Τολμώ να πω ότι η σχέση μου με την «ΠΑΤΡΙΣ» είναι καρμική. Κρατάει χρόνια, κι όχι μόνο από τη στιγμή που η τύχη με έφερε να περάσω το κατώφλι της οδού Λάππα, αλλά πολύ νωρίτερα σε χρόνια που ούτε καν μπορούσα να φανταστώ ότι θα αποτελώ και εγώ μέλος αυτής της οικογένειας.
Η «ΠΑΤΡΙΣ» συμπληρώνει φέτος 80 χρόνια ζωής. Κρατάτε στα χέρια σας μια εφημερίδα που μεγάλωσε γενιές και γενιές Ηρακλειωτών μέσα από πολύ δύσκολα χρόνια και έγινε ένα με τον τόπο αυτό.
Μια εφημερίδα που «γεννήθηκε» για να υπηρετήσει την ενημέρωση, την αλήθεια, τον πολίτη. Βασικές της αρχές από τον Αθηναγόρα Μυκωνιάτη που υιοθετήθηκαν και από τους επόμενους «τιμονιέρηδες», τον γιο του, Αλέξανδρο, τον εγγονό του, Άκη, αλλά και τη νέα ιδιοκτησία των τριών τελευταίων ετών υπό τον Κώστα Ξυλούρη.
Επανέρχομαι στη σχέση μου με την εφημερίδα. Σε αυτά τα 80 χρόνια είχα την τύχη και την τιμή να αποτελώ μέλος και κομμάτι της ιστορίας της περίπου τα μισά. Από το 1989, όταν αμούστακο παιδί ακόμα, που μόλις είχα ολοκληρώσει τη στρατιωτική μου θητεία, ερχόμουν για να συναντήσω τον κυρ-Αλέκο: «Υπάρχει κάποια θέση στην εφημερίδα; Ασχολούμαι με το αθλητικό ρεπορτάζ», ρώτησα με τον δισταγμό που έχει ένα νέο παιδί 22 χρόνων.
Με κοίταξε με εκείνο το χαμόγελο της αστικής ευγένειας που τον χαρακτήριζε και που έσπαγε τον πάγο και μου απάντησε: «Αθλητικό συντάκτη δεν χρειαζόμαστε, αλλά πήγαινε στον Λαγουβάρδο, μήπως κρίνει ότι υπάρχει ανάγκη».
Το καλύτερό μου δεν ήταν, γιατί αγαπούσα το αθλητικό ρεπορτάζ, αλλά είχα τη δίψα να μπω στον στίβο της δημοσιογραφίας. Αυτό ήταν. Από τότε μέχρι και σήμερα, επί 37 συναπτά έτη, μέρα-νύχτα στον Μασταμπά.
Ένα χρόνο αργότερα, από το ελεύθερο ρεπορτάζ, ήρθε η ονειρική για μένα «μετάθεση» στο αθλητικό τμήμα, εκεί όπου είχα την τύχη να γνωρίσω τον «πατριάρχη», Σώτο Παιδάκη.
Δάσκαλος για όλους μας, εργάστηκε στην εφημερίδα για μισό περίπου αιώνα, από το 1959 μέχρι το 2008, άοκνα, εκπαιδεύοντας τις νέες γενιές δημοσιογράφων.
Από τα χέρια του πέρασαν -εκτός του υπογράφοντος- ο μετέπειτα αρχισυντάκτης του Αθλητικού Τμήματος, Αντώνης Παπουτσάκης, και οι (κατά χρονολογική σειρά που ήρθαν) Μαρίνος Βασιλάκης, Μανόλης Χρονάκης, Αντώνης Σαριδάκης.
Και εδώ έγκειται το καρμικό της υπόθεσης. Γιατί ποιος θα μου το έλεγε ότι θα καθόμουν στο απέναντι γραφείο από τον άνθρωπο τον οποίο κάθε πρωί διάβαζα πιτσιρικάς 12-13 χρόνων (ασυνήθιστο για την ηλικία μου) για να μαθαίνω τα νέα του ΟΦΗ.
Τότε, βέβαια, τα αθλητικά ήταν σε ένα μονόστηλο και ούτε. Και να, λοιπόν, από αναγνώστης βρέθηκα να είμαι και εγώ μέλος αυτής της δημοσιογραφικής ομάδας. Στα νεότερα χρόνια, η «ΠΑΤΡΙΣ», με το μεράκι των δημοσιογράφων και την απόλυτη στήριξη της Διεύθυνσης, ανέβηκε επίπεδο στην αθλητική ενημέρωση, κάνοντας «άλματα».
Τα μονόστηλα έγιναν σελίδες, οι σελίδες έγιναν ένθετα, μέχρι που ήρθε η κρίση για να «γονατίσει», γενικά, τον Τύπο και να «χτυπήσει» και τη δική μας πόρτα.
Περάσαμε δύσκολα και φτάσαμε στο «χείλος του γκρεμού». Η κρίση, αλλά και οι νέες μορφές ενημέρωσης, απομάκρυναν τον κόσμο από τις εφημερίδες. Πολλές αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο. Η «ΠΑΤΡΙΣ», όσο κι αν επλήγη από αυτές τις συνθήκες, άντεξε.
Την κράτησαν το πείσμα, το πάθος και η επαγγελματική ευσυνειδησία όλων των στελεχών της, που ακόμα και σε τρομερά αντίξοες συνθήκες έδιναν και την ψυχή τους, αλλά και η τόλμη ενός ανθρώπου, μεγαλωμένου στον χώρο, του Κώστα Ξυλούρη.
Όταν το καλοκαίρι του 2023 ανέλαβε τα ηνία, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Άκη Μυκονιάτη για να διασώσει την εφημερίδα-σύμβολο της Κρήτης, έκανε αυτό που έμοιαζε στην αρχή του ως «αποστολή αυτοκτονίας», αλλά το πείσμα του και η εμπειρία του έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο να μπορέσει να τη βγάλει από τα «βράχια», δίνοντας παράλληλα ζωή και στο «patris.gr».
Η «ΠΑΤΡΙΣ» ποτέ δεν έκανε… εκπτώσεις ούτε παρέκκλινε από τις αρχές της. Ποτέ δεν ανέβηκε σε… άρματα, ούτε είχε εξαρτήσεις. Εφημερίδα που τήρησε πάντα κριτική στάση απέναντι στην εκάστοτε εξουσία, παραμένοντας πιστή στο δημόσιο συμφέρον.
Υπηρέτησε τη δημοκρατία και την πολυφωνία με αντικειμενικότητα και αξιοπιστία και σεβόμενη τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Αφού «το έγραψε η “Πατρίδα”» είναι… Ευαγγέλιο. Αυτό ήταν και εξακολουθεί να είναι το παράσημο όλων μας.
Για να φτάσει στο σημείο η «ΠΑΤΡΙΣ» να γιορτάζει τα 80 χρόνια της χρειάστηκε πολλοί άνθρωποι να δουλέψουν σκληρά. Δημοσιογράφοι, τεχνικοί, όλοι οι εργαζόμενοι της εφημερίδας, αλλά και οι αμέτρητοι συνεργάτες.
Δυστυχώς, κάποιοι από αυτούς σήμερα δεν είναι ανάμεσά μας. Για όλους αυτούς, αλλά και για τους αναγνώστες της «ΠΑΤΡΙΣ» και του «patris.gr», η δική μας υποχρέωση είναι να συνεχίσουμε, με το ίδιο πάθος, τον ίδιο ζήλο και τον ίδιο σεβασμό και για τα επόμενα… 80 χρόνια…