Πραγματικά, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Οι μισαναπηρικές δηλώσεις του δημάρχου Άργους για τον αυτιστικό, που «πυροβολήθηκε» μανιωδώς μέχρι θανάτου από τους αστυνομικούς, ή η θεσμική σιωπή της Αυτοδιοίκησης και συνολικότερα των φορέων αυτού του τόπου που τις «καταπίνουν» αμάσητα;
Και το χειρότερο από όλα είναι ότι κάποιοι από αυτούς «μηρυκάζουν» σιωπηλά αυτά τα απάνθρωπα αίσχη του «γαλάζιου» εκπροσώπου της… πιο κοντινής εξουσίας στον πολίτη.
Οι δηλώσεις του δήμαρχου Άργους, κ. Γ. Μαλτέζου, συμπυκνώνουν το συστημικό δόγμα της «ατομικής ευθύνης», που έχει ως αδιαπραγμάτευτη κατάληξη ότι το θύμα φταίει για όλα. Αδυνατώ να συλλάβω με τι άπατο θράσος ο άνθρωπος αυτός «ζητάει τα ρέστα» από τη μάνα του νεκρού, επειδή… επέτρεψε στο παιδί της να κυκλοφορεί στον δρόμο.
Αυτή η «μαύρη πηχτή τοξική πίσσα» που ιχνηλατούν οι συνειρμοί του, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι είναι… «ακραία η προφυλάκιση των αστυνομικών, αφού η δουλειά που κάνουν στον δρόμο» εξελίσσεται σε ένα «καθημερινό πόλεμο».
Και προσθέτει ότι «αν τους “σταυρώνουμε” (τους αστυνομικούς) σε κάθε λάθος χειρισμό, κάτω από συνθήκες ακραίας πίεσης, το μήνυμα που στέλνουμε είναι καταστροφικό: τους αναγκάζουμε να αδρανήσουν».
Συμπέρασμα: Οι αυτιστικοί είναι επικίνδυνοι για την Πολιτεία και στο όνομα της «προστασίας του πολίτη», αν «φάμε λάχανο» κανένα από αυτούς, να μην το πάρουμε κατάκαρδα… Όμως, οφείλουμε να «τραβήξουμε το αυτί» των γονέων που επέτρεψαν στο αυτιστικό παιδί τους να κυκλοφορεί ανάμεσά μας….
Αλήθεια, πώς αντέχεται τόσο «δηλητήριο» και απανθρωπιά που στάζει από κάθε λέξη -που είναι βουτηγμένη στην ευγονική αντίληψη- και μόνο αυθόρμητα δεν τις επέλεξε ο δήμαρχος για να εκφράσει τη συμπαράσταση του στα «θύματα» της υπόθεσης που, κατά την κρίση του, είναι οι αστυνομικοί και όχι το 20χρονο παιδί που «έριξαν» νεκρό, αδειάζοντας πάνω στο κορμί του τις σφαίρες των πιστολιών τους;
Ενοχλείται τόσο πολύ ο δήμαρχος από την προφυλάκιση των αστυνομικών και όχι από τον θάνατο του παιδιού, που φτάνει να επιλέγει μέσα από το θεσμικό ρόλο του να διατυπώσει δημόσια την άποψη ότι θεωρεί επικίνδυνο να κυκλοφορούν αυτιστικοί άνθρωποι στον δρόμο, αφού, όπως αναδύεται από την ανακοίνωσή του, αντιλαμβάνεται την αναπηρία σαν «αδίκημα» που πρέπει να τιμωρηθεί….
Στο μεταξύ, ο θεσμικός φορέας της Αυτοδιοίκησης, που δε φαίνεται να συγκινείται από όλα αυτά και βυθίζεται στην εκκωφαντική σιωπή του, που αναπόδραστα τον καθιστά υπόλογο, όπως και όλους όσοι σιωπούν. Για την ιστορία όμως… οι θιασώτες των απόψεων αυτών έχουν χάσει μια μικρή λεπτομέρεια….
Δεν έχουν ποτέ σκεφτεί το πιο απλό πράγμα στον κόσμο… Πόσο εύκολο είναι στη θέση του νεκρού παιδιού, που γάζωσαν μανιωδώς με τις σφαίρες τους οι αστυνομικοί, να βρεθούν τα εγγόνια τους, τα παιδιά τους ακόμα και οι ίδιοι, αφού η ανθρώπινη ζωή είναι απολύτως εύθραυστη και ευάλωτη.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, ο καθένας από εμάς μπορεί να βρεθεί σε μια κατάσταση αναπηρίας και τότε, άραγε, τι αποτύπωμα θα αφήσουν οι «ξυραφιές της χλεύης», που σήμερα χαρακώνουν τη μνήμη του νεκρού και της οικογένειάς του;