Λίγες ώρες μετά τη θλιβερή είδηση του θανάτου του φίλου μου, του Μανώλη, έρχονται στη μνήμη μου ξεχωριστά χαρακτηριστικά αυτού του μοναδικού ανθρώπου.
Δεν θα γράψω, λοιπόν, για το τεράστιο έργο του και τη συμβολή του στην αναπτυξιακή προοπτική της Κρήτης. Εξάλλου, αυτό θα γίνει και από πολλούς άλλους. Θα αναφερθώ στον Μανώλη, τον φίλο μου, που είχα την τιμή να γνωρίσω από κοντά.
Ο Μανώλης αγαπούσε βαθιά τον τόπο μας. Αυτή η αγάπη τον οδήγησε να αφήσει μια μεγάλη καριέρα στην Αμερική και να επιστρέψει με την οικογένειά του στην Κρήτη, έχοντας ως μοναδικό κίνητρο να προσφέρει στην ανασυγκρότησή της.
Ήξερε να τιμά τους φίλους του και να στηρίζει τις φιλίες του, όσο κι αν αυτό, σε ορισμένες περιπτώσεις, του κόστιζε.
Στήριζε πάντα τους νέους, χωρίς ίχνος ανταγωνισμού ή υπεροψίας. Το 2006, όταν συνεργαστήκαμε προεκλογικά και, στη συνέχεια, από το 2007, με την ανάληψη των καθηκόντων μου ως νομάρχη Χανίων, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά έναν άνθρωπο που, παρά τις τεράστιες γνώσεις και την εμπειρία του, μοιραζόταν απλόχερα μαζί μου όσα γνώριζε, σαν πατέρας με γιο. Το ίδιο έκανε με όλους τους νεότερους, σε όλη την επαγγελματική του διαδρομή.
Ήταν εξαιρετικά ευφυής. Αυτή η ευφυΐα, σε συνδυασμό με τη μοναδική ικανότητά του να συνθέτει και να βρίσκει λύσεις, τον έκανε απίστευτα αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση τόσο μεγάλων όσο και μικρών προβλημάτων που προέκυπταν κατά την άσκηση των καθηκόντων μας.
Παράλληλα, ήταν ένας άνθρωπος με ευρύτατη παιδεία, που τον έκανε εξαιρετικά ενδιαφέροντα συνομιλητή. Μπορούσε να συνομιλεί δημιουργικά με έναν καθηγητή Πανεπιστημίου, με έναν πρύτανη, με έναν υπουργό ή ακόμη και με τον πρωθυπουργό. Και αμέσως μετά, με την ίδια άνεση, μπορούσε να συζητά με έναν αγρότη, έναν βοσκό ή έναν εργάτη. Πάντα με την ίδια σεμνότητα και χωρίς ίχνος αλαζονείας.
Ο Μανώλης ήταν, πάνω απ’ όλα, ένας εξαιρετικός οικογενειάρχης. Πέρασε όλη του τη ζωή με την αγαπημένη του Άννα και έδωσε όλη του την αγάπη και τη στοργή στη Μαριέλεν και τον Γιώργο. Είχε το προνόμιο να τον θυμούνται ως έναν υπέροχο σύζυγο και πατέρα.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη για τον Μανώλη. Με αυτό, όμως, που θέλω να κλείσω το αντίο μου είναι πως ο Μανώλης Σπανουδάκης ήταν ο πιο γλυκός άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου.
Καλό ταξίδι, φίλε μου.
Καλό κουράγιο, Άννα, Μαριέλεν και Γιώργο.
*Ο Γρηγόρης Αρχοντάκης είναι πρώην νομάρχης Χανίων, πρώην αντιπρόεδρος ΟΑΔΥΚ