Αυτό το «ευχαριστώ» που ζήτησε ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης να του αποδοθεί από τους δημάρχους στη διάρκεια του συνεδρίου της ΚΕΔΕ είναι πολλά περισσότερα από ένα «λουδοβίκειο» επικοινωνιακό τέχνασμα. Ενσαρκώνει την πολιτική αντίληψη της υποταγής, της ταπείνωσης, της αποδοχής του «κατήφορου» της οικονομικής εξαθλίωσης.
Δεν αρκεί στην Κυβέρνηση να έχει απέναντί της μια Αυτοδιοίκηση που θα εκτονώνει ακίνδυνα σε συνεδριακές διαδικασίες τη «βαλβίδα» της φόρτισης του θυμικού, από τον «κατήφορο» της οικονομικής απαξίωσης της πιο κοντινής εξουσίας στον πολίτη. Θέλει μια Αυτοδιοίκηση που, όταν παίρνει «ψίχουλα», θα συμπεριφέρεται με ανυπόκριτο ενθουσιασμό.
Αλλά και όταν δεν παίρνει ούτε τα «ψίχουλα», πάλι θα νιώθει ότι χρωστάει. Και όταν της προστίθενται αρμοδιότητες χωρίς πόρους, οφείλει να στέκεται εκστασιασμένη στο… θέατρο του παραλόγου, υποδυόμενη ότι αντικρίζει τη δικαίωση της θεσμικής αναβάθμισής της.
Όλα αυτά μαζί δεν είναι τίποτα άλλο από την ενσάρκωση της πολιτικής του δόγματος «κλείσε το στόμα σου, ρε πουλάκι μου», όπως κυνικά «διέταξε» η αδελφή του πρωθυπουργού εργαζόμενη του Νοσοκομείου Χανίων (και μετά τη μαζική λαϊκή κατακραυγή αναγκάστηκε να ανασκευάσει).
Η Κυβέρνηση «γαζώνει» στα μέτρα της το πολιτικό περιβάλλον για να μπορεί να το ελέγχει, από τις επώδυνες αναταράξεις που πυροδοτεί ο χορός των αφόρητων πολιτικών σκανδάλων, της αισχροκέρδειας , των φοροεπιδρομών που συντρίβουν την κοινωνία, την οποία θέλει σιωπηλή, άτολμη, φοβική. Και, για να το πετύχει αυτό, απαιτεί όχι απλά υποταγή, αλλά εθελοδουλία.
Είναι πραγματικά αδιανόητο πως από το συνέδριο της ΚΕΔΕ, στο οποίο εκτέθηκαν όλα τα προβλήματα αλλά δεν δόθηκαν ούτε τα στοιχειώδη από την Κυβέρνηση, το επιστέγασμα της όλης διαδικασίας κατέληξε να είναι ο καυγάς της έγκρισης του τελικού ψηφίσματος, όπου χάθηκε ακόμα και η ψυχραιμία της μέτρησης των ψήφων.
Όμως, ίσως το χειρότερο δεν είναι αυτό. Είναι τα ταχύρρυθμα μαθήματα αδιαμαρτύρητης αποδοχής της οικονομικής εξαθλίωσης της Αυτοδιοίκησης, που εμφυτεύονται στο πολιτικό DNA κάποιων πρόθυμων εκπροσώπων της. Και, συγκεκριμένα, αυτών των αυτοδιοικητικών που επιζητούν να παραμείνουν στους «διαδρόμους» της εξουσίας με κάθε τίμημα και χωρίς τις επώδυνες αμυχές κοινωνικών διεκδικήσεων που μπορεί να υποστεί η καριέρα τους από το πολιτικό σύστημα. Και έτσι γίνονται κρίκος της ίδιας αλυσίδας του πολιτικού συστήματος, όπου το «εμείς» δίνει τη θέση του στο «εγώ».
Έτσι, και αυτοί με τη σειρά τους, δεν δέχονται τίποτα λιγότερο από «ευχαριστώ» από την κοινωνία, στην οποία συμπεριφέρονται σαν να τους χρωστάει χάρη, επειδή της έκαναν την τιμή να την εκπροσωπούν. Κι όταν ο πολίτης αντιδρά στη Δημοτική Αρχή και ζητά τα αυτονόητα, η αντανακλαστική αντίδραση που εισπράττει είναι ότι θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος με το «τίποτα» που έχει.
Εάν, μάλιστα, επιμείνει στην άποψή του, αρχίζει να αντιμετωπίζεται σαν στοχευμένος εχθρός που απεργάζεται σχέδια αποδόμησης της Δημοτικής Αρχής και διασπαστής της ενότητας και του καλού κλίματος. Με άλλα λόγια, η ατροφική παραγωγή δημοτικού έργου «βαπτίζεται» επικοινωνιακά ως «επιτυχία»… και απαιτείται από τον πολίτη να αποθεώνει τους τοπικούς ηγέτες ακόμα και μετά από κάθε ταπεινωτική πτώση του πήχη της απόδοσης της Δημοτικής Αρχής.
Και σε κάθε τέτοια «επιτυχία», η κοινωνία καταγράφει συνεχώς νέες απώλειες… Όμως, ο τροχός της ιστορίας έχει δώσει την απάντησή του: «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς».