Στις σχέσεις, η φροντίδα είναι από τα πρώτα πράγματα που συνδέουμε με την αγάπη, το ενδιαφέρον, την παρουσία και το «να είμαι εκεί για σένα».
Όμως, δεν βιώνεται πάντα με τον ίδιο τρόπο από τους δύο ανθρώπους.
Υπάρχουν στιγμές που αυτό που ο ένας δίνει ως φροντίδα, ο άλλος το νιώθει διαφορετικά – πιο πιεστικά, πιο έντονα ή ακόμη και περιοριστικά.
Από μια συστημική οπτική, δεν έχει σημασία μόνο η πρόθεση, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται η σχέση ανάμεσα στα άτομα.
Για παράδειγμα, το συνεχές ενδιαφέρον τύπου «πού είσαι;», «τι κάνεις;», «είσαι καλά;» μπορεί να εκφράζει αγάπη και ανησυχία.
Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να βιωθεί ως έλλειψη προσωπικού χώρου.
Αντίστοιχα, η υπερβολική διαθεσιμότητα προς τον άλλον μπορεί να δίνει ασφάλεια, αλλά και να δυσκολεύει την αυτονομία μέσα στη σχέση.
Έτσι, δημιουργείται μια λεπτή αλλά σημαντική ισορροπία: πότε η φροντίδα φέρνει εγγύτητα και πότε αρχίζει να βιώνεται ως έλεγχος.
Συχνά αυτό δεν είναι συνειδητό. Δεν υπάρχει πρόθεση «σωστού» ή «λάθους». Υπάρχουν όμως διαφορετικές ανάγκες που προσπαθούν να συνυπάρξουν: η ανάγκη για σύνδεση και η ανάγκη για χώρο.
Όταν αυτές οι ανάγκες δεν εκφράζονται ανοιχτά, τότε εμφανίζονται μέσα από συμπεριφορές που άλλοτε φέρνουν κοντά και άλλοτε δημιουργούν ένταση.
Ίσως, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν η φροντίδα μετατρέπεται σε έλεγχο, αλλά πότε σταματάμε να τη βλέπουμε ως φροντίδα και αρχίζουμε να τη νιώθουμε διαφορετικά, και αν αυτό που συμβαίνει μέσα στη σχέση, μπορεί να αναγνωριστεί και από τις δύο πλευρές με τον ίδιο τρόπο.
Γιατί εκεί φαίνεται συχνά η πραγματική δυσκολία:
όχι στο τι κάνουμε ο ένας για τον άλλον, αλλά στο πώς αυτό τελικά βιώνεται ανάμεσά μας.
Η Μαρία Κονταξάκη είναι σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ατόμου, ζεύγους, οικογένειας και ομάδας, πιστοποιημένη στη Συστημική Ψυχοθεραπεία και επιστημονική συνεργάτιδα της Αλληλεπίδρασις ΙΚΕ