Στο δεύτερο μέρος της Έκθεσης, οι έξι συναρχηγοί της Ανταρτικής Ομάδος Σατανά, (Ιωάννης Ανδρεαδάκης, Νικόλαος Βιδάκης – Τσικαλάς, Δημήτρης και Αντώνης Δομαλάκης, Μενέλαος Ξυλούρης, Χαράλαμπος Γιανναδάκης), γράφουν τα εξής :
«Κατά τον μήνα Αύγουστον 1942 τμήμα της Ομάδος μας δυνάμεως 100 περίπου ανδρών υπό την ηγεσίαν των Ιωάννου Γ. Ανδρεαδάκη, Χαραλάμπους Ν. Γιανναδάκη, Νικολάου Κ. Βιδάκη ή Τσικαλά, Δημητρίου Γ. Δομαλάκη και Αντωνίου Γ. Δομαλάκη, ενεπλάκη με Γερμανικήν ενέδραν, προσπαθούντες δε να διαφύγωμεν εμπίπτομεν εις ετέραν εν τη θέσει “Πόρος- Μηλιάς” και μετά σκληράν μάχην κατορθώσαμεν να διαφύγωμεν εις τα ορεινά διαμερίσματα της Επαρχίας Αμαρίου Ρεθύμνης, όπου και παρεμείναμεν μέχρι του Δεκεμβρίου 1942.
Η κατάστασίς μας όμως οσημέραι καθίσταται δυσκολωτέρα ελλείψει τροφίμων, υποδήσεως και πυρομαχικών. Ο λαός παρόλα τα δεινά που δοκιμάζει από τον κατακτητήν, προσφέρεται συνεχώς πλην όμως η φτώχεια του και η συναίσθησις των κινδύνων εκ μέρους του κατακτητού με τους οποίους ούτος ηπειλείτο, μας υπεχρέωνε να αραιώνωμεν όσον ηδυνάμεθα κάθε επικοινωνίαν μαζί του.
Κατά τον Ιανουάριον 1943, εξ Αμαρίου συνεχίζοντες την πατριωτικήν δράσιν της ομάδος μας περιωδεύσαμεν τον νομόν Ηρακλείου με εντελώς μυστικάς κινήσεις προς αναπτέρωσιν του Εθνικού Φρονήματος των κατοίκων και δια την εκτέλεσιν ορισμένων πράξεων κατά του εχθρού τη υποδείξει των Άγγλων Πρακτόρων. Εκείθεν επεστρέψαμεν εις Αμάρι αναχωρήσαντες και πάλιν δια την Επαρχίαν Μυλοποτάμου του νομού Ρεθύμνης και δια τον αυτόν σκοπόν.
Κατά τον Ιούνιον 1943, το Αρχηγείον της Ομάδος μεθ’ολοκλήρου του Επιτελείου του και πολλών ανδρών, τη υποδείξει των Άγγλων Αντιπροσώπων, ανεχώρησεν εκ του όρμου Άγιος Σάββας δια Μέσην Ανατολήν εκτός του εκ των Συναρχηγών της Ομάδος Μενελάου Ι. Ξυλούρη, παραμείναντος ενταύθα δια την τακτοποίησιν του υπολοίπου της ομάδος, ελθών και ούτος εις Μέσην Ανατολήν αρχάς Δεκεμβρίου 1943 μετά τινών ανδρών της Ομάδος.
Κατά τον Οκτώβριον 1943, τμήμα της Ομάδος μας δυνάμεως 10 ανδρών υπό τον Μενέλαον Ι. Ξυλούρην εν συνεργασία και με άλλας Εθνικάς Ομάδας Αντιστάσεως, ιδία δε του Εμμανουήλ Μπαντουβά, έλαβε μέρος εις την μάχην (Τσιλίβδικα) Ρεθύμνης – Σφακίων κατά των Γερμανών, προξενήσαντες εις αυτούς μεγάλην φθοράν εις νεκρούς υπέρ τους εκατόν και πλείστους τραυματίας.
