Έτσι μόνο φτιάχνουμε σωστές οικογένειες όπως μας έλεγε και ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλος. (Δώστε μου σωστές οικογένειες να σας δώσω σωστό κόσμο). Και σωστές οικογένειες χωρίς τη διατήρηση και τη μεταλαμπάδευση των παραδόσεών μας στα παιδία μας δεν υπάρχουν.
Αυτό εμείς οι Μικρασιάτες το ξέρουμε καλά, γι’ αυτό και με συγκίνηση οργανώνουμε προσκυνηματικές επισκέψεις στα αλύτρωτα μέρη μας και η χαρά μας είναι ιδιαίτερη όταν μας ακολουθούν και τα παιδιά μας στα μέρη που ξεκίνησαν οι πρόγονοί μας.
Όλα αυτά που βλέπουμε τώρα να κάνουν όσοι ζουν στα μέρη μας, προσπαθώντας να ζήσουν όπως εμείς, έχουν σχέση με τον δικό μας τρόπο ζωής και τα δικά μας έθιμα, πολλοί πιστεύουν ακόμα και στους αγίους μας. Εμείς λοιπόν θα πετάξουμε τις αξίες που μας έδωσαν οι μαρτυρικοί πρόγονοί μας για να πάρουμε ποιες; Από ποιους;
Μα την ορθοδοξία μας αυτή, τη ζωντανή πίστη, που τη μαρτυρούν χιλιάδες άγιοι. Την εθνικότητα μας, την ελληνική, που την ιστορία της ζηλεύουν όλα τα έθνη.
Τη γλώσσα μας, που είναι μητέρα όλων των γλωσσών και που σ’ αυτήν γράφτηκαν τα πρώτα βιβλία, ακόμα και το Ευαγγέλιο, δεν την έχουν άλλοι παρά μόνο οι ορθόδοξοι Έλληνες, διότι Ορθοδοξία και Ελληνισμός ταυτίζονται και δεν μπορεί να τα χωρίσει κανένας, αφού ο Χριστός μας τα ένωσε με την ευλογία του. Περάσαμε όλες τις μορφές καταπίεσης τόσα χρόνια μαύρης σκλαβιάς, όμως δεν στάθηκαν ικανά ούτε την πίστη μας ούτε τον τρόπο ζωής μας να αλλάξουνε.
Ο μικρασιατικός Ελληνισμός ήταν η φλόγα που έκαιγε, προκειμένου να μην σβήσει ποτέ ο πολιτισμός μας. Μπορεί να αλώθηκαν τα μέρη μας, αλλά δεν μπόρεσαν και ούτε θα μπορέσουν να αλώσουν τα ήθη και τα έθιμα μας όσο είμαστε ορθόδοξοι και Έλληνες. Αυτή είναι η ασπίδα που μας προστατεύει από τα δόρατα που μας ρίχνουν απ’ όπου κι αν έρχονται. Οι ισχυροί της γης πρέπει να μάθουν να σέβονται τα ήθη και έθιμα κάθε λαού για το καλό όλων μας.
Μια παροιμία λέει: «Φωνή λαού, οργή Θεού». Και μία άλλη λέει: «Λαός που κόβει τις ρίζες του είναι καταδικασμένος με αφανισμό». Όλοι οι γονείς πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας και να μην αφήσουμε τα παιδιά μας να αποκοπούν από τις ρίζες τους. Οι Έλληνες ανέπτυξαν ηθικές δυνάμεις μέσω της παράδοσης.
Ο ελληνικός πολιτισμός είναι η γλώσσα, η ορθοδοξία και τα έθιμά μας. Χάνοντας αυτά χάνομε την ταυτότητά μας. Δεν θα γίνει όμως αυτό ποτέ, διότι δεν μπορεί να αφαιρεθεί από το μυαλό των ανθρώπων η ορθόδοξη πίστη τους. Έχομε πολλές μαρτυρίες περί τούτου από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια έως σήμερα και θα έχομε έως τη συντέλεια του κόσμου. Σήμερα τρέχουμε με τόση μεγάλη ταχύτητα που δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε έθιμα.
