Στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο της άμεσης ενημέρωσης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το τοπίο της δημοσιογραφίας, αλλά και των αναγνωστών, έχει αλλάξει άρδην. Οι δημοσιογράφοι δικαίως πολλές φορές βρίσκονται στο επίκεντρο της κριτικής για τον τρόπο που παρουσιάζουν ένα θέμα.
Από την άλλη πλευρά, όμως, παρατηρείται ένα ενοχλητικό φαινόμενο από την πλευρά των αναγνωστών. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι η σιωπή ισοδυναμεί με άγνοια, οπότε όλοι αισθάνονται την υποχρέωση να έχουν «άποψη επί παντός επιστητού». Καμία αντίρρηση, όλοι έχουν δικαίωμα να πουν, αν θέλουν, τη γνώμη τους για ένα θέμα.
Ενώ όμως διεκδικούν ενεργό ρόλο στη δημόσια σφαίρα, σχολιάζοντας και παίρνοντας θέση για τα πάντα, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό το κάνει χωρίς να διαβάσει καν το περιεχόμενο της είδησης. Η ενημέρωση εξαντλείται τις περισσότερες φορές σε μια ματιά στον τίτλο και είναι γνωστό ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι ειδησεογραφικές πλατφόρμες συχνά λειτουργούν με γνώμονα τον εντυπωσιασμό, επιλέγοντας «πιασάρικους» τίτλους για να τραβήξουν την προσοχή. Ένας εντυπωσιακός, συναισθηματικά φορτισμένος ή προκλητικός τίτλος αρκεί για να πυροδοτήσει αντιδράσεις.
Αναγνώστες καυγαδίζουν για ένα θέμα που ούτε καν διάβασαν
Οι αναγνώστες σπεύδουν να εκφράσουν οργή, συμφωνία ή διαφωνία κάτω από αναρτήσεις, βασιζόμενοι αποκλειστικά σε λίγες λέξεις που σχεδιάστηκαν για να «συμπυκνώσουν» μια είδηση. Οι λεπτομέρειες, το πλαίσιο και οι αναλύσεις που υπάρχουν στο κείμενο αγνοούνται πλήρως.
Τα ΜΜΕ αναρτούν το θέμα και από κάτω τα σχόλια πέφτουν «βροχή». Μετατρέπονται σε πεδία μάχης, όπου οι αναγνώστες καυγαδίζουν για υποθέσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα, που δεν ανταποκρίνονται καν στο πραγματικό περιεχόμενο του άρθρου.
Σύμφωνοι, οι δημοσιογράφοι έχουν ευθύνη όταν καταφεύγουν σε παραπλανητικούς τίτλους χάριν των κλικς, θυσιάζοντας την ουσία της είδησης στον βωμό της επισκεψιμότητας και όταν ο τίτλος υπόσχεται κάτι διαφορετικό από αυτό που περιγράφει το κείμενο, η εμπιστοσύνη του κοινού κλονίζεται.
Την ίδια ώρα, όμως, η ιδιότητα του ενημερωμένου πολίτη απαιτεί προσπάθεια. Αν θέλουμε έναν δημόσιο διάλογο με επιχειρήματα και ουσία, οι δημοσιογράφοι οφείλουν να μεταφέρουν την αλήθεια χωρίς φθηνούς εντυπωσιασμούς, αλλά και οι αναγνώστες να ξεπεράσουν την τεμπελιά του «σκρολαρίσματος», διαβάζοντας εκτός από τον τίτλο ολόκληρη την είδηση.