Το ίδιον τμήμα της Ομάδος κατά τον Νοέμβριον 1943 υπό την ηγεσίαν του Μενελάου Ξυλούρη, κατώρθωσεν ν’απαγάγη το Μικτόν Φυλάκιον Κρουσσώνος αποτελούμενον από δύναμιν οκτώ (8) ανδρών, δύο (2) Γερμανούς στρατιώτας και εξ (6) Ιταλούς τοιούτου, όπερ παραδοθέν εις την Αγγλικήν υπηρεσίαν Κατασκοπείας απεστάλη εις Αίγυπτον, γεγονός όπερ είχεν μεγίστην επίδρασιν δια την κατάπτωσιν του ηθικού των εν Κρήτη Γερμανών και την ενθάρρυνσιν των κατοίκων του νομού Ηρακλείου.
Οι εις Αίγυπτον μεταβάντες άνδρες της ομάδας μας επεκοινώνησαν μετά του αρχηγού αυτής αειμνήστου Γρηγοράκη ή Σατανά, όστις ασθενής ων εισέτι επληροφορήθη εν λεπτομερεία την δράσιν της Ομάδος του, υπέκυψεν όμως εις μοιραίον την 5ην Σεπτεμβρίου1943.
Το πλείστον των ανδρών της Ομάδος αφιχθέν εις Μέσην Ανατολήν υπό την ηγεσίαν των 6 συναρχηγών ήτοι : Μενελάου Ξυλούρη, Ιωάννου Ανδρεαδάκη, Χαραλάμπου Γιανναδάκη, Δημητρίου Δομαλάκη, Αντωνίου Δομαλάκη και Νικολάου Βιδάκη ή Τσικαλά, απεστάλη υπό των Άγγλων και εφοίτησεν εις την εν Μέση Ανατολή Σχολήν Κομμάντος αριθμός 103 εν Χάιφα και μετά την έξοδόν μας εκ της Σχολής ταύτης κατά Μάιον 1944, επεστρέψαμεν εις Κρήτην και την 10ην Μαΐου 1944 απεβιβάσθημεν εις την περιφέρειαν Σφακίων.
Άμα τη αφίξει μας εις Κρήτην, αμέσως επεδόθημεν εις την ανασύνταξιν της ομάδος ΣΑΤΑΝΑ και την στρατιωτικήν αυτής οργάνωσιν επί τη προόψει της υποχωρήσεως των Γερμανών ή συμπτύξεως αυτών εις διάφορα της νήσου διαμερίσματα. Επεστρατεύσαμεν και αρκετούς νέους άνδρας και ούτω ήρχισεν και αύθις την Εθνικήν της δράσιν η ομάς μας εντός πάντοτε των πλαισίων των διδομένων μας διαταγών υπό των εν Κρήτη Άγγλων Πρακτόρων, του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής και της Ελληνικής Κυβερνήσεως του Καϊρου με ορμητήρια τας ανατολικάς κλιτείς του Ψηλορείτη.
Ο κατακτητής εντείνει και πάλιν τας πιέσεις κατά του αμάχου πληθυσμού εξαιτίας της προσφάτου συλλήψεως υπό Άγγλων κομάντος και Ελλήνων ανταρτών του Γερμανού Φρουράρχου Κράιπε, εξερευνών ολόκληρον την Κρήτην επί πολλούς μήνας και πολλάκις διεφύγαμεν την σύλληψιν εκ μέρους του εχθρού. Τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως γεμίζουν και πάλιν από άμαχον πληθυσμόν τον οποίον φονεύουν άνευ οίκτου. Καίουν τα χωρία και πυρπολούν την ύπαιθρον.
Αποφεύγoμεν κατ’αρχάς να δώσωμεν μάχην μετά του εχθρού και τούτο ίνα αποφύγωμεν τα αντίποινα εις βάρος του λαού της Κρήτης.
Κατά τον μήνα Ιούλιον 1944, διατάσσεται γενικόν Σαμποτάζ κατά των Γερμανικών εγκαταστάσεων, εις ό έλαβεν μέρος το πλείστον της Ομάδος μας, τμήμα της οποίας δυνάμεως 30 ανδρών υπό τον Ιωάννην Γ. Ανδρεαδάκην εκράτησεν την θέσιν παρά τα “Κούσκουρα” και ετοποθέτησεν νάρκας εις την αμαξιτήν οδόν προς Σίββαν Μαλεβυζίου, όπου αι αποθήκαι βενζίνης του εχθρού, έτερον δε τμήμα δυνάμεως 5 ανδρών υπό τους Δημήτριον Δομαλάκην και Μενέλαον Ξυλούρην έλαβεν μέρος εις την καταστροφήν των αποθηκών βενζίνης εις το χωρίον Σίββας, το δε υπόλοιπον τμήμα υπό τους Χαράλαμπον Γιανναδάκην, Αντώνιον Δομαλάκην και Νικόλαον Βιδάκην ετοποθετήθη εις Βλαχιανά Κεράσσα δια να βοηθήση την μετά την πράξιν σαμποτάζ υποχώρησιν των τμημάτων μας.
