Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά ακόμα και την πιο καλογραμμένη σάτιρα. Το πρόσφατο τηλεοπτικό «κρεσέντο» του υφυπουργού Εξωτερικών, Χάρη Θεοχάρη, στην εκπομπή του Action24, ανήκει δικαιωματικά σε αυτή την κατηγορία. Με μια πρωτοφανή επίδειξη ελιτισμού, ο κ. Θεοχάρης αποφάσισε να χωρίσει την ελληνική κοινωνία στα δύο: από τη μία οι «νοικοκύρηδες» (που προφανώς ψηφίζουν την παράταξή του) και από την άλλη οι «κακομοίρηδες» (που εκπροσωπούνται από την αντιπολίτευση).
Όλα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της «φλέγουσας και τσουρουφίζουσας» συζήτησης για την ακρίβεια. Εκεί που όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί μετράμε τα ψιλά μας στο σούπερ μάρκετ, ο υφυπουργός είδε μια εξαιρετική ευκαιρία για πολιτικό διαχωρισμό:
«Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες. Δεν υπάρχουν μόνο κακομοίρηδες», δήλωσε με περίσσια άνεση.
Όταν μάλιστα η Τόνια Αντωνίου του ΠΑΣΟΚ τον ρώτησε το αυτονόητο, αν δηλαδή θεωρεί «κακομοίρη» όποιον αδυνατεί να βγάλει τον μήνα, ο κ. Θεοχάρης επιχείρησε μια μάλλον αδέξια «πιρουέτα», απαντώντας: «Εσείς τον χαρακτηρίζετε έτσι…». Φαίνεται πως στην κυβερνητική διάλεκτο οι λέξεις χάνουν το νόημά τους μόλις βγουν από το στόμα του ομιλητή.
Η αντίδραση της αντιπολίτευσης ήταν αναμενόμενη, με το ΠΑΣΟΚ να μιλά για «κρεσέντο αλαζονείας» και «ιδεολογική γύμνια». Το πρόβλημα όμως δεν είναι κομματικό· είναι βαθιά κοινωνικό.
Είχε προηγηθεί ο έτερος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Σπύρος Κουλκουδίνας, που δήλωνε με περίσσιο κομπασμό ότι, όταν κάποιος δεν αντέχει την τιμή της βενζίνης, θα χρησιμοποιεί μέσο μαζικής μεταφοράς. «Αν δεν το αντέχεις να δώσεις 10 ευρώ βενζίνη για να πας και να έρθεις στη δουλειά σου, δεν χρησιμοποιείς… Δεν είναι καμία δικαιολογία αυτό, λέω τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Προς το παρόν δεν έχει παρατηρηθεί μείωση στους δρόμους. Προς το παρόν δείχνει να υπάρχει μία ανθεκτικότητα».
Οι δηλώσεις αυτές δεν ήταν ένα απλό «γλωσσικό ολίσθημα». Ήταν μια αυθόρμητη στιγμή ειλικρίνειας που αποκάλυψε πώς βλέπουν την κοινωνία από τα «ρετιρέ» της εξουσίας. Για το οικονομικό επιτελείο, ο εργαζόμενος των 800 ευρώ, που βλέπει το ενοίκιο να ξεπερνά τον μισθό του, ο συνταξιούχος που διαλέγει ποια φάρμακα θα πάρει και ο νέος που αδυνατεί να κάνει οικογένεια, δεν είναι θύματα μιας αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής. Είναι απλώς… «κακομοίρηδες».
Η προσπάθεια επιβίωσης στην Ελλάδα του σήμερα θέλει γερά νεύρα, όχι υποτιμητικές ταμπέλες. Οι πολίτες που πλήττονται από την ακρίβεια δεν στερούνται «νοικοκυροσύνης»· στερούνται αγοραστικής δύναμης. Και το να τους… κουνάει το δάχτυλο μια εξουσία που ζει σε συνθήκες πλήρους ασφάλειας, αποτελεί πρόκληση και πολιτική «κακομοιριά».