«Ήμουν κι εγώ» έλεγε η αναπάντεχη πρόσκληση που ήρθε στο κινητό μου. Κι ακόμα πιο αναπάντεχος και συγκινητικός ήταν ο λόγος της πρόσκλησης: «Πέρασαν -έλεγε- ακριβώς 40 χρόνια από τότε που μια ομάδα νέων ανθρώπων, δημοσιογράφων και τεχνικών Τύπου κλήθηκαν να συνεργαστούν και να υλοποιήσουν μια ιδέα που άνοιξε νέους δρόμους στον τοπικό Τύπο.
Να φτιάξουν την πρώτη καθημερινή, τοπική έγχρωμη tabloid εφημερίδα, τον «Δημοκράτη», στο Ηράκλειο. Το ραντεβού δόθηκε στην Όαση, με πρωτοβουλία του Γρηγόρη Καλογεράκη, πρώτου υπεύθυνου του ατελιέ που εισήγαγε πολλές καινοτομίες, φέρνοντας έναν άλλο «αέρα» στον τοπικό τύπο της εποχής, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ΄80.
Η εφημερίδα, με ιδιοκτήτρια την αείμνηστη Ανθούσα Παπαγεωργίου και διευθυντή τον Νίκο Ψιλάκη, έδωσαν στον «Δημοκράτη» μια νέα πνοή, αφού το φύλλο κυκλοφορούσε και, χωρίς πολλές αξιώσεις είναι η αλήθεια, από τον σύζυγό της, τον Στρατή Παπαγεωργίου, που ήδη είχε φύγει από τη ζωή.
Η συνάντηση τα είχε όλα: συγκίνηση, γέλιο, ιστορίες και γυρίσματα στο παρελθόν. Πρόσωπα που άλλαξαν, αλλά με την ίδια ματιά, εκείνη που δεν αλλάζει όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Άλλωστε, χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια…
Ο Στέλιος, η Άννα, η Μαρία, ο Κώστας, ο Δημήτρης, οι συνάδελφοι που πέρασαν από το ατελιέ γυρίσαμε πίσω εκεί στην οδό Καντανολέων, στο κέντρο του Ηρακλείου, όπου στεγαζόταν η εφημερίδα. Ακούσαμε τη στεντόρεια φωνή του Μανόλη, είδαμε τη σεβάσμια μορφή του Κωστή Φραγκούλη, τον Ψιλάκη να δίνει οδηγίες για το ρεπορτάζ, τον κλητήρα του Δήμου να φέρνει τα δελτία Τύπου τα μεσημέρια, όταν σχολούσε από τη δουλειά.
Ακούσαμε ξανά το τέλεξ να κάνει εκείνο τον χαρακτηριστικό θόρυβο, καταναλώνοντας τόνους χαρτιών και νιώσαμε τη χαρά της προόδου που λεγόταν… φαξ.
Θυμηθήκαμε τους μεγάλους απόντες της βραδιάς, τον Νίκο Ψιλάκη και τον Μανόλη Δανδουλάκη, που έφυγαν νωρίς ενώ είχαν τόσα να προσφέρουν.
Ο «Δημοκράτης» ήταν η πρώτη μου δουλειά και, όπως όλα τα πρώτα, έχει στη σκέψη και την καρδιά μου μια ιδιαίτερη θέση, αντιστρόφως ανάλογη από τα χρόνια που κράτησε. Εκεί, με την καθοδήγηση του Νίκου Ψιλάκη, έμαθα τη «δουλειά», «ψήθηκα» στο ρεπορτάζ, πάνω-κάτω στους δρόμους, κάνοντας εμπορικά και άλλα θέματα. Εκεί πρωτοασχολήθηκα με το αγαπημένο μου πολιτιστικό ρεπορτάζ, το οποίο μου παρέδωσε ο Στέλιος Μαλτεζάκης.
«Τι θυμάστε από την εποχή εκείνη», είχα ρωτήσει τον Νίκο Ψιλάκη στη συνέντευξη που μου είχε δώσει:
«Τα πάντα! Τα ξενύχτια, το κυνήγι της είδησης, το πρώτο έγχρωμο πιεστήριο, μα πιο πολύ τους ανθρώπους. Νιώθω απέραντη αγάπη για τα παιδιά που έκαναν τα πρώτα τους βήματα πλάι μου. Τα παρακολουθώ και τα χαίρομαι…»