Παράγουμε περισσότερο καθωσπρεπισμό, υπεροψία και πολιτική υποκρισία απ’ όσο μπορούμε να καταναλώσουμε σε αυτή την πόλη που, θεωρητικά, αγαπάμε τον πολιτισμό, αλλά στην πράξη τον τιμωρούμε, όταν δεν μπορούμε να τον διαχειριστούμε επειδή δεν μπαίνει στα «καλούπια» του ελέγχου εξουσίας.
Την ίδια ώρα που έκλεισε πανηγυρικά αυλαία το «Τέχνη Καθ’ Οδόν» του Δήμου Ηρακλείου, ολοκληρώνοντας ένα πρόγραμμα με περισσότερες από 135 εκδηλώσεις σε δρόμους και πλατείες σε διαφορετικά σημεία της πόλης, οι μουσικοί του δρόμου τιμωρήθηκαν με βαριά για τις τσέπες τους πρόστιμα, επειδή τόλμησαν να μη δηλώσουν παρουσία στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του Δήμου.
Τι ατόπημα, αλήθεια, είναι αυτό! Ο Δήμος που δεν έχει καταφέρει να ξεβρωμίσει την πόλη από τη μπόχα των απορριμμάτων και το πάρτι που στήνουν οι κατσαρίδες και τα τρωκτικά στους δρόμους της, ενοχλείται από τους μουσικούς του δρόμου που «χαρίζουν» τις νότες τους στους περαστικούς.
Ο Δήμος που δεν έχει καταφέρει να φτιάξει τα φανάρια του και τον οδοφωτισμό του, ενοχλείται από τους μουσικούς του δρόμου, που πιάνουν μια μικρή γωνίτσα για να μας «ταξιδέψουν» με τη φωνή και τη δύναμη της ψυχής τους.
Ο Δήμος που μοιράζει αφειδώς κλήσεις «δια πάσα νόσον» και έχει κάνει Άγιο Ευαγγέλιο την ανταποδοτικότητα ξέρει καλά να κρύβει τις ευθύνες του «κάτω από το χαλάκι» και να ζητά συνεχώς όλο και περισσότερα από τις τσέπες των δημοτών του.
Ακόμα και από αυτούς που δεν έχουν σημαντικά εισοδήματα, όπως είναι οι μουσικοί του δρόμου, γιατί πολύ απλά σημασία έχει να τηρηθεί η περίφημη κανονιστική πράξη που όλοι ξέρουμε πόσο εξοντωτικά λειτουργεί οικονομικά σε αυτή την ευάλωτη κατηγορία των καλλιτεχνών του δρόμου.
Για την ιστορία… σε άλλες πόλεις, τους μουσικούς του δρόμου τους περιθάλπουν με φροντίδα και στηρίζουν περήφανα την προβολή του έργου τους, καθώς δίνουν χαρά σε ντόπιους και επισκέπτες.
Είναι πραγματικά τραγέλαφος να σκεφτεί κανείς ότι σε αυτή την πόλη, όπου οι πολίτες έχουν μόνο υποχρεώσεις και το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών έχει πιάσει πάτο, καταστέλλεται με «ρουκέτες» προστίμων και ανελέητης οικονομικής επίθεσης κάθε δημιουργική ακτίδα τέχνης που μπορεί να «ανατείλει».
Αγαπάμε τους μουσικούς, αλλά όχι τους μουσικούς του δρόμου στο όνομα μιας επίπλαστης ευπρέπειας, ενός κυνικού μεγαλοϊδεατισμού και μιας βαθύτερης κενότητας περιεχομένου…
Και είναι πραγματικά θλιβερό το γεγονός ότι την ίδια ώρα που αυτό που ονομάζουμε «δημόσιο χώρο» ζει επικές μέρες υποβάθμισης, να επιχειρείται τόσο προκλητικά ο παραγκωνισμός της τέχνης μέσω του οικονομικού περιορισμού των πλανόδιων καλλιτεχνών.
Κάπως έτσι στοιβάζονται η αγανάκτηση, η οργή, ο θυμός και η θλίψη με τον ίδιο τρόπο που ανακατώνει η γη τα μέταλλα στα σωθικά της και δείχνει στη λάβα τον δρόμο του κρατήρα. Σε αυτή την πόλη που παλιά λέγαμε «μη βλέπεις το δέντρο και χάνεις το δάσος», πλέον τα έχουμε χάσει όλα. Και το δέντρο και το δάσος, και συμβολικά και ρεαλιστικά.