Δεν ξέρω εάν έχει φτάσει και στα δικά σας αυτιά, αλλά στα δικά μου, αλλά και σε πολλών άλλων, ολοένα και ακούγεται η… ατάκα: «εμένα τις εξετάσεις μου τις βλέπει πρώτα η Τεχνητή Νοημοσύνη, δεν χρειάζομαι γιατρό για να μου πει τι θα πάρω και πότε, αλλά ούτε και πώς θα τραφώ».
Ανησυχητικό και επικίνδυνο, αλλά ολοένα και αυξανόμενο το φαινόμενο. Πρόσφατα, σε πολλές ιστοσελίδες αναφέρονταν πολλές ειδήσεις με προειδοποιητικό χαρακτήρα:
Τον περασμένο Φεβρουάριο, η Μπόουεν Γουάν, 31 ετών, βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Σιάτλ. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν οι γονείς της, η νεαρή γυναίκα, κινεζικής καταγωγής, είχε ακολουθήσει οδηγίες του ChatGPT για να διακόψει σταδιακά τη φαρμακευτική αγωγή που λάμβανε για την επιληψία, χωρίς προηγουμένως να έχει συμβουλευτεί τον γιατρό της.
Η οικογένειά της κατέθεσε αγωγή εναντίον της OpenAI και η υπόθεση, η οποία ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα, ανοίγει ξανά τη συζήτηση γύρω από την ασφάλεια των ιατρικών συμβουλών που παρέχει η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ). Πόσο μπορούμε, τελικά, να εμπιστευόμαστε τις απαντήσεις της;
«Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι πλέον προσβάσιμη σε όλους πολύ εύκολα και είναι ένα σύστημα που απαντά με άνεση, με ευγένεια, με μια φαινομενική αυθεντία», λέει στην «Καθημερινή» ο Στέργιος Γκατζώνης, ομότιμος καθηγητής Νευρολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθυντής της Νευρολογικής Κλινικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών.
«Το πρόβλημα είναι ότι, όσον αφορά την ιατρική συμβουλή, ταυτίζουμε τη συμβουλή με την πληροφορία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δίνει μια πληροφορία. Ο γιατρός, όμως, δίνει μια συμβουλή που αφορά έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, με συγκεκριμένο ιστορικό, συμπτώματα και κλινική εξέλιξη».
Η διαφορά, όπως εξηγεί, βρίσκεται στην εξατομικευμένη αξιολόγηση του ασθενούς, η οποία δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια ανταλλαγή ερωτήσεων και απαντήσεων. «Η κλινική κρίση δεν είναι αλγόριθμος. Είναι μια διαδικασία που την αποκτά κανείς μέσα στον χρόνο. Επίσης, η ΤΝ δεν μπορεί να εξετάσει. Δεν μπορεί να αγγίξει, να δει, να εκτιμήσει αυτόν που έχει απέναντί της. Αν έχει νευρικότητα ή άγχος, αν δεν έχει κοιμηθεί, αν έχει ένα περίεργο χρώμα ή αν φοβάται».
Ο καθηγητής στέκεται και σε μία ακόμη ουσιαστική αδυναμία της Τεχνητής Νοημοσύνης: την εξάρτησή της από τις πληροφορίες που επιλέγει να δώσει ο ίδιος ο ασθενής. «Η διάγνωση βρίσκεται σε αυτά που δεν λέει ο ασθενής. Σε αυτά που δεν μπορεί να περιγράψει.
Η ΤΝ σταθμίζει δεδομένα μόνο αν της δοθούν. Ποιος θα τα δώσει αυτά; Ο ασθενής δεν ξέρει πάντα ποια πληροφορία είναι απαραίτητη. Ο γιατρός μπορεί να ρωτήσει πράγματα που φαίνονται άσχετα, αλλά είναι σημεία-κλειδιά για τη διάγνωση».