Γι’ αυτό η γενιά μας, που είχαμε την τύχη να διδαχτούμε έθιμα από τους γονείς μας, τους παππούδες μας, έχομε υποχρέωση να τα διδάξουμε στα παιδιά μας. Αυτά είναι η συνέχειά μας κι έτσι μπορούνε να πατάνε στέρεα στις ρίζες τους. Την εποχή που ζούμε, όπου τα παιδιά μας δεν ξέρουν προς τα πού να πάνε και μοιάζουν σαν πρόβατα χωρίς τσοπάνο και χωρίς μαντρί για να προστατευθούν από τους λύκους, η επιστροφή στις παραδόσεις μας είναι η μόνη σωτηρία τους.
Αυτοί οι λύκοι ξέρουμε ότι είναι ό,τι πιο άχρηστο και ποιο σάπιο υπάρχει. (Από λεξιλόγιο, από ντύσιμο, από τρόπο ζωής, από σεβασμό και εν γένει απομάκρυνση μέσα από την οικογένεια, με αποτέλεσμα να βλέπουμε τα παιδιά μας να παίρνουν τα χάπια του θανάτου, να πέφτουν στην πορνεία, αλλά το χειρότερο απ’ όλα να μην λογαριάζουν τους γονείς που τους γέννησαν και να μην ακούν τη συμβουλή τους, έτσι πέφτουν στα νύχια των λύκων που με χίλια δυο τεχνάσματα προσπαθούν να τα διαλύσουν).
Μόνο όταν θα ’ρθουν τα παιδιά μας μέσα σε χώρους όπως τα πνευματικά κέντρα των ενοριών, οι σύλλογοί μας, θα μάθουν την ιστορία τους και θα έχουν έναν μπούσουλα στη ζωή τους.
Ακόμη δε περισσότερο, όταν επιτέλους μπουν στα δημοτικά σχολεία βιβλία με την ιστορία των Μικρασιατών και εν γένει όλης της Ελλάδος, παλιάς και νεοτέρας. Όπως επίσης και βιβλία για την Ορθοδοξία. Επίσης και να ψυχαγωγούνται, μαθαίνοντας ελληνικά τραγούδια, χορούς που ποτέ δεν ακούν σε κάποιο μπαρ ή καφετέρια. Δεν πιστεύω να έχει ποτέ ακούσει κανένας παραδοσιακό τραγούδι σ’ αυτά τα στέκια που ψυχαγωγείται η νεολαία μας.
Λαμπρό τέκνο της μικρασιάτικης γης είναι η δημοκρατία. Ο πολιτισμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας ήταν πολύ ανεπτυγμένος, γι’ αυτό όλοι οι γύρω λαοί της προσπαθούσαν να πάρουν πολιτιστικά στοιχεία απ’ αυτόν.
Φυσικά, οι κατώτεροι πολιτισμοί δανείζονται από τους ανώτερους, αυτό είναι σίγουρο. Όμως, σήμερα, που όλα τείνουν να γίνουν ένας αχταρμάς, βλέπομε, προς μεγάλη λύπη μας (όσοι ξέρουμε την ιστορία μας), να βαφτίζουν τη μικρασιάτικη παράδοση τουρκική ή να παίζονται σίριαλ στα κανάλια και να δείχνουν τον τρόπο ζωής την Ελλήνων (με κάποια παραλλαγή) ως τρόπο ζωής των Τούρκων. Από τον τομέα της γαστρονομίας έως το ντύσιμο.
Ας ανοίξουμε τα μάτια μας όσοι μείναμε πραγματικά Έλληνες, γιατί η προπαγάνδα της νέας τάξης των πραγμάτων προσπαθεί να διαλύσει την ελληνική οικογένεια. Και τον μόνο Θεό που λατρεύει η παγκοσμιοποίηση είναι ο θεός του χρήματος. Εμείς, οι Έλληνες ορθόδοξοι, πρέπει να θυμόμαστε ότι μας ευλόγησε ο ίδιος ο Χριστός μας, όταν είπε: «αφήστε τους Έλληνες να έρθουν κοντά μου, είναι ευλογημένοι του Πατερά μου, τους οποίους κι εγώ ευλόγησα».
Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου. Δεν καταλαβαίνομε ότι υπάρχουμε και ευημερούμε σαν έθνος και σαν λαός, μετά από τόσες προδοσίες που έχουμε υποστεί, χάριν στη βοήθεια και στην προστασία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Η Παναγία μας, οι άγιοί μας και αυτή η καημένη η εκκλησούλα μας με τους ιερείς της, που τραβά δυστυχώς τα πάνδεινα ακόμη και από εμάς, τα παιδιά της, είναι αυτή η ομπρέλα που μας προστατεύει.
Δεν γράφω άλλα, σταματώ εδώ, γιατί ξέρω ότι θα πικράνω ή θα χλευαστώ. Η αλήθεια όμως είναι πικρή. Είναι σαν ένα γλυκό που το τρώμε ευχαρίστως, ενώ ένα πικραμύγδαλο θα το φάμε με το ζόρι ή καθόλου. Κι όμως το πικραμύγδαλο θα κάνει καλό στην υγεία μας, αλλά το γλυκό, αναλόγως με τα συστατικά του, μπορεί και να τη βλάψει.
Ας ακούμε, λοιπόν, τους γονείς μας, σπάνια ένας γονιός θέλει το κακό του παιδιού του και η συμβουλή τους είναι η προστασία μας, ειδικά από θέμα τον παραδόσεων και του πολιτισμού μας. Αυτό που λένε όλοι οι λαοί της γης, ότι το λύκνο του πολιτισμού ήταν η Ελλάδα, έχομε υποχρέωση να το κρατήσουμε οι Νεοέλληνες.
Τώρα είμαστε ένα καράβι που κλυδωνίζεται στη φουρτούνα, όμως, όπως πάντα, θα ’ρθει τελικά η μπουνάτσα, θα συνέλθομε αφού φάμε πάλι τα χαστούκια μας. Είμαστε λαός με πνεύμα και όχι μόνο σάρκα, όπως θέλουν να μας καταντήσουν οι δήθεν αξιοπρεπείς, σοβαροφανείς και αγέλαστοι.
Δεν θα γίνομε ανόητοι και αντίχριστοι ποτέ χάριν στα ήθη μας και έθιμά μας που είναι μέσα στο D.N.A. μας.
Ο Αϊβαλιώτης Φώτης Κόντογλου γράφει: «Το πώς γεννήθηκα στα μέρη της Μ. Ασίας το ’χω για πράγμα βλογημένο και δοξάζω το Θεό για δαύτο. Μ’ όλα τούτα βρεθήκανε άνθρωποι κακοί και κακογεννημένοι, ψυχές φτωχές να γυρίσουνε το καύχημά μου σε κατηγορία. Θέλανε ν’ αρνηστώ τη μάνα μου την Ασία, σε καιρό που αυτοί θρεφότανε από τον πλούτο της καρδιάς μου, και περνάνε χαρά κι ελπίδα από τη φλέβα που ανάβλυζε από τη βαθιά ρίζα μου. Μα εγώ δεν θα σ’ αρνηστώ ποτές Γερουσαλήμ ή να χάσω το φως μου αν σε ξεχάσω.
Όχι λοιπόν στον ενταφιασμό της παράδοσης των αλησμόνητων πατρίδων, αλλά, ναι, στην παράδοση, στα όσια και τα ιερά μας, στο μεγαλείο της φυλής μας που πέφταν μέσα της πολλά ποτάμια πολιτισμού, τα οποία δεν μπορούν και δεν πρέπει να στεγνώσουν, αντίθετα πρέπει να ανοίξουμε κανάλια για να ποτίζομε τα παιδιά μας, ώστε να συνεχιστεί η παράδοσή μας στους αιώνες.
*Η Δήμητρα Δελημιχάλη-Γεωργιάδη είναι συγγραφέας Μικρασιατικού Πολιτισμού «Η Σμύρνη»