-«Δεν είδα φως για να μπω, είδα όμως ανοιχτή την πόρτα και μπήκα»!
-«Καλημέρα κονσέρβα! Τι γίνεται; Όλα καλά;», ρώτησα τον κολλητό μου τον Μπλομπλό, μπαίνοντας στο γραφείο του πρωινιάτικα, αρχή της εβδομάδας!
(κονσέρβα (καλυμνιακή έκφραση)=κολλητός, παρέα στο ψάρεμα).
-«Βρε καλώς το «σφάνταγμα»! Πού είσαι; Χάθηκες! Σαν το φάντασμα μού παρουσιάζεσαι πότε πότε…»! Και αρχίσαμε τα δικά μας…
Το μάτι του σε εμένα, μα το ένα αυτί κολλημένο στο τρανζιστοράκι, άκουγε με φανερή προσοχή ζωντανή πρωινή εκπομπή που αφορούσε την Αλικαρνασσό. Κατάλαβα πως η κουβέντα στη ζωντανή εκπομπή είχε να κάνει με μέτρα ασφαλείας στον παραλιακό δρόμο εκεί πριν και μετά τα παλιά σφαγεία. Πήγα να του αστειευτώ γενικεύοντας και σαρκάζοντας τις απανταχού ελλείψεις υπευθυνότητας και πλημμέλειες των τοπικών αρχόντων που εμπνέονται «από του άνωθεν αυτοίς άρχοντες». Και πήρε φωτιά…
-«Ρε κονσέρβα, κάνε μια βόλτα εκεί στη παραλιακή της Αλικαρνασσού να δεις το χάλι μας. Και να σκεφτείς πως κάποτε που συμμετείχα κι εγώ στα κοινά της περιοχής, είχαμε συστήσει επιτροπή (να μη σου λέω τώρα ονόματα) να δούμε και το θέμα της απόρριψης σκουπιδιών εκεί κάτω που τα έπαιρνε η θάλασσα και ρύπαινε όλη την περιοχή. Το φέραμε θέμα για το Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά δεν συζητήθηκε ποτέ. Όταν περάσεις, ρίξε μια ματιά να δεις τι γίνεται εκεί κάτω…».
Συμφώνησα μαζί του στις διαμαρτυρίες του, γιατί ξέρω πως εκτός από την ειλικρίνειά του, έχει και παθολογικό έρωτα με την Αλικαρνασσό, γειτονιά των ξεριζωμένων προγόνων του…
Μα δεν τον άφησα ήσυχο γιατί με είχε ήδη τεντώσει η «παπαδιά» (διπλή ρακή) που με είχε κεράσει, μόλις μπήκα, με τον προσφιλή του μεζέ: Νωπή ντόπια γαρίδα με λεμόνι και χοντρό αλάτι:
-«Ρε κονσέρβα, να φέρετε το θέμα στον Δήμο, είναι σοβαρό αυτό που λες»!
-«Ποιο Δήμο, ρε σφάνταγμα; Του Ηρακλείου; Μακρυά μας έπεσε, αλλά δεν έχω διάθεση πρωινιάτικα να τα βάλω με τον Καλλικράτη και τους Καλλικρατικούς. Έχουμε τη δική μας πονεμένη ιστορία οι Μπουντρουμιανοί και θα ‘πρεπε να τη σεβαστούν όλοι. Άσε που το σχέδιο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ δεν φαίνεται να λειτούργησε καλύτερα από πρώτα. Να σου πω και κάτι; Θα το πάμε από την αρχή. Οι υπογραφές έχουν φθάσει σε τετραψήφιο νούμερο και προχωρούνε…».
-«Κονσέρβα, στα βαθιά μπαίνουμε. Άστη για άλλη ώρα την κουβέντα», είπα και άρχισα να περιπλανιέμαι στις φωτογραφίες που σκέπαζαν τους τοίχους του γραφείου, όπως κάνω κάθε φορά για να θυμάμαι… Κάθε μια και μια ιστορία…
Άλλη φορά, όμως, θα περπατήσουμε στο μονοπάτι των αναμνήσεων…