«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη» και έτσι ο πρωθυπουργός, που, όπως εξομολογήθηκε μπροστά στις κάμερες, είδε την ακρίβεια να καλπάζει και στεναχωρήθηκε, είπε να ρίξει δύο νέους φόρους να «πάνε κάτω τα φαρμάκια».
Και δυστυχώς αυτή τη φορά, οι νέοι φόροι είναι αμείλικτα φαρμακεροί και έρχονται να μας φορτωθούν από την πιο κοντινή εξουσία στον πολίτη. Ένας από τις Περιφέρειες, που είναι το «Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης», και ένας από τους Δήμους, που θα κληθούν να χρεώνουν το «Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης».
Και οι δύο έχουν ενσωματωθεί στον «νέο κώδικα της αυτοδιοίκησης» που έχει τεθεί σε διαβούλευση και, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να έχουν προκαλέσει πολιτικό «σεισμό» στην αυτοδιοίκηση.
Όχι μόνο γιατί πρόκειται για νέα χαράτσια που θα «δαγκώσουν» άγρια το πενιχρό εισόδημα του πολίτη, αλλά γιατί η αυτοδιοίκηση και οι άνθρωποί της οφείλουν να λογαριάζουν τις ανθρώπινες τραγωδίες που απλώνονται γύρω τους, βλέποντας χιλιάδες οικογένειες να μην μπορούν να ζήσουν με τους πενιχρούς μισθούς που εισπράττουν και να καταρρέουν οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί από την ασφυξία της ακρίβειας και της βαριάς φορολογίας.
Βέβαια, η Κυβέρνηση έχει φροντίσει να διευκολύνει τους «γαλάζιους» δημάρχους να φορτώσουν τα νέα τέλη στις τσέπες των πολιτών, με το γλυκαντικό της αφαίρεσης του «Τέλους Ακίνητης Περιουσίας», αλλά και του «Φόρου Ηλεκτροδοτούμενων Χώρων», και της αντικατάστασής τους από το «Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης».
Όμως, εδώ, η όποια ανάσα ανακούφισης γίνεται στεναγμός πίκρας και οργής, διότι το νέο άθροισμα που προκύπτει είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό που σήμερα πληρώνουμε με βάση τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας και έχουν αρχίσει να ξεσηκώνουν αντιδράσεις.
Εδώ που είμαστε, λοιπόν, τι ακριβώς θα κάνει η αυτοδιοίκηση; Θα αποδεχτεί δήθεν… «μοιρολατρικά» τον ρόλο του φοροεισπράκτορα που υποδύεται ότι δεν της αρέσει, αλλά τον έχει «κουμπώσει» στα μέτρα της, μετακυλίοντας με χαρακτηριστική ευκολία ακριβότερα τέλη στους δημότες;
Αν η απάντηση είναι θετική, θα πρέπει να βρει τρόπο να απαντήσει γιατί επιλέγει να μη διεκδικεί τα εκατομμύρια των παρακρατηθέντων πόρων που δεν της αποδίδει η Κυβέρνηση, τα οποία, εάν είχε στα χέρια της, θα είχαν ισορροπήσει τα οικονομικά της, που με δική της ευθύνη έχουν περιέλθει σε αυτή τη δύνη (καθώς αγόγγυστα αποδέχεται να της φορτώνουν αρμοδιότητες χωρίς πόρους).
Αν η απάντηση είναι αρνητική, θα έχει στο πλευρό της την κοινωνία που έχει πια «γονατίσει» από τα «βαμπιρικά» σοκ ακρίβειας και το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι μια αυτοδιοίκηση που θα αντιγράφει τις κυβερνητικές πολιτικές που χτυπάνε τον λαό στα «βράχια σαν το χταπόδι».
Εκεί θα κριθεί και το πολιτικό ανάστημα των ανθρώπων της αυτοδιοίκησης, αν θα υψώσουν τη φωνή τους στο μπόι των αναγκών της κοινωνίας ή αν θα στέκονται πολιτικά πυγμαίοι…