Κάθε χρόνο λέει γιορτάζουμε το «ΟΧΙ»… Πρώτο λάθος: Δεν γιορτάζουμε… Αλλά αποδίδουμε φόρο τιμής… Όμως, όντως, γιορτή και πασαρέλα το καταντήσαμε…. Δεύτερο λάθος: Δεν «γιορτάζουμε» το «ΟΧΙ»… Δεν γιορτάζουμε μια λέξη, αλλά ένα ιστορικό γεγονός…
Κάντε το τεστ… Ρωτήστε τα παιδιά… «Τι έγινε σαν σήμερα»; Θα απαντήσουν «το ΟΧΙ»… Αν επιμένεις θα σου απαντήσουν «Το Πολυτεχνείο» ή και «την απελευθέρωση από τους Τούρκους»… Πιστέψτε με, εξαίρεση αποτελούν τα παιδιά που γνωρίζουν βασικά ιστορικά γεγονότα…
Μια μεγάλη πληγή της Εκπαίδευσης είναι ότι βγάλαμε ανιστόρητη γενιά… Και δεν είναι ευθύνη των μαθητών… Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει (συγγνώμη που αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι ποιος το είπε αυτό… αν κάποιος φίλος το γνωρίζει, ας με βοηθήσει).
Δεν με εκφράζουν οι προγονοπληξίες, όταν χρησιμοποιούνται, για να καλύψουμε τη δική μας ένδεια. Δεν μου αρέσουν τα τανκς και τα αεροπλάνα στις παρελάσεις, την ώρα που άνθρωποι πεινάνε. Γενικά, πόσοι από εμάς είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν τα σημερινά «ΝΑΙ» και τα «ΟΧΙ» τους, αναλαμβάνοντας το προσωπικό κόστος;
Θα μας πει κάποιος πόσο κόστισε π.χ. η παρέλαση στη Θεσσαλονίκη τη στιγμή που το 72,5% των εργαζομένων αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ; Το θετικό: Μια ευκαιρία να καμαρώσουν οι γονείς τα παιδιά τους.
Η Μαρία Καραταράκη είναι ΑΠ φιλόλογος