Βγαλμένη από τη σοφία των παλαιότερων είναι η λαϊκή ρήση «όποιος κατουράει στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι». Και εμείς τα βρήκαμε μαζεμένα.
Πλημμυρικά… Με τα ρυάκια, τα ποτάμια, τις πηγές που «μπαζώθηκαν» για να περάσουν δρόμοι και επενδύσεις, για να ανοίξει ο δρόμος της ανάπτυξης. Και αφού άνοιξε ο δρόμος της ανάπτυξης, άρχισε η αγωνία της ακόμα μεγαλύτερης ανάπτυξης και παραμερίστηκαν οι φόβοι της πλημμύρας.
Φράγματα, έργα διευθετήσεων και αντιπλημμυρικές παρεμβάσεις μπήκαν στο «συρτάρι», γιατί σημασία έχει να παράγεται έργο, να παράγεται πλούτος, να παράγεται κέρδος. Ποιο είναι λοιπόν το κέρδος των πολλών μετά τη φοβερή πλημμύρα των προηγούμενων ημερών; Αν αυτό δεν είναι αρκετό για να μας συνετίσει, οφείλουμε να μην έχουμε καμία αμφιβολία για τα χειρότερα που έρχονται.
Και για όσους σπεύσουν να πουν ότι σε τέσσερις μέρες έπεσαν τόνοι βροχής, όσοι πέφτουν σε έναν χρόνο, να θυμίσω απλώς ότι εύκολα «πνιγόμαστε» σε… μια κουταλιά νερό. Τα επαναλαμβανόμενα λάθη στα οποία επιμένουμε έχουν διαμορφώσει γύρω μας ένα «ναρκοπέδιο» προβλημάτων με το οποίο ασχολούμαστε επιλεκτικά για «την τιμή των όπλων» κάθε βροχομετρική περίοδο, για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας με την Κυβέρνηση.
Αλήθεια, υπάρχει κανείς στην Κυβέρνηση να μην ξέρει ότι χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα για το Αρκαλοχώρι; Υπάρχει κανείς που δεν ήξερε ότι η περιοχή θα «πνιγεί» στο νερό; Είδατε κανένα από το κυβερνητικό κλιμάκιο να νιώσει την ανάγκη να απολογηθεί, να κάνει αυτοκριτική, έστω και τώρα να ανακοινώσει τη χρηματοδότησή τους;
Το κυβερνητικό κλιμάκιο που, από τη μία, ψέλλιζε «ποιος Ντάνιελ;» μπροστά στο εφιαλτικό εύρος της καταστροφής της Κρήτης, γιατί δεν ανακοίνωσε μισό ευρώ για τη χρηματοδότηση των αντιπλημμυρικών, των φραγμάτων, των εγγειοβελτιωτικών έργων (που τόσο καιρό μελετά το Μαξίμου, όπως μας γνωστοποίησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην τελευταία κάθοδό του για το θέμα της λειψυδρίας);
Όταν όμως πρέπει να αποζημιώσουν τους εργολαβικούς «κολοσσούς» του ΒΟΑΚ με εκατομμύρια ευρώ, όλα «ρολάρουν» τάχιστα και με συνοπτικές διαδικασίες. Τόσο απλά, τόσο κυνικά.
Οι ζωές μας από τη μία και τα κέρδη τους από την άλλη. Για όσους επιμένουν να έχουν αντίρρηση, ας δουν τους σεισμόπληκτους που ζουν ακόμα στους οικίσκους του Αρκαλοχωρίου, τους μαθητές που δεν έχουν σχολείο και κανείς δε νοιάζεται να τους το αποκαταστήσει, τους ανθρώπους που προσπαθούν να φτιάξουν τα σεισμόπληκτα σπίτια τους και η γραφειοκρατία τούς «φρενάρει». Είναι απαράδεκτη η ανοχή μας σε όλο αυτό που συμβαίνει, όχι μόνο για τους πολίτες που ταλαιπωρούνται τόσο απάνθρωπα, αλλά και γιατί αυτή η κατάσταση είναι προπομπός για το τι μας περιμένει όλους μας. Εφόσον έργα δεν γίνονται, τίποτα δεν σταματά τις επόμενες καταστροφές. Και το χειρότερο είναι ότι κάποιοι που εμείς τους διαλέξαμε να μας εκπροσωπούν, με επιλογή τους «καταπίνουν αμάσητη» όλη αυτή την πολιτική υποκρισία που εξελίσσεται σε βάρος της κοινωνίας που απειλείται ευθέως από τις δραματικές επιπτώσεις της αλόγιστης καταστροφής του περιβάλλοντος. Αντί να διεκδικούν, επιλέγουν τον ρόλο του «αναστενάρη».
Αντί να ξεσηκώνονται για αυτά που ο τόπος μας δικαιούται, υπερασπιζόμενοι τις ανάγκες της κοινωνίας, κάνουν «φιόγκο» τη γλώσσα τους μην τυχόν και κακοκαρδίσουν τα κυβερνητικά στελέχη.
Είναι τόσο φοβικοί στο να μη θέσουν σε κίνδυνο την πολιτική τους επιβίωση στους διαδρόμους της εξουσίας, που, για να μην ενοχλήσουν τους ανωτέρους τους, αυτολογοκρίνονται σαδιστικά, μικραίνουν τα λόγια τους, στενεύουν τις πράξεις τους… Μέρα με τη μέρα συρρικνώνονται, χάνουν την πραγματική εικόνα του εαυτού τους και δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν καταστήσει τους εαυτούς τους πολιτικά και αξιακά πυγμαίους…