Είναι πραγματικά αξιοσημείωτη η αλαλία της Αυτοδιοίκησης και συνολικότερα των φορέων αυτού του τόπου, μπροστά στη νέα υπερπαπαραγωγή αποζημίωσης του αναδόχου του έργου Χερσόνησος – Νεάπολη, που «παντελονιάζει» φρέσκα-φρέσκα 97 εκατ. ευρώ για «θετικές» ζημιές.
Όλοι οι δήμαρχοι, οι αντιδήμαρχοι, οι φορείς του τόπου, που τόσο καιρό έχουν καταθέσει τα αιτήματά τους και περιμένουν στη σειρά να συναντηθούν με τα κυβερνητικά στελέχη για να φτιάξουν ένα σχολείο, δίκτυα, υποδομές και κοινόχρηστους χώρους, πώς νιώθουν αλήθεια σήμερα, που, μονοκοντυλιά, φεύγουν μπροστά στα μάτια τους 97 εκατ. ευρώ.
Και μάλιστα, όταν όλοι ξέρουν ότι τα λεφτά αυτά δεν θα «πέσουν» στο εργοτάξιο του ΒΟΑΚ, αλλά στην τσέπη του εργολάβου σαν αποζημίωση-«λουκούμι» από την Κυβέρνηση για τα μηχανήματα που έστησε στο εργοτάξιο, χωρίς να δουλεύουν (καθώς περίμεναν να ξεμπλέξει το «κουβάρι» των απαλλοτριώσεων που δεν είχε φροντίσει εγκαίρως να λύσει) και αξιοποιήθηκαν λειτουργικά σαν επικοινωνιακό ντεκόρ φωτογράφησης του πρωθυπουργού για να μας πείσουν για το πόσο γρήγορα «τρέχει» το έργο. Δεν υπάρχουν ερωτήσεις από την Αυτοδιοίκηση για όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας;
Δεν είναι μόνο ο ΝΟΑΚ που θα μπορούσε να φτιαχτεί -όπως σωστά επισημαίνουν κάποιοι-, είναι και τα έργα για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, που ανήγγειλε ο πρωθυπουργός μετά την τελευταία κάθοδό του τον Απρίλιο, στην κεκλεισμένων των θυρών σύσκεψη που έγινε στην Περιφέρεια Κρήτης.
Αλήθεια, αυτά τα έργα που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός τι έγιναν; Ούτε γι’ αυτά δεν υπάρχει καμία αγωνία; Οι αυτοδιοικητικοί μας ή δεν θέλουν να κακοκαρδίσουν τον κ. Μητσοτάκη με ενοχλητικές ερωτήσεις ή έχουν υπογράψει σύμβαση με τον Θεό ότι το φράγμα Αποσελέμη θα γεμίσει φέτος και θα έχουμε νερό στις βρύσες μας.
Μπορεί βέβαια να είναι και απασχολημένοι με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού που βρίσκουν ξεχωριστή θέση στην ατζέντα του δημοτικού έργου τους, και αξιοποιούνται σαν πολιτικά «ένσημα» στην επικοινωνιακή προβολή τους και τεκμήρια στήριξης του πυλώνα του πολιτισμού.
Όμως για την Κυβέρνηση, που νομοθετεί με συνοπτικές διαδικασίες, νομοθετεί την εκχώρηση της οικονομικής, και όχι μόνο, διαχείρισης των μνημείων σε μια Ανώνυμη Εταιρεία, δεν βγαίνει «κιχ».
Κι όμως, όλοι ξέρουν πόσο αλήθεια είναι αυτό που επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι ότι «η πράξη αυτή συνιστά σοβαρό θεσμικό έλλειμμα και καθιστά κυβερνητική την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα κρατική πολιτική για τον πολιτισμό.
Ξέρουν ότι έτσι ανοίγει ο δρόμος στην κακοδιαχείριση και τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, υποβαθμίζεται η πολιτιστική κληρονομιά σε τουριστικό προϊόν, υποθηκεύεται ένα σημαντικό τμήμα της περιουσίας του ελληνικού λαού για μισό αιώνα…».
Ξεκληρίζεται ο τόπος μας, συντρίβεται ο πολιτισμός μας και οι πρόθυμοι υποτακτικοί διευκολύνουν λειτουργικά την Κυβέρνηση για να συνεχίσει ανέφελα το έργο της… Κι όμως δεν είναι τόσο τραγικά μακρινός ο Φλεβάρης του ΄79, που το Ηράκλειο έγραψε τη δική του ιστορία με τα περίφημα γεγονότα του Αρχαιολογικού Μουσείου…
Αυτοδιοίκηση, τοπικοί φορείς, εργατικά και επαγγελματικά σωματεία και δεκάδες μαθητές έκαναν τη μεγάλη ανατροπή, φράζοντας με τα σώματά τους κάθε απόπειρα μεταφοράς των αρχαίων με μια πρωτόγνωρη λαϊκή εξέγερση που ανέδειξε αβίαστα όλο το φρόνημα της εμβληματικής ρήσης του Μακρυγιάννη: «Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μη καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε…».
Σήμερα, που ο τόπος μας γίνεται πλιάτσικο όπου και αν γυρίσει κανείς το βλέμμα του, δεν κρίνονται μόνο αυτοί που μιλούν. Κρίνονται και αυτοί που σιωπούν και πορεύονται επιτήδεια σαν «χαμαιλέοντες» στους διαδρόμους της εξουσίας, φωλιάζοντας στις αυλές των ισχυρών και αξιοποιούνται σαν φωτογραφικό επικοινωνιακό αξεσουάρ. Και απέναντι σ’ αυτούς η ιστορία θα είναι αμείλικτη.