Η μεγαλύτερη και πειστικότερη απόδειξη της αναπόφευκτης -όπως προοιωνίζεται πλέον- κατάρρευσης της χώρας μας είναι η επελαύνουσα, εδώ και πολλές δεκαετίες, δημογραφική κρίση και η παρατηρούμενη τον τελευταίο καιρό διάλυση της υφιστάμενης κοινωνικής της συνοχής. Βιώνουμε ως κοινωνία την απόλυτη παρακμή σε πολλά πεδία.
Την πολιτική καθίζηση, τη θεσμική παράκαμψη, την κοινωνική διάλυση, την ηθική σήψη. Όσα δραματικά προηγήθηκαν, ειδικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, μας σημάδεψαν ανεξίτηλα. Όλες οι δημόσιες υποδομές οδηγήθηκαν στους ιδιώτες με σκοπό την πληρέστερη εξυγίανσή τους, κάτι το οποίο τελικά δεν επετεύχθη, παρά τις εκ προοιμίου δηλώσεις-πομφόλυγες των απίστευτων πολιτικών μας.
Τι χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την περίπτωση των ελληνικών σιδηροδρόμων, της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, κ.ο.κ.! Μαζί με τα γεγονότα αυτά, ήρθε και η σημαντικού βαθμού φτωχοποίηση των πολιτών. Οι μισθοί των Ελλήνων είναι σχεδόν οι χαμηλότεροι στον γεωγραφικό χώρο της Ε.Ε. παρά τα σπουδαία πλεονεκτήματα της χώρας, όπως ο τουρισμός και η ναυτιλία μας, επισημάνσεις που θα έπρεπε να θέσουν σε συναγερμό τους αδιάφορους πολιτικούς που μας εκπροσωπούν, κατά τη γνώμη τους, στο νυν υπάρχον Κοινοβούλιο.
Οι συντάξεις ακολουθούν το ίδιο μοτίβο και η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων βρίσκεται στα τάρταρα, σε αντίθεση με το κόστος ζωής. Η εγκατάλειψη της επαρχίας από την επίσημη Πολιτεία προκλητική και σταδιακή ειδικά στις καίριας σημασίας παραμεθόριες περιοχές, ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει στην πραγματικότητα μειωθεί και επηρεασθεί δυσμενώς σε σημαντικό βαθμό, κάτι που γίνεται εμφανές χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Ό,τι είχε αποκτήσει τις προηγούμενες δεκαετίες με τον κόπο και τον ιδρώτα των πολιτών, αργά και ύπουλα περνά στα χέρια ιδιωτών με την κατάδηλη αδυναμία, ίσως σωστότερα αδιαφορία και ζηλευτή συμβολή του κράτους. Ο μεγαλύτερος αριθμός των αεροδρομίων οδηγήθηκε στην Fraport, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας στην Κίνα, οι σιδηρόδρομοι σε ιταλικά χέρια με σκοπό την εξυγίανσή τους και βελτίωση, την οποία είδαμε και απολαύσαμε με τον χειρότερο τρόπο στα Τέμπη, πολλές βιομηχανικές μονάδες της επαρχίας οδηγήθηκαν σε κλείσιμο με απώλειες αμέτρητων αλλά άκρως απαραίτητων θέσεων εργασίας σε πολλούς κατοίκους εκείνων των περιοχών, και ίσως μόνο η περίπτωση του τουρισμού να σώζει κάπως τα προσχήματα, αλλά με εργασία οκτάμηνη και στη συνέχεια την πληρωμή από το ταμείο ανεργίας χωρίς να εργάζονται, από τους υπόλοιπους, φυσικά, εργαζόμενους πολίτες.
Η υψηλή επαγγελματική κατάρτιση των περισσότερων νέων μας μπροστά σε όλα αυτά, τη διάχυτη διαφθορά, τον ακατανίκητο νεποτισμό, την απίστευτης έκτασης αναξιοκρατία που ζει και βασιλεύει και τις προκλητικά απαράδεκτες μηνιαίες αποζημιώσεις, τους οδήγησαν σε άλλες χώρες, κάτι που συνεχίζεται παρά τις διαβεβαιώσεις των κυβερνώντων, τις οποίες φυσικά κανένας σοβαρός και εχέφρων δεν πιστεύει πλέον, αφού τόσο τα γεγονότα όσο και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι, αν και παρατηρείται εδώ και λίγο καιρό κάποια μικρή έστω ανάκαμψη.
Επιστρέφοντας στο εθνικής σημασίας κρίσιμο δημογραφικό πρόβλημα, οι θάνατοι είναι σταθερά περισσότεροι από τις γεννήσεις, με τους σχετικούς αριθμούς να είναι εύκολα διαθέσιμοι στον οποιονδήποτε επιθυμεί. Το καλοκαίρι που μας πέρασε σημαδεύτηκε -όπως και τα προηγούμενα- από ολοένα και περισσότερες καμένες εκτάσεις. Ενθυμείται μήπως ο σημερινός πρωθυπουργός τις σχετικές δηλώσεις του επ’ αυτού του ζητήματος όλα τα προηγούμενα χρόνια;
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η απάντηση είναι θετική, αλλά προσπαθεί ο ίδιος να τις λησμονήσει για λόγους που σαφώς γνωρίζει καλύτερα. Η κοινωνική παρακμή είναι ορατή παντού, στις συγκοινωνίες, στις υπηρεσίες υγείας, και όπου στρέψει κάποιος και εστιάσει το βλέμμα του.
Σεβαστός αριθμός δημοσίων υπάλληλων λόγω των χαμηλών μισθών και των απαράδεκτων συνθηκών εργασίας, αναγκάζονται να παραιτηθούν και να κατευθυνθούν σε άλλες απασχολήσεις, με αποτέλεσμα σχολεία, νοσοκομεία και άλλες υπηρεσίες να μένουν χωρίς επαρκές ανθρώπινο δυναμικό.
