Κάποτε ήταν η MARFIN στην οδό Σταδίου. Τρεις αθώοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα στις φλόγες. Σήμερα είναι η Θεσσαλονίκη. Μια ακόμη γυναίκα νεκρή από μια εγκληματική επίθεση. Τα ονόματα αλλάζουν. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: νεκροί αθώοι.
Και κάπου εδώ ξεκινά το έγκλημα των ζωντανών! Ο Κυρανάκης βάζει λάδι στη φωτιά με τις δηλώσεις του περί αντιποίνων για την εκκένωση κατάληψης στο ΑΠΘ, η Ζωή κάνει λόγο για στημένη προβοκάτσια, το ΕΛ.ΑΣ. μιλάει για τον… εμφύλιο και το ΠΑΣΟΚ αναφέρεται σε εργαλειοποίηση για μικροκομματικά οφέλη.
Αλλού, όμως, θα πρέπει να εστιάσουμε! Στο ότι στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει για δεκαετίες να διαχωρίζουμε την «κακή» από την «καλή» βία. Έχουμε πάψει στις πλείστες των περιπτώσεων να στεκόμαστε μόνο στη λέξη «βία» αυτή καθ’ αυτή. Γιατί το γκαζάκι είναι απλώς μια «παρέμβαση», η μολότοφ μια «διαμαρτυρία», η καταστροφή περιουσιών μια «αντίδραση».
Μέχρι τη στιγμή όμως που θα χαθούν ζωές. Από την οδό Σταδίου μέχρι τη Θεσσαλονίκη, το μάθημα θα έπρεπε να είχε γίνει συνείδηση. Δεν έγινε!
Ακόμη και σήμερα, ενιαίο πολιτικό μέτωπο απέναντι στην «ωμή», στην «τυφλή», στη «δολοφονική» βία δεν υπάρχει. Βγαίνουμε στα ΜΜΕ να καταδικάσουμε, αλλά με τα λεγόμενά μας θα υποσκάψουμε τελικά τη βία, ψάχνοντας πώς θα τη χρεώσουμε στον πολιτικό μας αντίπαλο.
Όταν αρχίζεις λοιπόν να δικαιολογείς τη βία, επειδή απλά… σε βολεύει, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αναθεωρήσεις, γιατί θα έρθει η στιγμή που θα χτυπήσει το δικό σου μετερίζι. Θα συμβεί κάτι που δεν το φανταζόσουν ποτέ. Τότε, όμως, θα είναι αργά!
Συμπέρασμα; Αν αυτοί που έβαλαν συντεταγμένα στα σπίτια των στελεχών της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη είναι οι φυσικοί αυτουργοί μιας δολοφονίας -γιατί έτσι πρέπει να λογίζονται-, υπάρχουν και «ηθικοί αυτουργοί» που επίσης κρίνονται από τον λαό. Κυρίως από τα δημόσια λεγόμενά τους…