Τα φώτα της δημοσιότητας, η αναγνωρισιμότητα, η κοινωνική αποδοχή, η προβολή, ως που προκαλεί την αίσθηση ότι είναι σταρς, αλλά ταυτόχρονα είναι οι «πουλημένοι» στη συνείδηση της κοινωνίας, που συγκαλύπτουν τους «κλέφτες» πολιτικούς και που βγάζουν «μαύρα!».
Κι ας πληρώνονται… λιγότερο και από γκαρσόνια! Αυτής της κατηγορίας οι άνθρωποι είναι οι άνθρωποι της ενημέρωσης, οι δημοσιογράφοι, που στο πρόσωπό τους οι περισσότεροι βλέπουν τα «κακά» της μοίρας τους, οι δορυφόροι της εξουσίας που δήθεν ξέρουν τι θα συμβεί πριν συμβεί και όλοι τους ρωτούν. Οι απαξιωμένοι επαγγελματίες της σύγχρονης κοινωνίας.
Οι δημοσιογράφοι, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν είναι πλούσιοι, είναι μισθοσυντήρητοι, είναι οι πρώτοι επαγγελματίες που υπέστησαν πανελλαδικά τις συνέπειες των μνημονίων, που ερχόντουσαν ήδη από το 2008, που κατέρρευσε η αμερικανική τράπεζα Lehman Brothers, και ήταν ο προπομπός των παγκόσμιων οικονομικών εξελίξεων.
Είναι οι ίδιοι που δουλεύουν περισσότερο από όσο πληρώνονται, που οι μιντιάρχες, σε παγκόσμιο επίπεδο, πιστεύουν ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να δουλεύουν όλο το 24ωρο για 7 ημέρες την εβδομάδα, για να ανεβαίνουν τα μέσα ενημέρωσης με την «καραμέλα» του λειτουργήματος του επαγγέλματος που επέλεξαν (δηλαδή οφείλουν να δουλεύουν συνεχώς, γιατί φταίνε οι ίδιοι που επέλεξαν να γίνουν δημοσιογράφοι).
Και που είναι οι ίδιοι άνθρωποι, οι δημοσιογράφοι δηλαδή, που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα κερδίζοντας λίγα και καλύπτοντας όλο και περισσότερα πόστα που αποψίλωσε η κρίση, εξαφανίζοντας σχεδόν κάθε έσοδο από διαφήμιση! Και εξάλλου ποιος θέλει να διαφημιστεί, όταν το κάνει μόνος του στα social media που σήμερα «χτίζουν» καριέρες και επιχειρήσεις;
Ταυτόχρονα, οι δημοσιογράφοι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που χωρίς αυτούς δεν υπάρχουν μέσα ενημέρωσης, όσο κι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη καλύπτει κενά και τα social media πάνε μακριά την πληροφορία. Και αυτό γιατί ο δημοσιογράφος, ο medium σύνδεσμος δηλαδή του γεγονότος και της μετάδοσης, είναι απαραίτητος, επιτελώντας την πιο σκληρή και δύσκολη δουλειά: να επιβεβαιώνει την αλήθεια του γεγονότος που μεταδίδεται πριν αυτό μεταδοθεί!
Και ταυτόχρονα βιώνει το άγχος της ταχύτητας, καθώς ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, το άγχος της ευρηματικότητας, γιατί όλοι «ψαρεύουν» το ίδιο, αλλά θα πρέπει κάποιος να το «πουλήσει» καλύτερα, το άγχος της σύγκρισης για να διατηρήσει τη θέση του, το άγχος ότι τα κεκτημένα δικαιώματά του δεν καταπατούνται, το άγχος της καθημερινότητας που πολύ πριν από τους γιατρούς στην πανδημία οδηγούσε τους δημοσιογράφους σε burn out.
Δημοσιογράφοι με κατάθλιψη, άλλοι μοναχικοί, όχι από επιλογή, αλλά αναγκαστικά, αφού δεν προλάβαιναν να αφιερώσουν χρόνο στη ζωή τους, δημοσιογράφοι που δεν έζησαν ποτέ Πρωτοχρονιές ή άλλες γιορτές σπίτια τους, γιατί έπρεπε να καλύψουν ένα γεγονός, δημοσιογράφοι που μετρούν στο τέλος του μήνα τα σεντς στην τσέπη τους για να βγάλουν την επόμενη μέρα μέχρι να πληρωθούν.
Και ταυτόχρονα η πιο μισητή «φάρα» για τους πολλούς που πιστεύουν ότι ζουν βασιλικά με «μαύρο» χρήμα και για αυτό ελέγχονται ετησίως από την Αρχή Ξεπλύματος Μαύρου Χρήματος και οδηγούνται στα Δικαστήρια επειδή η δήλωσή τους δεν ήταν ακριβής, δεν είχαν δηλώσει π.χ. τραπεζικό λογαριασμό με 1,32 ευρώ! Κι ας δείχνουν κάθε χρόνο τα Πόθεν Έσχες των περισσοτέρων ότι φτωχαίνουν από χρονιά σε χρονιά!
Κι ενώ υπάρχει η εντύπωση ότι μαζί με την αναγνωρισιμότητα υπάρχει και πλούτος, αξίζει να αναφερθεί ότι ένας μέσος δημοσιογράφος, σήμερα, κερδίζει λιγότερα από έναν συμβασιούχο σε υπηρεσία του Δημοσίου και δουλεύει περισσότερο από έναν ιδιοκτήτη ψιλικατζίδικου, που δεν τον ελέγχει κανένας, έναν υδραυλικό ή έναν ηλεκτρολόγο που δεν κόβει αποδείξεις ή έναν υπάλληλο σε διεθνή αλυσίδα ενδυμάτων που απολαμβάνει ακόμη και διαλείμματα ενδιάμεσα στο ωράριό του.
Οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) για τους δημοσιογράφους του ιδιωτικού τομέα σταμάτησαν να υπάρχουν στα μνημόνια και μέχρι σήμερα, 8 χρόνια μετά την έξοδο από αυτά και την προαιρεσιμότητα του ποσοστού ανεργίας, δεν έχουν επανέλθει. Και, παρ’ όλα αυτά, η ζωή των δημοσιογράφων, ακόμη και στον ελεύθερο χρόνο τους, είναι εξαρτημένη από το κινητό, τα emails και τις επικοινωνίες για να βγει η δουλειά.
Επιπλέον, είναι το επάγγελμα που το 2025 σε παγκόσμιο επίπεδο αποδείχτηκε το πιο θανατηφόρο. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (CPJ) κατέγραψε το 2025 τον υψηλότερο αριθμό θανάτων δημοσιογράφων εδώ και 30 χρόνια, με τον πόλεμο στη Γάζα να κυριαρχεί.
Το 2025, η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (CPJ) κατέγραψε τον υψηλότερο αριθμό θανάτων δημοσιογράφων και εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης εδώ και περίπου 30 χρόνια, φτάνοντας τους 129.
Και όσοι δεν είμαστε πολεμικοί ανταποκριτές για να πεθάνουμε από πυρά ένθεν κακείθεν στα μέτωπα, μη νομίζετε ότι δεν κινδυνεύουμε από άλλα… Θυμάμαι παλιότερους που έλεγαν, χαριτολογώντας, ότι πεθαίνουμε από «Κα. Κα. Α.», δηλαδή καρκίνο, καρδιά και άγχος!
Τα τρία «κακά» της μοίρας μας… δηλαδή!
Με λίγα λόγια, αυτοί είμαστε οι δημοσιογράφοι!