Δεν ξέρω αν φταίει περισσότερο η δική μας ανοχή ή μήπως το πληθωρικό πλεόνασμα του υποκριτικού πολιτικού ενδιαφέροντος έχει δημιουργήσει μια άθραυστη κρούστα, αδιαπέραστη στις κοινωνικές ανάγκες που συνεχώς πακτώνονται. Το σίγουρο είναι ότι ο τρόπος που εξελίσσονται τα πράγματα στις Δυτικές Συνοικίες -που εδώ και δεκαετίες βλέπουν την πλάτη της Πολιτείας- αργά ή γρήγορα θα φέρουν το μεγάλο «μπαμ»… αφού τα άλυτα προβλήματα φουσκώνουν αδιάκοπα και φτιάχνεται ένα «πέλαγος» αναγκών. Μια τεράστια έκταση με πυκνή οικιστική και επαγγελματική δραστηριότητα, χωρίς σχέδιο πόλης, δρόμους και βασικές υποδομές, προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα καθεστώς ακραίας ευαλωτότητας, αν όχι επικινδυνότητας, καθώς είναι εκτεθειμένη στα ρέματα του Γιόφυρου και του Ξηροπόταμου.
Και είναι πραγματικά αφόρητο το γεγονός ότι πρέπει να φτάσει η κακοκαιρία, να «φουσκώσουν» τα νερά των ποταμών για να αρχίζει η Αυτοδιοίκηση να ψελλίζει τα αυτονόητα περί φραγμάτων που δε γίνονται και οριοθετήσεων που δεν ολοκληρώνονται απέναντι στα κυβερνητικά κλιμάκια. Δηλαδή, ποιος ακριβώς τους κράταγε από τον λαιμό, για να μην ζητήσουν από την Κυβέρνηση ξεκάθαρες πολιτικές δεσμεύσεις με χρονοδιαγράμματα και διασφαλισμένα κονδύλια σε σχέση με την κατασκευή των φραγμάτων και των αντιπλημμυρικών έργων για να ανοίξει επιτέλους και ο δρόμος για το σχέδιο πόλης; Και κυρίως, ποιος τους σταματά από το να ανέβουν στην Αθήνα και να απαιτήσουν λύσεις;
Τόσα επιχειρήματα έχουν στα χέρια τους, με κορυφαίο αυτό της Πολιτικής Προστασίας, όπως αντίστοιχα και αυτό του ΒΟΑΚ που επηρεάζει με τη μορφή «ντόμινο» το εκρηκτικό μίγμα των κυκλοφοριακών προβλημάτων της μεγάλης πολεοδομικής ενότητας του Γιόφυρου, του Εσταυρωμένου, του Ξηροπόταμου, της Φοινικιάς, των Μαλάδων, όπου όσοι ζουν και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά αναμετριούνται με θηριώδη προβλήματα που απλώς μετατίθενται για το μέλλον. Το ερώτημα είναι το εξής: περιμένουμε να έχουμε θύματα για να πράξουν το αυτονόητο; Ποιες είναι οι προτεραιότητες της Αυτοδιοίκησης σε αυτό τον τόπο; Να επιβάλλουν δημοτικά τέλη και να χρεώνουν τα σπασμένα στους πολίτες; Και τελικά θεωρούν ότι υπάρχει ένας Ιορδάνης ποταμός που μπορεί να ξεπλύνει τις βαρύτατες πολιτικές ευθύνες, τις οποίες κάνουν «μπαλάκι» χρόνια τώρα για να μην τσαλακωθούν οι σχέσεις τους με την Κυβέρνηση; Έχουν ανεπιστρεπτί περάσει οι εποχές όπου όλοι περισπούδαστα ανέλυαν σε κάθε κακοκαιρία ότι «βρέχει προβλήματα», γιατί έχει γίνει πια κοινωνική συνείδηση ότι τα προβλήματα δεν προέκυψαν από παρθενογένεση, ούτε λύνονται με θεωρητικές αναλύσεις. Χρόνια τώρα «βρέχει» δικαιολογίες που αφήνουν ακάλυπτους και εκτεθειμένους όλους αυτούς που μας υποτιμούν και μας μειώνουν σαν αξίες και γι’ αυτό μας καταδικάζουν σε αυτόν τον βαλτότοπο των άλυτων προβλημάτων, που μοιραία μέρα με τη μέρα χειροτερεύουν. Αλλά όσο και να αποδρούν χειραγωγικά από τις ευθύνες τους για να μην τραυματίσουν τις σχέσεις τους με την κεντρική εξουσία, δεν σημαίνει ότι δεν γίνονται αντιληπτοί από τους πολίτες που έχουν και κρίση και άποψη και μνήμη, την οποία τα γεγονότα τούς αναγκάζουν να την ακονίζουν.