Απευθύνομαι σε όλους εκείνους τους γνήσιους νεοδημοκράτες που εξακολουθούν να στηρίζουν πιστά τη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Θέλω να τους πω κάτι που πηγάζει από την προσωπική μου εμπειρία. Γιατί εγώ δεν γνώρισα τον Κυριάκο Μητσοτάκη μέσα από τις σημερινές τηλεοπτικές εμφανίσεις, τις επικοινωνιακές στρατηγικές και τις κυβερνητικές ανακοινώσεις. Τον γνώρισα από τα πρώτα του υπουργικά βήματα και έζησα από κοντά μια διαφορετική περίοδο της πολιτικής του διαδρομής.
Γι’ αυτό και αναρωτιέμαι: Μήπως η κομματική σας προσήλωση σάς κάνει να τον βλέπετε πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο πραγματικά είναι; Μήπως έχετε γονατίσει τόσο πολύ μπροστά στην ηγεσία, ώστε δυσκολεύεστε πλέον να την κρίνετε με καθαρό μάτι;
Η πολιτική δεν είναι υπόθεση λατρείας προσώπων. Η Νέα Δημοκρατία δεν δημιουργήθηκε για να υπηρετεί έναν αρχηγό, ούτε η ιστορία της αρχίζει και τελειώνει με τον εκάστοτε πρόεδρό της. Είναι μια παράταξη με ιδέες, αρχές, αγώνες και ανθρώπους που την κράτησαν όρθια σε δύσκολες εποχές, πολλές φορές πληρώνοντας προσωπικό και πολιτικό κόστος.
Η πίστη στην παράταξη δεν σημαίνει υποχρεωτική σιωπή. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να δικαιολογούμε κάθε επιλογή, να χειροκροτούμε κάθε απόφαση και να βαφτίζουμε κάθε διαφωνία υπονόμευση. Αντίθετα, η πραγματική αγάπη για τη Νέα Δημοκρατία επιβάλλει να επισημαίνουμε τα λάθη της, πριν αυτά απομακρύνουν την παράταξη από την κοινωνία και τις αρχές της.
Εγώ δεν έμαθα να αντιμετωπίζω την πολιτική ως επάγγελμα ούτε να μετρώ τις απόψεις μου με βάση το αν ενοχλούν την εκάστοτε ηγεσία. Έζησα την παράταξη από μέσα, γνώρισα πρόσωπα και καταστάσεις και πιστεύω ότι δικαιούμαι να καταθέτω την άποψή μου, χωρίς να ζητώ πιστοποιητικό κομματικής νομιμοφροσύνης από κανέναν.
Άλλο να στηρίζεις μια Κυβέρνηση και άλλο να παραδίδεις την πολιτική σου κρίση στον αρχηγό της.
Γιατί οι ηγεσίες αλλάζουν. Οι αρχηγοί έρχονται και παρέρχονται. Αυτό που μένει είναι η παράταξη, η αξιοπιστία της και η σχέση της με τους πολίτες.
Και όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας οφείλει να αναρωτηθεί: Είμαστε ακόμη η μεγάλη λαϊκή παράταξη που ακούει την κοινωνία ή κινδυνεύουμε να γίνουμε ένα κόμμα που ακούει περισσότερο την ηγεσία του παρά τους ανθρώπους που το στήριξαν;
Δεν γράφω αυτά για να απαξιώσω κανέναν. Τα γράφω γιατί αρνούμαι να πιστέψω ότι η κομματική πίστη απαιτεί πολιτική υποταγή.
Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από γονατισμένους χειροκροτητές. Έχει ανάγκη από όρθιους ανθρώπους, με άποψη, μνήμη και αξιοπρέπεια.
Γιατί η παράταξη είναι πολύ μεγαλύτερη από κάθε αρχηγό της.