Ένα φαινόμενο που παρατηρείται ολοένα και συχνότερα στους συλλόγους των αποδήμων Ελλήνων στο εξωτερικό προκαλεί εύλογο προβληματισμό… οι επίσημες ανακοινώσεις, δράσεις και ενημερώσεις εκδίδονται ολοένα και περισσότερο στην αγγλική γλώσσα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα -ή και εκτός- την ελληνική.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό, αλλά κρίσιμο. Σε ποιους απευθύνονται τελικά αυτοί οι σύλλογοι; Στους Έλληνες της διασποράς ή σε ένα γενικότερο, διεθνές κοινό;
Γιατί όταν ένας φορέας που φέρει ελληνικό όνομα, ελληνική ιστορία και ελληνική αποστολή, επιλέγει να επικοινωνεί πρωτίστως σε μια ξένη γλώσσα, τότε κάτι βαθύτερο φαίνεται να χάνεται.
Η ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας. Είναι φορέας πολιτισμού, ιστορίας και συλλογικής μνήμης. Είναι το νήμα που ενώνει τις γενιές της Ομογένειας με την πατρίδα.
Και αυτό το νήμα δεν μπορεί να κόβεται για λόγους «ευκολίας» ή «διεθνοποίησης». Μην ξεχνάμε ότι πριν από λίγες εβδομάδες γιορτάστηκε σε όλο τον κόσμο η «Ημέρα της ελληνικής γλώσσας».
Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη εξωστρέφειας. Είναι θεμιτό -και σε πολλές περιπτώσεις απαραίτητο- να υπάρχουν μεταφράσεις ή παράλληλες ανακοινώσεις σε άλλες γλώσσες. Όμως, η βάση, η πρωτογενής έκφραση, οφείλει να παραμένει ελληνική. Γιατί διαφορετικά, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ακόμη και οι ίδιοι οι φορείς της Ομογένειας απομακρύνονται από την ταυτότητά τους.
Σε μια εποχή όπου η ελληνική γλώσσα δοκιμάζεται στο εξωτερικό και οι νεότερες γενιές κινδυνεύουν να αποκοπούν από αυτήν, οι σύλλογοι των αποδήμων δεν μπορούν να λειτουργούν ως «επιταχυντές» αυτής της αποξένωσης. Αντιθέτως, ο ρόλος τους είναι ακριβώς ο αντίθετος… να κρατούν ζωντανή τη γλώσσα, να την ενισχύουν, να τη μεταδίδουν!
Γιατί, τελικά, η γλώσσα δεν είναι απλώς λέξεις. Είναι ταυτότητα. Και η ταυτότητα δεν μεταφράζεται… διατηρείται ζωντανή!
Παρήγορο, πάντως, είναι το γεγονός ότι, στις παρελάσεις που έγιναν στις ΗΠΑ την περασμένη Κυριακή, οι εκφωνήσεις ήταν όλες στα ελληνικά… Γιατί έτσι πρέπει να γίνεται!