«Είναι δυνατόν; Μα είναι ποτέ δυνατόν;». Με το ερώτημα του Νίκου Μπογιόπουλου συντάσσομαι πλήρως, αφού είναι κάτι που βγαίνει εντελώς αυθόρμητα. Ο λόγος είναι η άρνηση του γιου τού μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι να επιτρέψει στον Μανώλη Μητσιά να ερμηνεύσει σε συναυλία τραγούδια του μεγάλου στιχουργού Νίκου Γκάτσου, τα οποία είχαν μελοποιηθεί από τον πατέρα του.
Με την εξήγηση ότι το 2026 έχει ανακηρυχθεί έτος «Μάνου Χατζιδάκι» και ότι οι συναυλίες, οι παραστάσεις και οι εκδηλώσεις που θα περιλαμβάνουν δημόσια εκτέλεση έργων του συνθέτη είναι «απολύτως συγκεκριμένες» και έχουν ήδη σχεδιαστεί και εγκριθεί αποκλειστικά από την ομάδα του Γιώργου Χατζιδάκι, ο γιος και κληρονόμος τού Μάνου Χατζιδάκι απαγόρευσε στον Μανώλη Μητσιά να τραγουδήσει το τραγούδι «Ο Γιάννης ο φονιάς».
Ένα τραγούδι που γράφτηκε από τους Χατζιδάκι – Γκάτσο για τον Μητσιά και περιελήφθη στον δίσκο «Αθανασία» του 1976.
«Είναι η πρώτη φορά, μετά από το 1977, που το τραγούδι αυτό γράφτηκε για μένα από τον Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι και δεν θα το τραγουδήσω, αλλά θα το απαγγέλω», είπε ο Μανώλης Μητσιάς κατά τη διάρκεια της συναυλίας του για το τραγούδι που δεν κατάφερε να ερμηνεύσει.
Όταν άρχισα να απαγγέλλω το τραγούδι «Ο Γιάννης ο φονιάς», ο κόσμος άρχισε αυθόρμητα να το τραγουδάει και αμέσως μετά τραγούδησε και τον «Τσάμικο», εγώ δεν μπορούσα να τους συνοδεύσω… Ο λαός τελικά έδωσε τη λύση, γιατί αυτά τα τραγούδια είναι και δικά του», ανάφερε ο καλλιτέχνης στο odgoo.gr.
Το περιστατικό -αναφέρεται στο theopinion.gr- ξεπέρασε τα όρια μιας διαφωνίας γύρω από τα πνευματικά δικαιώματα και οδηγεί τη δημόσια συζήτηση ως προς το ποιος διαμορφώνει τελικά την πολιτιστική μοίρα ενός μεγάλου έργου».
«Είτε μας αρέσει είτε όχι -τονίζει η Λίλα Σταμπούλογλου στο Protagon.gr- κάθε τραγούδι που ακούγεται σε μια συναυλία, σε εκδήλωση ή σε μια παρουσίαση, όπου ο θεατής έχει πληρώσει για τη θέση του εκεί, εντάσσεται και σε μια οικονομική συναλλαγή.
Δεν είναι ευχάριστο να το σκεφτόμαστε έτσι, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο Μανώλης Μητσιάς εξέφρασε ένα παράπονο που πιθανότατα συμμερίζονται πολλοί.
Ο νόμος, από την άλλη, υπάρχει για να προστατεύει τους δημιουργούς και δεν μπορεί να εφαρμόζεται κατά το δοκούν. Αν κάτι μένει από αυτή την ιστορία, δεν είναι ποιος είχε δίκιο, αλλά η ανάγκη να μην χαθεί η ισορροπία ανάμεσα στη νομική προστασία και στην ίδια την αποστολή της τέχνης: να συγκινεί, να ενώνει και να συνεχίζει να ζει μέσα από τους ανθρώπους».