Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι ο Βρετανός δημιουργός αντιμετωπίζει το σινεμά ως πεδίο ιδεών και όχι ως απλό μέσο αφήγησης. Επιχειρώντας να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομηρικό έπος, επιλέγει να απομακρυνθεί από την έννοια της πιστής διασκευής και να προσεγγίσει το υλικό μέσα από τις σταθερές θεματικές της φιλμογραφίας του: τον χρόνο, τη μνήμη, την ενοχή και την αναζήτηση της ταυτότητας.
Η ταινία οργανώνεται γύρω από τρεις βασικούς άξονες. Ο Οδυσσέας, τον οποίο υποδύεται ο Ματ Ντέιμον, επιστρέφει από την Τροία ως ένας άνθρωπος βαθιά τραυματισμένος από τις εμπειρίες του πολέμου.
Παράλληλα, ο Τηλέμαχος του Τομ Χόλαντ προσπαθεί να διαχειριστεί την απουσία του πατέρα του και να βρει τη θέση του σε μια Ιθάκη που έχει παραδοθεί στους μνηστήρες. Την ίδια στιγμή, η Πηνελόπη της Αν Χάθαγουεϊ αναλαμβάνει έναν πιο ενεργό ρόλο, διατηρώντας τις ισορροπίες στο παλάτι και αντιστεκόμενη στις πιέσεις που δέχεται.
Η επιλογή του Τομ Χόλαντ αποδεικνύεται ιδιαίτερα επιτυχημένη. Ο ηθοποιός αποδίδει πειστικά την αβεβαιότητα και την ανωριμότητα του Τηλέμαχου, μετατρέποντάς τον σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες της ταινίας. Αντίστοιχα, η Αν Χάθαγουεϊ προσδίδει στην Πηνελόπη αποφασιστικότητα και ένταση, χωρίς να απομακρύνεται από τη δραματική διάσταση του ρόλου.
Ο Ματ Ντέιμον, από την πλευρά του, επιλέγει μια εσωτερική ερμηνεία. Ο Οδυσσέας του δεν είναι ο ακατάβλητος ήρωας της παράδοσης, αλλά ένας άνθρωπος που επιστρέφει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των επιλογών του. Η προσέγγιση αυτή εντάσσεται στη συνολική σκηνοθετική πρόθεση του Νόλαν να εξανθρωπίσει τα πρόσωπα του μύθου και να τα καταστήσει οικεία στο σύγχρονο κοινό.
Από τις επιμέρους ενότητες της αφήγησης, ξεχωρίζει η παρουσία της Σαμάνθα Μόρτον στον ρόλο της Κίρκης. Η ερμηνεία της προσθέτει δραματικό βάθος σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στάσεις του ταξιδιού, σε αντίθεση με την Καλυψώ της Σαρλίζ Θερόν, η οποία παραμένει περισσότερο λειτουργική για την εξέλιξη της πλοκής παρά ουσιαστική ως κινηματογραφική παρουσία.
Σε τεχνικό επίπεδο, η ταινία ανταποκρίνεται στις υψηλές προσδοκίες. Η χρήση φυσικών τοποθεσιών και η φωτογράφηση σε φιλμ 70mm αξιοποιούνται αποτελεσματικά, προσδίδοντας κλίμακα και αίσθηση υλικότητας στον κόσμο της «Οδύσσειας». Παράλληλα, η μουσική του Λούντβιχ Γκόρανσον συνδυάζει σύγχρονες και παραδοσιακές επιρροές, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα χωρίς να επισκιάζει την εικόνα.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη αδυναμία της ταινίας βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τις ιδέες της. Παρά τη διάρκεια των τριών ωρών και την εμφανή φιλοδοξία της, η «Οδύσσεια» σπάνια ξεπερνά τα όρια μιας άρτιας και εντυπωσιακής κινηματογραφικής μεταφοράς. Τα επιμέρους επεισόδια λειτουργούν περισσότερο ως αυτόνομες ενότητες παρά ως οργανικά στοιχεία μιας ενιαίας δραματουργικής σύνθεσης, ενώ η συναισθηματική κορύφωση έρχεται αργά και χωρίς την αναμενόμενη ένταση.
Η νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν είναι ένα σημαντικό κινηματογραφικό γεγονός και μια παραγωγή που δικαιολογεί τη φήμη και το μέγεθός της. Διαθέτει ισχυρές ερμηνείες, εντυπωσιακή σκηνοθεσία και ορισμένες πραγματικά αξιομνημόνευτες στιγμές. Εκεί που τελικά υστερεί είναι στη «μεγάλη ιδέα» που θα την τοποθετούσε δίπλα στις κορυφαίες δημιουργίες του σκηνοθέτη. Παραμένει μια επιβλητική και καλοφτιαγμένη διασκευή του ομηρικού έπους, χωρίς όμως να καταφέρνει να μετατραπεί στην οριστική κινηματογραφική «Οδύσσεια».