Αν είναι κάτι που απεχθάνομαι τις καλοκαιρινές μέρες του Αυγούστου είναι οι δηλώσεις ποδοσφαιριστών και παραγόντων και η βιασύνη του κοινού να βγάζει πρωταθλητές και να υποβιβάζει ομάδες από τις παραλίες. Οι δηλώσεις είναι ίδιες, «ξύλινες», κάθε χρόνο τέτοια εποχή:
Όλοι οι παίκτες, οι προπονητές και οι παράγοντες είναι ευτυχισμένοι και η ομάδα τους είναι η… καλύτερη στον κόσμο. Όσο για τις μεταγραφές, εκεί είναι που όλοι υπερηφανεύονται και που νιώθουν ιδιαίτερη τιμή που θα φορέσουν τη φανέλα της… Κάτω Ραχούλας.
Δηλώσεις που λες και βγήκαν από το AI, αλλά στην προκειμένη περίπτωση ακόμα κι αυτό είναι περιττό για να καταγράψει την κοινοτυπία τους. Γενικά, αυτή η εποχή είναι η χαρά του ποδοσφαίρου, αφού τα πρωταθλήματα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα και όλοι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν όνειρα: τα όνειρα ποτέ δεν ήταν ακριβά ούτε για τους φιλάθλους, που ονειρεύονται για την ομάδα τους πάντα τις καλύτερες μεταγραφές και να νικάει κάθε αντίπαλο.
Παλιά ο κόσμος «κρεμόταν» από τα περίπτερα για να διαβάσει την είδηση με τα μεγάλα γράμματα: τον μεγάλο παίκτη που θα φέρει η ομάδα του για να… ρίξει τα τσιμέντα. Σήμερα, ο κόσμος ενημερώνεται κυρίως από το διαδίκτυο, όπου κυκλοφορούν, μεταξύ άλλων, και πολλά «μαργαριτάρια».
Πάντα υπήρχαν οι «πονηροί» που, παλιότερα για τα φύλλα τώρα πλέον για τα likes, μπορούν να γράψουν το οτιδήποτε χωρίς κανέναν ενδοιασμό, εκμεταλλευόμενοι τη «δίψα» του κόσμου να διαβάσει κάτι που θα του φτιάξει την ψυχολογία. Γιατί τα όνειρα είναι δωρεάν, αλλά και οι ψεύτικες ειδήσεις αφορολόγητες, και, στο τέλος, το ταμείο είναι μείον, που έλεγε ο αείμνηστος Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.
Η «δίψα» του κόσμου για μεταγραφές και για νίκες είναι άσβεστη. Όσους παίκτες και να πάρει η ομάδα του, πάντα θέλει το κάτι παραπάνω. Και πάντα κάνει συγκρίσεις με τις άλλες ομάδες χωρίς να τον ενδιαφέρει τι είναι αυτό που χρειάζεται η δική του.
Και μετά αρχίζουν τα φιλικά. Παλαιότερα, δεκαετίες 70 και 80, οι ομάδες όταν πήγαιναν για προετοιμασία στο εξωτερικό, επέλεγαν πολύ μικρότερης δυναμικότητας αντιπάλους και όχι τυχαία:
Ήθελαν να κερδίζουν και να δημιουργούν κλίμα ενθουσιασμού στον κόσμο τους. Αντιμετώπιζαν ομάδες ακόμα και 3ης ή 4ης κατηγορίας, τις λεγόμενες «μπυραρίες», με συνέπεια να φέρνουν και νίκες με πολύ μεγάλα σκορ: 5-0, 6-0, πολλές φορές και νίκες πάνω από 10 γκολ. Και στις ήττες, όμως, πάντα έφταιγαν οι διαιτητές.
Ήταν οι εποχές που τα φιλικά δεν είχαν τηλεοπτική μετάδοση και κανείς δεν μπορούσε να έχει εικόνα της ομάδας του παρά μόνο από την ενημέρωση της ΠΑΕ, οπότε αντιλαμβανόμαστε ότι κάθε ομάδα έβγαζε προς τα έξω ό,τι ήθελε. Τώρα που υπάρχει η εικόνα, κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει τον φίλαθλο που βλέπει και έχει άποψη. Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι κρίνουν από τα αποτελέσματα.
Δοκάρι και μέσα… ομαδάρα, δοκάρι και έξω… καφενείο. Υπάρχει η βιασύνη που δημιουργεί πολλές φορές λάθος συναισθήματα. Καμιά ομάδα δεν πήρε Πρωτάθλημα τον Αύγουστο, ούτε και έπεσε κατηγορία. Πέρυσι, ο ΟΦΗ, τέτοια εποχή (16/8), είχε νικήσει με 4-2 τη Μπολόνια στην Ιταλία και ο κόσμος «παραμιλούσε».
Μόλις άρχισε το πρωτάθλημα, έτρωγε τις «σφαλιάρες» τη μια πίσω από την άλλη και, αν δεν έρχονταν στα μέσα της σεζόν ο Κόντης, ίσως και να κινδύνευε με υποβιβασμό.
Φέτος έκανε πέντε ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια και η ψυχολογία είναι στο ναδίρ. Μπορεί, όμως, σε ένα-δυο μήνες, τα πράγματα να είναι τελείως διαφορετικά. Η εικόνα είναι αυτή που μετράει κι όχι τα αποτελέσματα, παρότι κανέναν δεν θα χάλαγε μια νίκη για το ονόρε.
Τα αποτελέσματα μετράνε στα επίσημα, εκεί που ο ΟΦΗ κάνει αρχή την ερχόμενη Τετάρτη από το Σούπερ Καπ. Ψυχραιμία όμως ό,τι κι αν γίνει, είτε έρθει το Κύπελλο είτε όχι, γιατί η σεζόν είναι μεγάλη, δύσκολη και πολύ επικίνδυνη, και χρειάζεται σωστή διαχείριση συναισθημάτων…