Αν θυμηθεί κανείς προεκλογικά πώς συμπεριφέρονταν ως υποψήφιοι οι σημερινοί εκλεγμένοι αυτοδιοικητικοί και πώς συμπεριφέρονται σήμερα καθήμενοι στα έδρανα της εξουσίας, θα βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για τις… δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Όχι μόνο σε σχέση με τις προσωπικότητες που έχουν πάρει την τύχη των ζωών μας στα χέρια τους, αλλά σε σχέση με το τι πραγματικά εκπροσωπούν. Και αυτό το τελευταίο είναι καθοριστικό για το παρόν και το μέλλον του τόπου μας. Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Ξηροπόταμου που κοιμούνται και ξυπνούν με τον φόβο μήπως πνιγούν ή καούν σαν τα ποντίκια στα σπίτια τους, καθώς δεν υπάρχει κανένα σχέδιο πολιτικής προστασίας στην τρομακτικά ευάλωτη και εκτεθειμένη περιφέρειά τους, προεκλογικά ήρθαν αντιμέτωποι με μια «πλημμυρίδα» συμπαράστασης για τα μακροχρόνια προβλήματα του τόπου τους που ακόμα δεν έχει αξιωθεί να αποκτήσει σχέδιο πόλης.
Τι επικές πολιτικές «επικύψεις», τι «χειροφιλήματα», τι αυθόρμητες εξομολογήσεις και διαβεβαιώσεις ότι θα δοθούν «μάχες» για τη δικαίωσή τους για να μπει τέλος στις τριτοκοσμικές συνθήκες που ζουν. Μετεκλογικά, όμως, όταν πρόσφατα πήγαν στο Δημοτικό Συμβούλιο για να πάρουν απαντήσεις στο ερώτημα, γιατί τελικά τα προβλήματά τους παραμένουν ακλόνητα στη θέση τους, βρέθηκαν να τους ζητούν τα… ρέστα και να καλούνται να απολογηθούν και να αντιμετωπίζονται ως μέρος του προβλήματος για το οποίο ζητούν λύση.
Έτσι, βρέθηκαν να καλούνται να απολογηθούν, επειδή πριν 15 χρόνια στην περιοχή τους -που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να παραμένει εκτός σχεδίου πόλης-, δεν άφησαν χώρο και δεν περιόρισαν τα ακίνητά τους για να περάσουν πεζοδρόμια και άρα είναι συνυπεύθυνοι για τις δυσκολίες ασφαλούς πρόσβασης των ίδιων και των παιδιών τους.
Αυτή τη διάσταση κανείς δεν θεώρησε χρήσιμο να τη συμπεριλάβει ως θέμα συζήτησης στις προεκλογικές του περιοδείες ούτε φυσικά ένιωσε την ανάγκη σε εκείνη τη χρονική συγκυρία να τους ζητήσει τα ρέστα… διότι τότε το πραγματικό διακύβευμα ήταν διαφορετικό. Προεκλογικά, βεβαίως, πάρα πολλά ειπώθηκαν διαφορετικά…
Όπως για παράδειγμα η περιφρούρηση του δημόσιου χαρακτήρα της καθαριότητας, που μετεκλογικά αναθεωρήθηκε και αυξήθηκαν τα τέλη για να έρθει ο ιδιώτης, που έγινε δεκτός με πανηγυρισμούς, όπως αντίστοιχα ο Γκριμάλντι, στον οποίο παραδόθηκε το λιμάνι της πόλης, όπου όλοι… χτυπούσαν παλαμάκια στο τσιμέντο στα πλακάκια και πολύ φοβάμαι μην είμαστε στο ίδιο έργο θεατές και στην έκταση του Αεροδρομίου «Ν. Καζαντζάκης».
Και αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο κεφάλαιο για το μέλλον του Ηρακλείου, καθώς, ενώ καταγράφονται χαμηλές πτήσεις ιδιωτικών συμφερόντων πάνω από το Αεροδρόμιο «Ν. Καζαντζάκης», κάποιοι βολικά ταμπουρώνονται πίσω από την αντικειμενικά χρήσιμη συζήτηση της διασφάλισης των εμπράγματων δικαιωμάτων του Δήμου. Όμως και εδώ το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο:
Ή με την κοινωνία και τις ανάγκες της ή με τα ιδιωτικά συμφέροντα. Και αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά δημόσια. Και η απάντηση αυτή θα πρέπει να δοθεί από την κοινωνία και τους εκπροσώπους της Νέας Αλικαρνασσού, τους οποίους επιτέλους όλοι οφείλουν να ακούσουν και στο Δημοτικό Συμβούλιο Ηρακλείου (που δεν το επιδίωξε ως όφειλε στην τελευταία του συνεδρίαση).
Οι κάτοικοι της περιοχής πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο και να διεκδικήσουν να τους αποδοθούν ακριβοδίκαια όλα αυτά που τόσα χρόνια στερήθηκαν και όλα αυτά που έχουν ανάγκη για να ζήσουν. Το ερώτημα έχει τεθεί και ο καθένας θα κριθεί για τη στάση του αναπόδραστα, ταξικά και πολιτικά…