Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, τα κομματικά επιτελεία παθαίνουν μια… εμμονή με τη δεξαμενή των ψηφοφόρων μεταξύ 18 και 35 ετών.
Είναι η ηλικιακή ομάδα που οι επικοινωνιολόγοι δυσκολεύονται περισσότερο να «διαβάσουν».
Δεν ενημερώνεται από τα βραδινά δελτία ειδήσεων, δεν συγκινείται από τις παραδοσιακές κομματικές συγκεντρώσεις και αρνείται πεισματικά να εγκλωβιστεί στις παλιές ιδεολογικές ταμπέλες του «δεξιού» και του «αριστερού» με τον τρόπο που το έκαναν οι γονείς τους.
Για να καταλάβει κανείς πώς θα ψηφίσει αυτή η γενιά, πρέπει πρώτα να κατανοήσει τα βιώματά της.
Μιλάμε για ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους μεγάλωσαν μέσα στην οικονομική κρίση, ενηλικιώθηκαν στην πανδημία και σήμερα καλούνται να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον ακρίβειας, στεγαστικής ασφυξίας και εργασιακής ανασφάλειας.
Αν για τις μεγαλύτερες γενιές το βασικό κριτήριο είναι η σταθερότητα ή οι συντάξεις, για τους 18-35 το πρωταρχικό κριτήριο είναι καθαρά υπαρξιακό και οικονομικό.
Το να βρουν σπίτι με ένα νορμάλ ενοίκιο, έχει μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο.
Η γενιά των 30+ που αναγκάζεται να συγκατοικεί ή να επιστρέφει στο παιδικό δωμάτιο ψηφίζει με βάση το ποιος διαθέτει ρεαλιστικό σχέδιο για τη στεγαστική κρίση.
Οι νέοι σήμερα είναι η πιο μορφωμένη γενιά που είχε ποτέ η χώρα.
Το ζητούμενό τους δεν είναι απλώς «να υπάρχει μια δουλειά», αλλά οι αξιοπρεπείς μισθοί, ένα καλό εργασιακό περιβάλλον όπου υπάρχει σεβασμός, ένα ωράριο ανθρώπινο.
Η ψήφος των νέων επηρεάζεται έντονα από τη γενικότερη αίσθηση ασφάλειας και δικαιοσύνης. Μεταρρυθμίσεις στο Κράτος Δικαίου, η λειτουργία των θεσμών, η αξιοκρατία και η διαφάνεια είναι ζητήματα που τους απασχολούν.
Σε μια εποχή γεμάτη σκάνδαλα, όπου υπάρχει ατιμωρησία και επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, αναζητούν κάποιο σχήμα που θα τους πείσει ότι όλα αυτά θα τα πολεμήσει. Αν δεν το βρουν, θα προτιμήσουν την αποχή.
Η γενιά αυτή είναι βαθιά ευαισθητοποιημένη σε ζητήματα που παλαιότερα θεωρούνταν «δευτερεύοντα» στην πολιτική αντιπαράθεση.
Για τους 18-35, η κλιματική αλλαγή δεν είναι μια θεωρητική απειλή του μέλλοντος, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα που επηρεάζει το παρόν τους.
Παράλληλα, η έμφυλη ισότητα, η συμπερίληψη, τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και η προστασία των προσωπικών δεδομένων στον ψηφιακό κόσμο αποτελούν απαράβατους όρους για τη μεγάλη πλειοψηφία των νέων ψηφοφόρων.
Το μεγαλύτερο ερωτηματικό παραμένει το αν αυτά τα κριτήρια θα οδηγήσουν σε ψήφο στην κάλπη ή σε αποχή.
Οι νέοι δεν απέχουν επειδή αδιαφορούν για την πολιτική, αλλά επειδή νιώθουν ότι το πολιτικό σύστημα αδιαφορεί για εκείνους.
Αναζητούν ένα κόμμα που θα τους πείσει ότι κατανοεί τι σημαίνει να προσπαθείς να βγάλεις τον μήνα με 800 ευρώ, πληρώνοντας 400 ευρώ ενοίκιο και θα προσπαθήσει να το αλλάξει αυτό.
Ένα κόμμα, που θα καταφέρει να μετατρέψει την οργή ή την απάθειά τους σε ελπίδα για το μέλλον.