Η επιχείρησις επέτυχεν απολύτως καταστραφεισών των αποθηκών βενζίνης του εχθρού δια πυρός ολοσχερώς και ανατιναχθέντων πολλών Γερμανικών αυτοκινήτων.
Κατά τον αυτόν μήνα Ιούλιον 1944, ημέτερον Τμήμα δυνάμεως περίπου 100 ανδρών υπό την ηγεσίαν των Δημητρίου Δομαλάκη, Αντωνίου Δομαλάκη, Μενελάου Ξυλούρη και Νικολάου Βιδάκη συνεκρούσθη μετά Γερμανικού Τμήματος παρά την θέσιν “ΚΟΡΊΤΣΙ” του Ψηλορείτη, ότε ο εχθρός είχεν πολλάς απωλείας εις νεκρούς και τραυματίας μη εξακριβωθείσας και εγκατέλειψεν άφθονον πολεμικόν υλικόν.
Τον μήνα Αύγουστον 1944, ημέτερον τμήμα δυνάμεως 30 ανδρών υπό τους Αντώνιον Δομαλάκην και Νικόλαον Βιδάκην συνεκρούσθη μετά Γερμανικού Τμήματος εις θέσιν “Πλατύ Πέραμα” περιφερείας Κρουσσώνος, καθ’ήν είχομεν τρεις απωλείας εις νεκρούς, του εχθρού μη εξακριβωθεισών των απωλειών του.
Τον αυτόν μήνα Αύγουστον 1944, ημέτερον τμήμα υπό την ηγεσίαν του Χαραλάμπους Γιανναδάκη ενέπεσεν εις ενέδραν Γερμανικής περιπόλου παρά την κώμην Κιθαρίδα, κατορθώσαν να διαφύγη χωρίς απωλείας.
Τον αυτόν μήνα Αύγουστον 1944, ημέτερον τμήμα υπό τον Ιωάννην Ανδρεαδάκην συνεκρούσθη παρά την θέσιν «Λιβάδα» Μαλεβυζίου μετά Γερμανικής στρατιωτικής δυνάμεως κατόπιν ενέδρας των ημετέρων, ότε εφονεύθησαν τρείς γερμανοί στρατιώται, συλλειφθέντων δύο γερμανών τοιούτων και ενός Ιταλού άνευ ημετέρων απωλειών.
Κατά τον μήνα Σεπτέμβριον 1944, ολόκληρος η Ομάς μας εγκαθισταμένη αμυντικώς εις θέσιν “Γιοφυράκια” Ηρακλείου εδέχθη την επίθεσιν σοβαράς Γερμανικής δυνάμεως χρησιμοποιησάσης τανκς, όλμους και πυροβολικόν.
Η ομάς αντέστη εντός προχείρων θέσεων, αναγκασθείσα μετά δίωρον να υποχωρήση άνευ απωλειών, φονευθέντος ενός Γερμανού Στρατιώτου και τραυματισθέντων δύο ημετέρων.
Αρχάς Οκτωβρίου 1944, ημέτερον τμήμα υπό τον Χαράλαμπον Γιανναδάκην επετέθη κατά του Γερμανικού Φυλακίου εις θέσιν “Σταυρωμένος” Ν.Δ της πόλεως δύο (2) χιλιομέτρων, της επιθέσεως ταύτης αποφασισθείσης εκ του λόγου ότι λόγω της θέσεως εις ην ευρίσκετο το Φυλάκιον τούτο, παρημποδίζοντο τα μέγιστα υπό τούτου αι κινήσεις των ημετέρων Τμημάτων εκ της Νοτίου και Δυτικής πλευράς της πόλεως του Ηρακλείου.
Ολόκληρος η δύναμις του Φυλακίου τούτου ανερχόμενη εις δώδεκα (12) άνδρας εξοντώθη φονευθέντων απάντων των ανδρών της, κυριευθέντος παρ’ημών ολοκλήρου του οπλισμού και πολεμικού εν γένει υλικού και ενός αυτοκινήτου των Γερμανών.
