Γυρίζοντας το ρολόι του χρόνου λίγες εβδομάδες πίσω, πριν από τη διακοπή της εγχώριας ποδοσφαιρικής δράσης για τις πρώτες υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας στο Nations League,
κυριαρχούσε στους περισσότερους μια αίσθηση αδιαφορίας για τα αποτελέσματα της «γαλανόλευκης» και παράλληλα μια μελαγχολία για το «πάγωμα» του Πρωταθλήματος και των Κυπέλλων Ευρώπης, το οποίο φέτος για πρώτη φορά στα χρονικά ήταν τόσο μεγάλο στο ξεκίνημα της σεζόν.
Οι συνεχόμενες αποτυχίες του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, που έχει μείνει 12 χρόνια εκτός των μεγάλων διοργανώσεων, σε συνδυασμό με το εκ πρώτης όψεως «άοσμο» και «άχρωμο» Nations League, έκαναν τον κόσμο να μην αδημονεί καθόλου για τις αναμετρήσεις με Σερβία, Γερμανία και Ολλανδία.
Κι όμως, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, αρκούσε μια… σπίθα για να ανάψει η φωτιά. Κάτι που συνέβη το βράδυ της 24ης Σεπτεμβρίου στο Βελιγράδι, σε ένα ματς που έμοιαζε χαμένο μέχρι το 74΄. Η εντυπωσιακή ανατροπή με το buzzer beater του Δουβίκα επανέφερε ως δια μαγείας την πίστη στις ικανότητες και το ταλέντο των διεθνών, πολύ απλά γιατί ανέκαθεν στην Ελλάδα έχουμε μάθει να κρίνουμε αποκλειστικά από τα αποτελέσματα.
Λίγα βράδια αργότερα, αυτή η πίστη γιγαντώθηκε με το ιστορικό «διπλό» στο Άουγκσμπουργκ που έφερε την Εθνική σε θέση ισχύος στον όμιλό της, πριν τα πρώτα εντός έδρας παιχνίδια
στην Α’ κατηγορία της διοργάνωσης.
Βλέποντας τους παίκτες του Γιοβάνοβιτς να «πετάνε» στην Τούμπα, στο πρώτο ημίχρονο απέναντι στους Ολλανδούς,
πολλοί πίστεψαν ότι είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε το Μουντιάλ!
Το τελικό 2-2 άφησε μια αίσθηση πικρίας, αλλά το ηθικό δεν πτοήθηκε, μιας και ο βασικός στόχος της κατάληψης της 3ης θέσης στον όμιλο είχε ουσιαστικά επιτευχθεί.
Το επίτευγμα έγινε ακόμα μεγαλύτερο, κρατώντας ξανά τη Γερμανία στο «μηδέν», στη ρεβάνς της Θεσσαλονίκης, και παραμένοντας αήττητοι στα 4 πρώτα ματς του ανώτατου επιπέδου του Nations League.
Τον Νοέμβριο, η Εθνική μπορεί με μια νίκη στον Βόλο κόντρα στους αδιάφορους Σέρβους να σφραγίσει το «εισιτήριο» για τα προημιτελικά της διοργάνωσης, αλλά τα πιο σημαντικά θα
έρθουν τον Δεκέμβριο, όταν γίνουν γνωστοί οι αντίπαλοι στην προκριματική φάση του Euro2028.
Καλώς ή κακώς, η αλλαγή επιπέδου μιας Εθνικής ομάδας πιστοποιείται μέσα από τη συμμετοχή της στα μεγάλα ποδοσφαιρικά ραντεβού και το επόμενο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα,
είναι αναμφισβήτητα μια «πίστα» που οφείλουμε να κατακτήσουμε.
Τα ματς του Nations League αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμα, όχι μόνο γιατί μας έδωσαν το δικαίωμα να έχουμε μια πιο βολική κλήρωση στα προκριματικά του Euro, αλλά κυρίως γιατί μας έκαναν να σταθούμε πιο γερά στα πόδια μας, μαθαίνοντας να παίρνουμε αποτελέσματα και με διαφορετικούς τρόπους.
Στα προκριματικά του Μουντιάλ, «επενδύσαμε» ουσιαστικά μόνο στο αστείρευτο ταλέντο αυτής της φουρνιάς παικτών και… φάγαμε τα μούτρα μας. Τώρα, με περισσότερο κυνισμό, όπου το απαιτούσαν οι συνθήκες, πετύχαμε τον πρώτο στόχο, αν και τα δύσκολα είναι ακόμα μπροστά.
Και, βέβαια, να μην ξεχνάμε ότι η Εθνική χρειάζεται διαρκή στήριξη
για να φθάσει εκεί που πραγματικά μπορεί και να εκμεταλλευτεί
ίσως το πιο ταλαντούχο υλικό που είχε ποτέ να διαχειριστεί, αν προσθέσουμε και την εκπληκτική γενιά των Ελπίδων που έρχεται με φόρα…