Κοίταζα το πρόσωπο της νεαρής γιατρού που έκλαιγε απαρηγόρητη μετά από πέντε συνεχιζόμενες εφημερίες στο Νοσοκομείο της Σάμου, στο οποίο έχει μετακινηθεί στο πλαίσιο του αγροτικού της, και προσπαθούσα νοερά να πιάσω το νήμα της ζωής της κάποια χρόνια πίσω.
Όταν ακόμα μαθήτρια έκανε όνειρα να γίνει γιατρός να σπουδάσει, να πάρει τη σκυτάλη τη προσφοράς από όλες τις προηγούμενες γενιές, που αφιερώθηκαν στο μεγαλειώδη αγώνα της φροντίδας της υγείας όσων υποφέρουν. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και αυτό το κορίτσι.
Ξενύχτια, αγωνίες, θυσίες, για να περάσει στη σχολή της, αλλά και για να την τελειώσει. Και, τελικά, όταν φτάνει στο στόχο της, για τον οποίο κοπίασε τόσο πολύ, βρίσκεται αντιμέτωπη με την αφόρητη κατάσταση της αποδόμησης του δημόσιου συστήματος υγείας, νιώθει να συνθλίβεται στις μυλόπετρες της κυβερνητικής πολιτικής, μέσα από τη δραματική υποστελέχωση των νοσοκομείων, τα εξαντλητικά ωράρια, την απίστευτη εντατικοποίηση…
Το νεαρό αυτό κορίτσι, συντετριμμένο από την αφόρητη εργασιακή πίεση που δέχεται, κλαίει ασυγκράτητα και απέναντί της ορθώνεται ο απάνθρωπος κυνισμός των δηλώσεων του Υπουργού Υγείας.
Δείτε με τι αναμετριόμαστε. Με την παρακμή του πολιτικού συστήματος, που καταργεί εργασιακά κεκτημένα, που κατακτήθηκαν με αίμα, για να δημιουργήσει ένα περιβάλλον χυδαίας υπερεκμετάλλευσης, που οδηγεί σε συναισθηματική συντριβή, σωματική και ψυχική εξουθένωση και διάλυση…
Αλλά δεν σταματά εκεί. Τη φετινή Εργατική Πρωτομαγιά στιγματίζει η φονική έκρηξη στο εργοστάσιο «Βιολάντα» που έχασαν τη ζωή τους πέντε γυναίκες. Είναι ανάμεσα στους 670 εργαζόμενους που έχασαν τη ζωή τους σε χώρους δουλειάς την τελευταία πενταετία, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ).
Η έρευνα δείχνει ότι παράγοντες κινδύνου, όπως το υπερβολικό ωράριο, η πίεση για παραγωγικότητα, η εργασιακή ανασφάλεια, η παρενόχληση και η έλλειψη ελέγχου πάνω στην εργασία, συνδέονται παγκοσμίως με περισσότερους από 840.000 θανάτους ετησίως.
Σε αυτούς περιλαμβάνονται θάνατοι από καρδιαγγειακά νοσήματα και ψυχικές διαταραχές, αλλά και οι αυτοκτονίες. Για την εργοδοσία, αυτά είναι απλοί αριθμοί, αλλά για εμάς είναι οι άνθρωποί μας.
Ο πατέρας μας, η μάνα μας, τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, οι φίλοι μας… Είμαστε εμείς… Που μας λογίζουν ως «κόστος» που πρέπει να συρρικνωθεί για να θωρακίσει τη βαρβαρότητα της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας.
Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά σηματοδοτεί τη συμπλήρωση 140 χρόνια από την εξέγερση του Σικάγο, τον Μάιο του 1886, που βάφτηκε με αίμα εργατών για να κατακτηθεί το οκτάωρο. Συμπληρώνονται 90 χρόνια από την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη, όταν κατέβηκαν σε απεργία 40.000 καπνεργάτες, ζητώντας την εφαρμογή συλλογικής σύμβασης εργασίας.
Ας κάνει ο καθένας από μας μέσα του τις συγκρίσεις για το πόσο πίσω έχουμε γυρίσει με τις σύγχρονες μορφές εργασίας -αν όχι δουλείας-, που διαλύουν τη ζωή και υποθηκεύουν το μέλλον των παιδιών μας. Σ’ αυτόν τον κόσμο που φλέγεται, ακριβό φυλαχτό στις καρδιές μας, η θυσία των 200 κομμουνιστών, που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή από τους ναζί την Πρωτομαγιά του 1944, πριν 82 χρόνια.
Παραδίδουν στα χέρια μας την προοπτική της ιστορικής δικαίωσης και της νίκης. Το μεγαλείο μιας συλλογικής προσπάθειας που γυρίζει τον τροχό της ιστορίας για να μην ζήσουμε σαν σκλάβοι…