Η κατάληψις του άνω Φυλακίου υπό του Υμετέρου Τμήματος είχεν σπουδαίαν από στρατηγικής πλευράς σημασίαν δια την ελευθέραν και απρόσκοπτον πλέον κίνησιν ημών προς Ηράκλειον.
Παραλλήλως με την ανωτέρω δράσιν της Ομάδος μας επεδόθημεν και εις την εκκαθάρισιν της περιφερείας μας από όλα τα στοιχεία τα υπό του εχθρού χρησιμοποιούμενα δια πληροφορίας και καταδόσεις της δράσεως και των κινήσεων της ομάδος μας και του άμαχου πληθυσμού.
Η εκκαθάρισις αύτη εκ μέρους μας επεξετάσθη εις οίαν κλίμακα επέβαλλον η κατάστασις και το Εθνικόν ημών καθήκον.
Την 11ην Οκτωβρίου 1944, συγκεκροτημένης της Ομάδος μας εις ένα καλώς οργανωμένον Τμήμα δυνάμεως Τάγματος, εισήλθομεν εις την πόλιν του Ηρακλείου του εχθρού υποχωρήσαντος εν πλήρει τάξει μετά των οχημάτων του και του οπλισμού του προς Ρέθυμνον κατόπιν συμφωνίας της ηγεσίας των Γερμανών μετά των Άγγλων Πρακτόρων και του Έλληνος Στρατιωτικού Διοικητού Κρήτης.
Τμήμα της Ομάδος μας υπό τον Ιωάννην Ανδρεαδάκην ηκολούθησε τον εχθρόν υποχωρούντα μέχρι των συνόρων Ηρακλείου – Ρεθύμνης παρά το Γενί Γκαβέ, το υπόλοιπον δε της δυνάμεως εν πλήρει τάξει εισήλθεν εις την πόλιν Ηρακλείου και εστρατωνίσθη εις το Δημοτικόν Σχολείον “Μποδοσάκειον” τεθέν αμέσως υπό τας διαταγάς του Στρατιωτικού Διοικητού Κρήτης Συνταγματάρχου κ. Νάθενα, όστις εχρησιμοποίησεν την Ομάδαν και το Αρχηγείον αυτής εις διαφόρους υπηρεσίας και την εμπέδωσιν της τάξεως, τόσον εις την πόλιν, όσον και εις την ύπαιθρον μέχρι της συγκροτήσεως της Εθνοφυλακής την 30ην Ιανουαρίου 1945.
Κατά το διάστημα τούτο της παραμονής μας εις Ηράκλειον από της εισόδου μας εις την πόλιν μέχρι της διαλύσεως ανταρτικών Ομάδων, πολλάκις ήλθομεν εις σοβαράς συγκρούσεις μετά τμημάτων του ΕΛΑΣ Ηρακλείου, όστις εις τας συγκρούσεις αυτάς έσχεν 3-4 απωλείας εν συνόλω. Ημείς δε ουδεμίαν απώλειαν είχομεν.
Π Ε Ρ Ι Ο Δ Ο Σ Γ΄
Από 30ης Ιανουαρίου 1945 μέχρι διαλύσεων των Κομμουνιστοσυμμοριτών
Άμα τη συγκροτήσει της Εθνοφυλακής κατόπιν επιστρατεύσεως των στρατολογηθεισών κλάσεων 1936, 1937, 1938, 1939, το ήμισυ της δυνάμεως της Ομάδος μας επεστρατεύθη εις τον Εθνικόν Στρατόν όπως και ο εκ των συναρχηγών μας Μενέλαος Ι. Ξυλούρης, φέρον τότε τον βαθμόν του Υπολοχαγού και τοποθετηθέντος εις το 601 Τάγμα Πεζικού.
Οι άνδρες του μη επιστρατευθέντος υπολοίπου της δυνάμεως ημών ανεχώρησαν αρχάς του μηνός Απριλίου 1945 εις τας εστίας των μετά της εξαρτήσεως και του οπλισμού των, έτοιμοι κατόπιν οδηγιών εις πάσαν πλέον πρόσκλησιν των αρχηγών των.
