει αυτό που κάνει, και μέχρι τώρα το κάνει σε βαθμό που έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία.
Ο ΟΦΗ ζει το όνειρό του και είναι εδώ για να… ρουφήξει κάθε γουλιά από το νέκταρ της επιτυχίας. Οι οκτώ αγώνες που απλώνονται μπροστά του στη League Phase του Europa League είναι μια μεγάλη γιορτή, για όλο τον οργανισμό, ιδιαίτερα για τον κόσμο του και είναι σίγουρο ότι δεν θα πάει απλά για να το ζήσει αλλά για να παίξει τον δικό του ρόλο.
Στην Ελλάδα, ο μεγάλος ΟΦΗ συστήνεται ήδη ξανά. Καιρός να συστηθεί μετά από χρόνια και στην Ευρώπη. Να υπενθυμίσει στους μεγάλους αντιπάλους του ότι το Ηράκλειο δεν είναι μόνο η Κνωσός, τα «λιονταράκια», το φρούριο του Κούλε. Είναι και ο OFI CRETE.
Η κλήρωση είναι δύσκολη, αλλά πάντα του άρεσαν οι προκλήσεις. Και στο Ντα Λουζ γιατί να φοβηθεί; Εκεί έγραψε ιστορία η εθνική μας ομάδα πριν κάποια χρόνια, γιατί όχι και ο ΟΦΗ; Ευρώπη, εδώ είμαστε και ερχόμαστε…