Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που η Τέχνη συναντά την αναγνώριση και τότε η διάκριση αποκτά ένα νόημα πολύ μεγαλύτερο από ένα βραβείο.
Το βράδυ του Σαββάτου 29 Αυγούστου, στο Πολύκεντρο Συνεδριακό Κέντρο Αιγίου, στο πλαίσιο του 4ου Πανελλήνιου Forum Πολιτισμού και Τουρισμού & της Πανελλήνιας Συνάντησης Καλλιτεχνών «Τέχνη & Πολιτισμός – ο Τόπος μου», ο Mεσσαρίτης γλύπτης Γιάννης Κοντός τιμήθηκε για την προσφορά και την καλλιτεχνική του διαδρομή.
Η διοργάνωση είχε στο επίκεντρο τη σύνδεση Πολιτισμού και Τουρισμού, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την καινοτομία και την εξωστρέφεια. Η απονομή του βραβείου στον Γιάννη Κοντό έγινε από τον Πέτρο Δούκα, πρώην Υφυπουργό και νυν Πρόεδρο Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου Ελλάδας – ICC HELLAS .
Μια αναγνώριση που αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς έρχεται να συναντήσει μια καλλιτεχνική πορεία βαθιά συνδεδεμένη με τον πολιτιστικό πλούτο της Ελλάδας και ιδιαίτερα με τη μνήμη και τα σύμβολα της Κρήτης. Γιατί ο Γιάννης Κοντός δεν βλέπει την Τέχνη ως κάτι αποκομμένο από τον τόπο και την Ιστορία του, αντίθετα, μέσα από τη γλυπτική του αναζητά τις ρίζες, τα σύμβολα και τις μνήμες που εξακολουθούν να διαμορφώνουν την πολιτιστική μας ταυτότητα. Η πέτρα στα χέρια του γίνεται μνήμη.
«Ο Μινώταυρος», «ο διπλούς πέλεκυς», τα ιερά σύμβολα του Μινωικού Πολιτισμού δεν παραμένουν εγκλωβισμένα σε μια μακρινή εποχή, μεταφέρονται στο σήμερα και αποκτούν μια νέα εικαστική γλώσσα. Και μέσα από αυτόν τον διάλογο με το παρελθόν ο καλλιτέχνης δημιουργεί μια γέφυρα προς το μέλλον. Τα έργα αυτά παρουσιάστηκαν στο 4ο Πανελλήνιο Forum, στο Αίγιο στον αύλειο χώρο του Συνεδριακού Κέντρου Αιγιαλείας.
Έργα που γεννιούνται από τα χέρια του καλλιτέχνη, κάποια στιγμή, παύουν να του ανήκουν. Έργα που έχουν μέσα τους τόσο από τη σιωπή, τον μόχθο, την αγωνία, την προσμονή και το όνειρο του δημιουργού, ώστε μοιάζουν περισσότερο με παιδιά που μεγάλωσαν στην αγκαλιά του παρά με δημιουργήματα της Τέχνης. Ένα τέτοιο έργο είναι ο «Δισκοβόλος» του γλύπτη Γιάννη Κοντού.
Σμιλεμένος σε ημίσκληρη λευκή πέτρα, ο «Δισκοβόλος» αποτελεί για τον δημιουργό του κάτι πολύ περισσότερο από ένα γλυπτό. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής του, ένα αγαπημένο «παιδί», όπως ο ίδιος τον αισθάνεται.
Και όταν ένας καλλιτέχνης αποφασίζει να αποχωριστεί ένα έργο που αγαπά βαθιά, δεν το κάνει για να το χάσει, το κάνει για να του χαρίσει μια δεύτερη ζωή. Μια ζωή μέσα στον χρόνο, μέσα στην κοινωνία, μέσα στη συλλογική μνήμη.
Η μεγάλη πράξη προσφοράς
Η συγκίνηση της βράβευσης δεν ήταν η μοναδική στιγμή που άγγιξε την ψυχή του Γιάννη Κοντού στο Αίγιο. Ο γλύπτης θέλησε να προχωρήσει σε μια πράξη ουσίας. Να δωρίσει το σπουδαίο έργο του, τον αγαπημένο του «Δισκοβόλο», στον χώρο πολιτισμού και τέχνης του Αιγίου – Μέγαρο Παναγιωτόπουλου.
Το έργο, σμιλεμένο με υπομονή και αγάπη από τον ταλαντούχο δημιουργό, περνά πλέον από την προσωπική κατοχή του δημιουργού στη δημόσια σφαίρα του Πολιτισμού.
