Όσο ιαματικό και αν είναι το ολόδροσο νερό των πρώτων νερών του Σεπτέμβρη, ο πολιτικός ζόφος που μας «κυκλώνει» είναι βασανιστικά ασφυκτικός και αφόρητος.
Γίνεται όλο και πιο πηχτό το πολιτικό «νέφος» της τρελής μπίζνας των αλμπάνηδων ψευτογιατρών και όλου του συστήματος που τους στηρίζει, με την ίδια ευκολία που καλύπτει τους αυτόκλητους «σωτήρες» μας και τους «κηφήνες» που βιοπορίζονται ξεπουλώντας τον δημόσιο πλούτο, λεηλατώντας και κάνοντας πλιάτσικο στον τόπο μας, ενώ την ίδια ώρα κάνουν να… πάρουν κεφάλι τα ναζιστικά κατακάθια. Είναι εικόνες από τον σύγχρονο Μεσαίωνα που χτίζεται μέσα από τον κυρίαρχο έλεγχο της οθόνης που ορίζει και τον τρόπο που αναπνέουμε.
Από την άλλη πλευρά, είναι μνημειώδης η ανοχή στην ηλιθιοκρατία, την κλεπτοκρατία, την ίδια ώρα που περίτεχνα επιχειρείται να σβήσει ο ταξικός προσδιορισμός της πραγματικότητας ακριβώς επειδή είναι η κινητήριος δύναμη νέων ιστορικών κύκλων που κάποιοι δεν θέλουν ποτέ να ανατείλουν.
Και αν στρέψει το βλέμμα κάποιος στην άτυπη προεκλογική περίοδο που διανύουμε μέσα σε τόσα βαριά κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά αδιέξοδα, θα διαπιστώσει πόσο τραγικό είναι το γεγονός ότι εξελίσσεται με ατακαδόρικους αβαθείς εντυπωσιασμούς, από αυτούς που ξεχνιούνται στο επόμενο λεπτό, ακόμα και αν στο προηγούμενο «φόρτισαν» κάποιο συναίσθημα.
Αυτή είναι η λειτουργία στην οποία εκπαιδευόμαστε μέσα στον σύγχρονο Πολιτισμό μας, που μας… ταΐζει ψηφιακό σανό, τον οποίο καταπίνουμε αμάσητο. Είμαστε έτοιμοι να αναθέσουμε σε αυτόκλητους «σωτήρες» τις ζωές του τόπου μας, αρκεί να αποτινάξουμε από πάνω μας το βάρος της διεκδίκησης.
Αναθέτουμε και την ευθύνη του αέρα που αναπνέουμε, αρκεί να μείνουμε βυθισμένοι στη λαγνεία του πληκτρολογίου, που ελέγχει τη σκέψη και το συναίσθημά μας, φροντίζοντας να μπορεί εύκολα να υποκατασταθεί από το επόμενο οπτικό ερέθισμα.
Παθαίνουμε κατάθλιψη και μόνο στην προοπτική της διεκδίκησης και είμαστε έτοιμοι να δείξουμε ανοχή σε κάθε κάλπικη προεκλογική προσδοκία ακόμα και αν ξέρουμε ότι θα διαψευστούμε όχι μετά την τετραετία αλλά την επόμενη μέρα. Καταλήγουμε να γίνουμε άθυρμα ενός άγχους, που μας έχει ήδη καταστήσει πρωταγωνιστή στιγμιοτύπων κάθε άλλο παρά ευτράπελων, αφού στην πραγματικότητα μας ντροπιάζουν.
Δεν ξέρω πώς θα βγούμε από αυτόν τον βασανιστικό βαλτότοπο της καθημερινότητας, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι οι λύσεις δεν θα «ξεφυτρώνουν» μόνες τους.
Θέλουν οδύνη, σύγκρουση, το κεφάλι ψηλά, αυτοσεβασμό και ακλόνητη πίστη στις πανανθρώπινες αξίες. Θέλουν αντίσταση στην προσπάθεια εξοικείωσης και ανοχής της κοινωνίας με την ασχήμια και τη λογική των όλο και λιγότερων απαιτήσεων.
Θέλουν πίστη στον άνθρωπο και την ανθρωπιά.
Όπως έχει περιγράψει ο εμβληματικός Μπέρτολτ Μπρεχτ, «…η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο, δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει, θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι χάνουν τη μάχη».