1946 — 2026
το ΧΘΕΣ
80
Συναντά το ΑΥΡΙΟ
80 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΤΡΙΣ · Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ →

Η Ελλάδα «βουλιάζει» συνεχώς σε μια βαθιά κοινωνική κρίση, η οποία αποτυπώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στα τελευταία στοιχεία της Eurostat για το 2025. Με ποσοστό σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης 14,9%, η χώρα μας καταλαμβάνει την τρίτη χειρότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πίσω μόνο από τη Ρουμανία (16,8%) και τη Βουλγαρία (15%). Πρόκειται για ένα ποσοστό υπερδιπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου, που διαμορφώνεται στο 6,3%.

Τα στοιχεία αυτά δεν αποτελούν απλώς μια αρνητική στατιστική επίδοση. Αποτυπώνουν την καθημερινότητα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δυσκολεύονται να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες. Νοικοκυριά που αδυνατούν να πληρώσουν εγκαίρως τους λογαριασμούς τους, να αντιμετωπίσουν ένα έκτακτο έξοδο, να εξασφαλίσουν επαρκή θέρμανση ή ακόμη-ακόμη και να έχουν μια αξιοπρεπή διατροφή.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι, ενώ σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης η σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση υποχώρησε από 6,4% το 2024 σε 6,3% το 2025, στην Ελλάδα η τάση ήταν αντίθετη. Η χώρα μας κατέγραψε αύξηση άνω της μισής ποσοστιαίας μονάδας, γεγονός που αποδεικνύει ότι η βελτίωση των ευρωπαϊκών οικονομικών δεικτών δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε καλύτερες συνθήκες ζωής για την ελληνική κοινωνία.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η εικόνα στο εσωτερικό της χώρας. Η Κεντρική Μακεδονία, τα Ιόνια Νησιά και η Πελοπόννησος συγκαταλέγονται στις 13 Περιφέρειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα υψηλότερα ποσοστά στέρησης.

Παράλληλα, η Ελλάδα εμφανίζει τη δεύτερη μεγαλύτερη περιφερειακή ανισότητα στην Ε.Ε., με απόσταση 16,1 ποσοστιαίων μονάδων ανάμεσα στην Περιφέρεια με την υψηλότερη και εκείνη με τη χαμηλότερη στέρηση.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν περιορίζεται μόνο στο χαμηλό εισόδημα. Συνδέεται με το αυξημένο κόστος ζωής, τη στεγαστική επιβάρυνση, την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, τις χαμηλές αμοιβές και τις μεγάλες γεωγραφικές ανισότητες.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς μπορεί μια χώρα να εμφανίζει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, όταν ένα τόσο μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της αδυνατεί να εξασφαλίσει βασικές ανάγκες.

Πραγματική πρόοδος, άλλωστε, υπάρχει μόνο όταν βελτιώνεται η ζωή των πολιτών κι όχι όταν ευημερούν οι αριθμοί. Και τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν ότι, για ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αυτή η ευημερία παραμένει ζητούμενο.