Καθημερινά οι τηλεοράσεις προβάλλουν τις απίστευτες εικόνες από μεγάλες πόλεις στη Γαλλία, περιλαμβανομένου και του Παρισιού. Νέα παιδιά, που φαίνονται εύπορα, σε έναν αγώνα εμπρησμών, καταστροφών, λεηλασιών, πετροπόλεμων, που φαίνονται να το διασκεδάζουν. Αναρωτιέται κανείς πώς μπορούν να συμβαίνουν αυτά σε μια χώρα με παρόδοση στην Παιδεία και στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Όμως, τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν αλλάξει τα δεδομένα στην Παιδεία σε πολλές χώρες. Τα εκπαιδευτικά συστήματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν ήδη από τη δεκαετία του ’60. Η αυστηρότητα που υπήρχε πριν, σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, έδωσε τη θέση της, σταδιακά, στην απόλυτη ελευθερία των νέων και των νεανίδων στα σχολεία όλων των βαθμίδων.
Αν λοιπόν οι μεγαλύτεροι στην ηλικία τώρα αναπολούν τα παλιά καλά χρόνια, ίσως δεν έχουν τελείως άδικο. Βέβαια, υπήρχαν και παλιά κάποια απαράδεκτα πράγματα, για παράδειγμα η βέργα για τη συνέτιση των άτακτων παιδιών. Όμως, το άλλο άκρο, δηλαδή να θεωρούνται οι φοιτητές ως ώριμοι αρκετά, ώστε εκείνοι να εκλέγουν τους καθηγητές τους, είναι εξίσου απαράδεκτο.
Οι κομματικές δραστηριότητες μέσα στην Παιδεία, με την κομματικοποίηση διδασκόντων και διδασκομένων, κάθε άλλο παρά βοηθούν στην επίτευξη βέλτιστου εκπαιδευτικού αποτελέσματος. Το προκύπτον αποτέλεσμα είναι η επικράτηση του λαϊκισμού και των λαϊκιστών και η υποβάθμιση του εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου. Το εκπαιδευτικό έργο αφορά τη χώρα, δεν πρέπει να είναι κομματικό!
Στη Γαλλία δεν λείπουν τα ακραία κόμματα και οι ακραίοι πολιτικοί. Είναι φανερό πως αυτοί δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν ακόμα και τα νέα παιδιά για να επιτύχουν τους σκοπούς των. Θεωρούν εχθρούς των το κράτος και όλα τα όργανά του, και δεν διστάζουν να κηρύξουν την εξέγερση εναντίων του. Μιλούν για υποβάθμιση των Υπηρεσιών του κράτους. Αλλά δεν τους απασχολεί το σε τι πραγματικά οφείλεται αυτή η υποβάθμιση.
Οι υπάλληλοι των διαφόρων Υπηρεσιών από πού προέρχονται άραγε; Μήπως δεν προέρχονται από το -από ετών- υποβαθμισμένο εκπαιδευτικό σύστημα; Διπλωματούχοι μεν, ανεκπαίδευτοι δε, τι να σου κάνουν κι εκείνοι. Προσπαθούν μεν, αλλά δυστυχώς έχουν χαμηλή απόδοση στην εργασία τους. Οι πολίτες δεν εξυπηρετούνται όπως πρέπει και έχουν δικαιολογημένα παράπονα!
Είναι εξαιρετικά ανησυχητικό όταν τα κόμματα και η Ανώτατη Εκπαίδευση γίνονται στην πράξη συγκοινωνούντα δοχεία. Όταν η πολιτική του quid pro quo αντικαθιστά την αξιοκρατία και την αριστεία στο πανεπιστήμιο. Όταν πολιτικάντηδες -μέλη Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού που έχουν πολιτικές φιλοδοξίες- καταλαμβάνουν ανώτατα αξιώματα Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο και δεν γνωρίζουν πώς πρέπει να διοικούν, και δεν τηρούν κι ούτε καν γνωρίζουν την ακαδημαϊκή δεοντολογία!