Εις τας επαρχίας των δε κατόπιν οδηγιών των Αρχηγών των και σχετικών διατάξεων της Στρατιωτικής Διοικήσεως και υπό την ηγεσίαν των ομαδαρχών των εχρησιμοποιούντο επί χρονικόν τι διάστημα εις την εμπέδωσιν της τάξεως και της ασφαλείας από τα μικροτμήματα του ΕΛΑΣ, άτινα περιήρχοντο την ύπαιθρον.
Όταν δε ισχυρά δύναμις του ΕΛΑΣ υπό την ηγεσίαν του Αρχηγού των εν Κρήτη Ιωάννου Ποδιά συνεκεντρώθη εις Ψηλορείτην, εκλήθησαν οι άνδρες της ομάδος μας και υπό την ηγεσίαν των Ιωάννου Γ. Ανδρεαδάκη, Χαραλάμπους Ν. Γιανναδάκη, Δημητρίου Γ . Δομαλάκη, Αντωνίου Γ. Δομαλάκη και Νικολάου Κ. Βιδάκη ή Τσικαλά δυνάμεως 100 έως 150 ανδρών περίπου, ήτις εν καιρώ νυκτός έφθασεν εις την περιοχήν “Βρωμονερό – Σκίνακας – Κορίτσι” χωρίς όμως να συναντηθή μετά των ΕΛΑΣΙΤΩΝ, οίτινες εν τω μεταξύ είχον απωθηθεί υπό άλλων τμημάτων Στρατoύ και Ανταρτικών ομάδων.
Από του Φεβρουαρίου δε 1945 μέχρι του επομένου έτους η μη επιστρατευθείσα όμως προσέφερε Εθνικάς Υπηρεσίας εις την περιφέρειάν της ήτοι το Δυτικόν Μαλεβύζι Ηρακλείου, κατορθώσασα να απωθήση από την περιφέρειαν αυτήν τον κομμουνισμόν εις τρόπον ώστε σήμερον να μην υπάρχη εις την περιφέρειαν αυτήν ιδεολόγος τις κομμουνιστής.
Ούτω κλείνει η ιστορία της Εθνικής Ανταρτικής Ομάδας ΣΑΤΑΝΑ, την οποίαν περιήλθομεν με πάσαν συντομίαν, με σύνεσιν αλλά και με την επιβαλλομένην σεμνότητα χωρίς να περιλάβωμεν ουδεμίαν ανακρίβειαν ή να μεγαλοποιήσωμεν την δράσιν αυτής, απεναντίας δε παραλείψαμεν πολλάς λεπτομερείας της πατριωτικής ταύτης δράσεως, των θυσιών, των ολοκαυτωμάτων και των επιδειχθέντων ηρωισμών των ανδρών της, οίτινες μετά την ολοσχερή διάλυσιν της Ομάδος των επανήλθον εις τα ειρηνικά των έργα πτωχότεροι, αγωνιζόμενοι έκτοτε αφανώς ίνα διαθρέψουν τα ορφανά των θυμάτων των και να οικοδομήσουν τα ερείπια των οικιών των άνευ ουδεμίας κρατικής βοηθείας.
Α Ν Α Γ Κ Α Ι Α Ι Δ Ι Ε Υ Κ Ρ Ι Ν Ι Σ Ε Ι Σ
Επί των τεθέντων ερωτηματολογίων επί των τριών περιόδων:
Α΄ Περίοδος από 20 Μαΐου 1941 έως 30 Μαΐου 1941
Η εκτεθείσα ως ανωτέρω συνοπτική ιστορία της δράσεως της ομάδος κατά την πρώτην αυτήν περίοδον, νομίζομεν ότι άπτεται όλων των τεθέντων μας ερωτημάτων υπό του Παραρτήματος Α΄
Τουτέστιν αναλύομεν συνοπτικώς μεν αλλ’ευκρινώς το πώς ωργανώθη η Ομάς εντελώς αυτοβούλως υπό του αειμνήστου Αρχηγού της Αντωνίου Γρηγοράκη ή Σατανά, πώς ενήργησεν κατά τον υπεράνθρωπον αυτόν κατά των Αλεξιπτωτιστών αγώνα, εις ποία σημεία του νομού Ηρακλείου επολέμησεν κατά το δραματικόν αυτό δεκαήμερον, πώς απεσύρθη μετά την κατάληψιν της νήσου τμήμα της Ομάδος εξ 120 ανδρών υπό την ιδίαν ηγεσίαν, όπερ τμήμα επετέλεσεν τον πυρήνα της Ομάδος συνεχώς είτα αυξανομένης δια της αυθορμήτου προσελεύσεως και κατατάξεως νέων αγωνιστών.