Βεβαίως η ευθύνη για όλα αυτά δεν ανήκει σε μια αποκλειστικά Κυβέρνηση, αλλά σε όλες των γνωστών πολιτικών σχηματισμών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), αλλά ετούτη η σημερινή έχει ξεπεράσει πολλές άλλες, όχι σε δήθεν επιτελική λειτουργία, όπως επαίρεται, αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο.
Καθημερινά σχεδόν όλος ο Τύπος βοά για σκάνδαλα, διαφθορά, διαπλοκή, για ημετέρους, σχέσεις με τη δικαστική εξουσία και μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, οι γνωστές υποκλοπές να μένουν ακόμα ατιμώρητες, ενώ αντίθετα διώκονται, και τόσα άλλα που απαιτούν ολόκληρες σελίδες απλώς για να αναφερθούν επιγραμματικά, όσο και αν η Κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει μια διαφορετική άποψη των τεκταινομένων, για να εξυπηρετήσει προφανώς δικές της σκοπιμότητες.
Στα εθνικά θέματα και της εξωτερικής πολιτικής, η κατάσταση είναι γνωστή, καταγραμμένη και χιλιοειπωμένη. Ο κίνδυνος συνδιαχείρισης του Αιγαίου πελάγους με τη γειτονική μας χώρα, και η εμπλοκή μεγάλων ενεργειακών ομίλων σε ό,τι αφορά τα γνωστά γεγονότα, είναι πράγματα σε όλους γνωστά.
Ως αντίδοτο σε όλα τα αναφερόμενα, οι κυβερνώντες αρέσκονται στην καθ’ όλα κατάπτυστη επιδοματική πολιτική ωσάν αποζημίωση για χριστουγεννιάτικα κάλαντα, και περιορίζοντας για μικρό χρονικό διάστημα και καταπνίγοντας για λίγο τις εν εξελίξει κοινωνικές αντιδράσεις.
Όμως, και από τη διπλανή όχθη της αντιπολίτευσης, η κατάσταση είναι η ίδια και χειρότερη. Όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα επί καθημερινής βάσεως ασχολούνται σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή κατά τη γνώμη του γράφοντος στα μέσα μαζικής εξαθλίωσης (ΜΜΕ), σε απύθμενης έκτασης ανούσιες αντιπαραθέσεις και άχρηστους ανταγωνισμούς, με κύριο χαρακτηριστικό την προσπάθεια επιβολής της ατάκας του κάθε παρουσιαζόμενου πολιτικού σε αυτά.
Εδώ ίσως εντοπίζεται και μια κρίσιμη παράμετρος του πολιτικού μας συστήματος. Ποιοι είναι εκείνοι που θα αντικαταστήσουν την πτώση της σημερινής θνήσκουσας εξουσίας; Τι έχουν να μας σερβίρουν όλοι αυτοί, αλήθεια; Κυβέρνηση και αντιπολίτευση στη Θεσσαλονίκη όπου συγκεντρώνονται κάθε χρόνο για λίγες μέρες, ενώ τις υπόλοιπες περί άλλων τυρβάζουν;
Αλήθεια πού κατευθύνθηκαν, κλείνοντας, τα τόσα δισεκατομμύρια ευρώ των γνωστών ταμείων που ήρθαν στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες από την Ε.Ε. και τα οποία θα έπρεπε να μεταμορφώσουν τον τόπο; Αν κρίνουμε από τα αναγραφόμενα στον επίσημο Τύπο, τίποτα ελπιδοφόρο δεν προοιωνίζεται για ετούτον τον δύσμοιρο τόπο. Αυτό τελικά αποτελεί και το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Όχι απλώς να απομακρυνθεί η σημερινή Κυβέρνηση, αλλά η επόμενη που θα σχηματισθεί να κυβερνήσει μακρυά από μικροκομματικά οφέλη, λοβιτούρες και σκάνδαλα, κάτι που δεν φαίνεται στον ορίζοντα, παρά μονάχα κάποια «πράσινα» τρακτέρ φορτωμένα με χαμογελαστούς περιφερόμενους πολιτικούς, ενώ από κάποιες άλλες κατευθύνσεις και κάποιους άλλους καταφτάνουν ανόητες και αψυχολόγητες κραυγές φορολόγησης των πολύ πλούσιων ως αποτελεσματικό μέτρο της οικονομικής ανάκαμψης της κοινωνίας.
Κόμματα μικρά ή μεγαλύτερα σε πλήρη ρευστότητα, σε αέναο εξευτελισμό πολλών στελεχών του με απίστευτης έκτασης μετακινήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις, εντάξεις και τόσα άλλα πασίγνωστα. Στοιχεία που παραπέμπουν σε πλήρη ευτελισμό της πολιτικής ζωής του τόπου. Δεν πρέπει βεβαίως με όλα αυτά να απορεί ο κάθε καλόπιστος σχολιαστής για τη μεγάλη αποχή των ψηφοφόρων, η οποία φυσικά ευνοεί συγκεκριμένους πολιτικούς φορείς.
Για την ώρα ας μείνουμε με όλα τα ανακοινωθέντα στη Θεσσαλονίκη από τους πολιτικούς μας αρχηγούς, όπως και με τις απίστευτες εικόνες της πλημμύρας των σταθμών του πολυδιαφημιζόμενου μετρό της πόλης με την πρώτη βροχή λίγες μόνον ημέρες μετά τα πανηγυρικά εγκαίνια της επέκτασης του συρμού προς την Καλαμαριά. Έτσι για να μην μείνει παραπονεμένη και με άδειες σελίδες η ιστορία!
Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας