Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολύ έντεχνα έβαλε από το συνέδριο του Economist ένα ακόμη δίλημμα στον ελληνικό λαό.
Είπε ότι, αφού πέτυχε στην πρώτη θητεία να επανέλθει η Ελλάδα στην κανονικότητα μετά τα Μνημόνια, στη δεύτερη θητεία πέτυχε να ανέβουν οι δείκτες της Ανάπτυξης, τώρα είναι η ώρα της βελτίωσης των δημόσιων πολιτικών και του κράτους δικαίου, γιατί χωρίς ανάπτυξη, δηλαδή λεφτά, δεν μπορεί να υπάρξει κράτος δικαίου.
Το κράτος δικαίου, ωστόσο, καθορίζεται μέσα από τον σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα που ο ένας άνθρωπος αναγνωρίζει στον άλλο και όλο αυτό κατοχυρώνεται συνταγματικά.
Αλήθεια, θέλει χρήμα η κοινωνία για να σεβαστεί το Σύνταγμα; Μια Κυβέρνηση νομιμοποιείται να δοκιμάζει τις αντοχές και την ανθεκτικότητα του Συντάγματος, γιατί τα οικονομικά της χώρας είναι μέτρια;
Στην πραγματικότητα, ο Μητσοτάκης απάντησε στην αντιπολίτευση και στην επερχόμενη καταδίκη από το Στρασβούργο για τις υποκλοπές που αφορούν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, τη σύμβαση 717, που δεν εκτελέστηκε, και, εν πολλοίς, προκάλεσε και το ατύχημα στα Τέμπη και σε όλες αυτές τις εκτροπές, όπως τις απάτες οριζοντίως και καθέτως, στις οποίες εθίστηκε η ελληνική κοινωνία, κατατρώγοντας το χρήμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, ή, καλύτερα, το χρήμα των κουτόφραγκων!
Δηλαδή κάπου μέσα μας πιστέψαμε ότι το χρήμα της Ευρώπης μπορούμε και είναι και νόμιμο και ηθικό να το ενθυλακώνουμε με πατέντες! Ναι ή όχι;
Από τα δημόσια έργα, χρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε, μέχρι τις επιδοτήσεις που απλώς δημιουργήθηκε ένας θεσμός, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, με στόχο να διαφυλάξει τη νομιμότητα στην κατανομή των πόρων, δηλαδή ότι οι χώρες δεν τρώνε με απατηλό χρήμα το Ευρωπαϊκό Ταμείο.
Το κράτος δικαίου, προφανώς, δεν θέλει χρήμα να στηριχθεί, ούτε η ανάπτυξη είναι απαραίτητη για να σεβαστούμε ως πολίτες τους γραπτούς νόμους, τα κατοχυρωμένα δικαιώματα και, κυρίως, ο κάθε πολίτης τον συνάνθρωπο και το κράτος, τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου με τον λαό του.
Εκτός κι αν εννοούσε ο πρωθυπουργός ότι είναι δύσκολο να παταχθεί η διαφθορά στη Δικαιοσύνη, στην Αστυνομία, στην Υγεία, στην Πολιτική, όταν δεν υπάρχει χρήμα και όλοι τα «παίρνουν» αθόρυβα, γιατί ο μισθός δε φτάνει, η ακρίβεια έχει μειώσει την αγοραστική δύναμη του μεροκάματου και πάει λέγοντας!
Δυστυχώς, αν δεχτούμε αυτή τη διαπίστωση από τα λεγόμενα του πρωθυπουργού ως αληθή πίσω από τη σχέση ανάπτυξης και κράτος δικαίου που ανέπτυξε στα Χανιά πριν λίγα 24ωρα, τότε θα πρέπει ως λαός να νιώθουμε απογοητευμένοι για το κατάντημα που επιφυλάξαμε εμείς οι ίδιοι στη μοίρα μας! Ουδέποτε ένας λαός αποδέχεται τη ζούγκλα ως σύστημα κοινωνικής ρύθμισης, γιατί τα οικονομικά του δεν είναι καλά.
Ούτε επί Χούντας τα οικονομικά των πολιτών ήταν καλά, αλλά ο λαός αντιστάθηκε. Κι αργότερα, στα 80s, o Παπανδρέου βρήκε τρόπο να κινηθεί χρήμα στην αγορά και να αλλάξει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, αλλά ταυτόχρονα έκανε και μεταρρυθμίσεις:
έκαψε τους φακέλους των φρονημάτων, δημιούργησε ένα σύστημα Υγείας μεταξύ Ρωσικού και Αγγλικού συστήματος ως προς τη λειτουργία, αλλά δίδοντας τη δυνατότητα πρόσβασης από κάθε άνθρωπο στην ελληνική επικράτεια, ακόμη και στο διεφθαρμένο κράτος και τις πελατειακές σχέσεις θέσπισε τον νόμο περί ΑΣΕΠ κι ας μην εκλέχτηκε στις επόμενες εκλογές ο Πεπονής.
Στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, 1990-1993, θα έλεγε κάποιος ότι ακόμη και οι μεταρρυθμίσεις που προκάλεσαν σοκ για τη σύγκλιση θεσμών και οικονομίας, όπως η ελίτ των τεχνοκρατών της Ε.Ε., που πήγαινε κόντρα στον λαϊκισμό του Νότου της εποχής, ενείχαν μεταρρυθμίσεις και τομές.
Αντιθέτως, σήμερα, ακόμη και οι μνημονιακές προαιρέσεις που όλοι πίστεψαν ότι μπορούν να σώσουν τη χώρα άρχισαν να διολισθαίνουν. Διπλασιάστηκε ο αριθμός των μετακλητών, η ΕΥΠ μεταβλήθηκε σε ένα τηλεφωνικό κέντρο που ακούει με «βεντούζα» και ο πολιτικός προϊστάμενός της είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ενώ η αντιπολίτευση παρουσιάζει πλέον το Μαξίμου ως Διοικητήριο που προσπαθεί να ελέγξει κάθε οικονομική δραστηριότητα της χώρας με αρκετή δόση «κουτσομπολιού» που πολλές φορές βλέπουμε να διαρρέει ακόμη και στα έντυπα που η Ντόρα Μπακογιάννη έχει χαρακτηρίσει «ρυπαρά».
Κι αναρωτιόμαστε, οι μεταρρυθμίσεις σε αυτή τη χώρα σε πόσες θητείες και ευκαιρίες που ζητούν οι πολιτικοί θα γίνουν;