Ο οπλισμός της ομάδος κατά τας πρώτας στιγμάς του αγώνος απετελείτο από παντός τύπου όπλα μανλιχέρ, γκρα, δίκανα κ.λ.π. Από των πρώτων ημερών όμως του αγώνος η ομάς ωπλίσθη δια γερμανικών τυφεκίων, πιστολίων, αυτομάτων και πολυβόλων Γερμανικών.
Τους φονευθέντας δε και τους τραυματισθέντας άνδρας της Ομάδος θα παραθέσωμεν εις τους Πίνακας του Παραρτήματος Δ΄
Β΄ Περίοδος αγώνος Κρήτης από Ιουνίου 1941 έως 28 Μαΐου 1945
Η κατά την δευτέραν αυτήν περίοδον εκτεθείσα ιστορία της Ομάδος νομίζομεν δίδει όλας τας απαντήσεις του Παραρτήματος Β΄.
Η ομάς συνεκροτήθη κατ’αρχάς εις τρείς υποομάδας (οπλαρχηγεία) υπό τους Δημήτριον Δομαλάκην, Αντώνιον Δομαλάκην και Νικόλαον Βιδάκην και υπό την γενικήν Αρχηγίαν του Αντωνίου Γρηγοράκη ή Σατανά.
Κατόπιν δε και με την άφιξιν του καταρρεύσαντος Αλβανικού Μετώπου όπου υπηρέτησαν μέχρι τέλους αυτού των Μενελάου Ι. Ξυλούρη, Ιωάννου Γ. Ανδρεαδάκη και Χαραλάμπους Ν. Γιανναδάκη ανεπτύχθησαν ακόμη άλλαι τρεις υποομάδες υπό την ηγεσίαν των ανωτέρω νεοκαταταγέντων από του Ιουλίου μέχρι του Σεπτεμβρίου 1941 εκάστου εξ αυτών ηγουμένου με την αυτήν Γενικήν Αρχηγίαν. Ούτω κατ’ Οκτώβριον 1941 η Ομάς απετελείτο από εξ τμήματα δυνάμεως περίπου 30 έως 40 ανδρών εκάστης. Τα τμήματα αυτά είχον εναλασσομένην οργανικήν δύναμιν αναλόγως των περιπτώσεων και της εναλασσομένης εκάστοτε αποστολής του επί μέρους τμήματος.
Μετά την κατά Ιούνιον 1942 οριστικήν αναχώρησιν του Αρχηγού εις Μέσην Ανατολήν και την ανάληψιν της Γενικής Αρχηγίας υπό των εξ ως ανωτέρω συναρχηγών όπως λεπτομερώς εκθέτομεν εν τη εκθέσει μας, τα Τμήματα πάλιν αυτά διοικούμενα του λοιπού υπό των εξ απετέλεσαν μίαν οργανικήν Μονάδα, υποδιαιρεθείσαν εις μικρότερα τμήματα υπό 10 Ομαδάρχας των οποίων τα ονόματα αναγράφομεν εν τοις καταστάσεσιν μας με δέκα Ομάδας απομεμακρυσμένας αλλήλων εντός του Νομού Ηρακλείου και εις τα όρη του Ψηλορείτου, χωρίς μόνιμον εγκατάστασιν λόγω του δυσκόλου της τροφοδοσίας των εκ του αμάχου πληθυσμού και δια λόγους ασφαλείας.
Έκαστος εκ των συναρχηγών ηγείτο ενός και δύο πολλάκις Τμημάτων ο δε σύνδεσμός μας επιτυγχάνετο δια συνδέσμων και αγγελιοφόρων με συχνάς συναντήσεις των συναρχηγών. Τα Τμήματά μας ήσαν ωπλισμένα δια Γερμανικού οπλισμού με εντελώς ανομοιόμορφον ιματισμόν μέχρι του Μαΐου 1944. Από της χρονολογίας εκείνης ελαμβάνομεν και Αγγλικόν οπλισμόν ιδία οπλοπολυβόλα ΜΠΡΕΝΤ και ομοιόμορφον ιματισμόν εκ χακί. Ετρεφόμεθα με λιτότητα και με μυρίας στερήσεις».
Ο Γεώργιος Α. Καλογεράκης είναι Δρ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Καστελλίου