Θυμάμαι τον εαυτό μου, πιτσιρίκι ακόμα, να πηγαίνει στο γήπεδο για να δει τον ΟΦΗ. Αυτό που έχει μείνει μεταξύ άλλων στη μνήμη μου είναι όταν η ομάδα έπαιζε καλό ποδόσφαιρο και έπαιρνε νίκες στα μεγάλα ματς, όπως και τον κόσμο να φωνάζει και να… απαιτεί: «φέρτε μας τον Άγιαξ».
Δεν ξέρω αν αυτό υπήρξε σύνθημα και σε άλλα γήπεδα, το θυμάμαι όμως χαρακτηριστικά πολλές φορές στο Γεντί Κουλέ και μπορώ να πω ότι μου έμεινε ένα απωθημένο, αφού ο ΟΦΗ πολλά χρόνια αργότερα έπαιξε στην Ευρώπη, αλλά δεν είχε την τύχη (ή ατυχία…) να παίξει με τον Άγιαξ, τουλάχιστον σε επίσημο παιχνίδι, γιατί είχε αντιμετωπίσει σε φιλικό παιχνίδι τη δεύτερη ομάδα του Αίαντα και είχε χάσει με 6-2, τον Ιούλιο του ‘19.
Μπορεί τη δεκαετία του ‘90 να έγραψε ιστορία και να απέκλεισε την Ατλέτικο Μαδρίτης και τη Σλάβια Πράγας, ομάδες που ήταν πολύ ανώτερες και οι προκρίσεις του προκάλεσαν αίσθηση στην Ευρώπη, αλλά εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν όμιλοι και, για να αντιμετωπίσεις κάποιο μεγαθήριο, έπρεπε είτε να προκριθείς στα προημιτελικά ή ημιτελικά, είτε να παίζεις σε μια μεγαλύτερη διοργάνωση: μόνο το πρωταθλητριών έδινε τότε αυτή τη δυνατότητα.
Πλέον, με τα χρόνια, τα πράγματα έχουν αλλάξει, οι διοργανώσεις είναι διαφορετικές και υπάρχουν ομάδες που, ενώ σε άλλες εποχές θα πρωταγωνιστούσαν στο Champions League, τώρα περιορίζονται να παίζουν στο Europa League ή στο Conference League.
Ομάδες, όπως η Γιουβέντους, η Μίλαν, η Λεβερκούζεν, η Μαρσέιγ, η Μονακό, η Άντερλεχτ, η Τότεναμ και ο Άγιαξ να… στριμώχνονται σε αυτές τις διοργανώσεις, προσδίδοντας τους, ωστόσο, μεγαλύτερη αίγλη και αυξάνοντας και το ενδιαφέρον πέραν του Τσάμπιονς Λιγκ, που είναι λογικό να τραβάει πάνω του όλη την λάμψη. Να, λοιπόν, που το σύνθημα «φέρτε μας τον Άγιαξ» αποκτά πλέον έστω και μετά από πολλά χρόνια σάρκα και οστά…
Αυτό είναι το τεράστιο κέρδος του ΟΦΗ από τη μεγάλη επιτυχία του Κυπέλλου. Τα γράφαμε πριν από τον τελικό και τώρα τα βλέπουμε μπροστά μας.
Η κρητική ομάδα, πέρα από τον τίτλο της κυπελλούχου, κέρδισε το δικαίωμα στην ελπίδα ότι μπορεί να αντιμετωπίσει κάποια από τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια, που σε άλλες εποχές δεν θα υπήρχε περίπτωση να τα βρει στον δρόμο της.
Να υπάρχει η πιθανότητα να έρθει στο Ηράκλειο η Μίλαν των 7 Τσάμπιονς Λιγκ (πίσω μόνο από την Ρεάλ Μαδρίτης), ο Άγιαξ των 4, η Γιουβέντους και η Μπενφίκα των 2 ή, και αντίστροφα, να αγωνιστεί ο ΟΦΗ στο Giouseppe Meazza του Μιλάνου, στη «Johan Cruijff Arena» του Άμστερνταμ, στο Allianz Stadium του Τορίνο ή στο Da luz της Λισαβόνας.
Αυτή είναι και η επιβράβευση του κόσμου της ομάδας για τα χρόνια υπομονής που έκανε και για όλα όσα πέρασε όχι και πολύ μακρινά, τότε που τίποτα δεν ήταν αυτονόητο και δεδομένο.
Κάντε, λοιπόν, τον προγραμματισμό σας, ετοιμάστε ταυτότητες, ξεσκονίστε διαβατήρια και κλείστε θέση από τώρα για το Παγκρήτιο. Οι Πέμπτες είναι κλεισμένες από τώρα, η σεζόν προβλέπεται συναρπαστική, μαγική από πλευράς παραστάσεων, ξεκινώντας από τις 12 Αυγούστου με το Σούπερ Καπ και συνεχίζοντας με τα πρώτα ματς των πλέι οφ του Γιουρόπα, στις 20 και 27 του μήνα.
Και μόνο το γεγονός ότι ο ΟΦΗ από τον Μάιο του ‘25 μέχρι και τον Δεκέμβριο του ‘26 θα έχει αγωνιστεί σε τέσσερις τελικούς (δύο Κυπέλλου και δύο Σούπερ Καπ) και τουλάχιστον σε οκτώ ευρωπαϊκά ματς, αρκεί για να αντιληφθεί κάποιος την κοσμογονία που έχει συντελεστεί όλο αυτό το διάστημα σε ολόκληρο τον οργανισμό της κρητικής ομάδας.
Ας χαρούμε, λοιπόν, αυτό το διαφορετικό καλοκαίρι, μακριά από τη μιζέρια του παρελθόντος, ας απολαύσουμε τις στιγμές και ας νιώσουμε αυτή τη μοναδική αύρα που προσφέρει η ευρωπαϊκή συμμετοχή.
Κι ας ελπίσουμε ότι ο θεός του ποδοσφαίρου, που πάντα ήταν… ΟΦΗ, θα του κάνει το χατίρι και θα του στείλει τις ομάδες που ονειρεύεται, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Γιατί, όπως έγραψε και ο Καβάφης στην «Ιθάκη» του, «το ταξίδι είναι που μετράει και όχι ο προορισμός».
Τι ζούμε, θεέ μου, τι ζούμε…