Η δωρεά του παραδόθηκε και παρελήφθη από την Αντιδήμαρχο Μαρία Ιατροπούλου, σηματοδοτώντας μια πράξη πολιτιστικής γενναιοδωρίας και εξωστρέφειας. Γιατί ο αληθινός καλλιτέχνης γνωρίζει πως η δημιουργία ολοκληρώνεται όταν συναντήσει το βλέμμα του άλλου. Όταν το προσωπικό γίνεται συλλογικό. Όταν το έργο βγαίνει από το εργαστήριο και αποκτά τη δική του θέση μέσα στην κοινωνία. Και ο «Δισκοβόλος» είναι πλέον έτοιμος να συνεχίσει το δικό του ταξίδι.
Από την Κρήτη στον κόσμο
Η βράβευση του Γιάννη Κοντού στο Αίγιο και η δωρεά του «Δισκοβόλου» δεν αποτελούν δύο άσχετα μεταξύ τους γεγονότα. Είναι δύο διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας βαθιάς ανάγκης: να γίνει η Τέχνη γέφυρα. Γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Ανάμεσα στον δημιουργό και την κοινωνία. Ανάμεσα στον τόπο και τον κόσμο.
Σε μια εποχή όπου η Ελλάδα αναζητά τρόπους να μετατρέψει τον Πολιτισμό σε δύναμη δημιουργίας, ανάπτυξης και διεθνούς παρουσίας, τέτοιες πράξεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Γιατί ο Πολιτισμός δεν είναι το βλέμμα μας προς τα πίσω, είναι ο τρόπος με τον οποίο το παρελθόν φωτίζει τον δρόμο προς το αύριο. Και ο Γιάννης Κοντός, με τη σμίλη του, συνεχίζει να υπηρετεί ακριβώς αυτό το φως.
Ένα φως που ξεκινά από την Κρήτη, περνά μέσα από την Ιστορία και ταξιδεύει προς τον κόσμο. Και η πέτρα συνεχίζει να μιλά… Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη δικαίωση για έναν γλύπτη:
Να βλέπει το έργο του να φεύγει από το εργαστήριό του και να αρχίζει τη δική του, ανεξάρτητη διαδρομή.
Ο «Δισκοβόλος», το αγαπημένο «παιδί» του Γιάννη Κοντού, δεν αποχωρίζεται τον δημιουργό του για να σιωπήσει. Φεύγει για να μιλήσει. Να σταθεί μέσα στον χώρο αυτό του – Μεγάρου Παναγιωτόπουλου και να συνεχίσει τον διάλογό του με τον άνθρωπο, την Ιστορία και την αιώνια αναζήτηση της ομορφιάς. Η δωρεά αυτή, που παρέλαβε η Αντιδήμαρχος Μαρία Ιατροπούλου, είναι ένα μικρό αλλά ουσιαστικό αντίδωρο της Τέχνης προς την κοινωνία. Ένας τρόπος να γίνει η προσωπική δημιουργία κοινό πολιτιστικό αγαθό. Και ίσως εκεί βρίσκεται η βαθύτερη αξία της Τέχνης… Στο να μη φυλακίζει ο δημιουργός αυτό που γέννησε, αλλά να το αφήνει να ταξιδέψει. Ο Γιάννης Κοντός χάρισε ένα έργο που αγάπησε βαθιά και μαζί του χάρισε ένα κομμάτι από τον δικό του εσωτερικό κόσμο. Η λευκή πέτρα θα συνεχίσει να στέκει εκεί, με τον δίσκο έτοιμο να φύγει από τα χέρια του αθλητή, σαν μια αιώνια στιγμή πριν από την κίνηση. Μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο, μα όχι στη σιωπή. Γιατί η πέτρα, όταν περάσει μέσα από τα χέρια ενός αληθινού γλύπτη, αποκτά μνήμη. Και όταν αυτή η μνήμη προσφέρεται στον τόπο, γίνεται κληρονομιά.
Ο «Δισκοβόλος» πλέον δεν είναι μόνο του Γιάννη Κοντού, είναι όλων εκείνων που θα τον κοιτάξουν, θα σταθούν απέναντί του και, έστω για μια στιγμή, θα νιώσουν πως η Ιστορία δεν βρίσκεται πίσω μας. Στέκεται ακόμη όρθια. Αναπνέει και μας δείχνει τον δρόμο. Γιατί η Τέχνη, όταν προσφέρεται με αλήθεια, δεν τελειώνει ποτέ. Περνά από χέρι σε χέρι, από ψυχή σε ψυχή και από γενιά σε γενιά. Και η πέτρα συνεχίζει να μιλά… Γιατί όταν η Τέχνη θυμάται, ένας ολόκληρος Πολιτισμός εξακολουθεί να αναπνέει.