Στην ελληνική πολιτική σκηνή, λίγα πρόσωπα καταφέρνουν να συγκεντρώνουν τα φώτα της δημοσιότητας με τη συχνότητα και την ένταση που το κάνει ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης.
Οι δηλώσεις του, συχνά οξείες, ειρωνικές, επιθετικές, κοροϊδευτικές, δεν γίνονται τυχαία.
Αποτελούν μέρος μιας συνειδητής και δοκιμασμένης επικοινωνιακής στρατηγικής.
Στη σύγχρονη εποχή της γρήγορης πληροφορίας, ο πολιτικός που ελέγχει το θέμα συζήτησης ελέγχει και το παιχνίδι.
Μια προκλητική δήλωση του Άδωνι Γεωργιάδη αναγκάζει αυτομάτως την αντιπολίτευση, τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, να ασχοληθούν μαζί του.
Ακόμη κι αν η κριτική είναι σφοδρή, ο ίδιος παραμένει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, εκτοπίζοντας συχνά άλλα, πιθανώς πιο δυσάρεστα για την Κυβέρνηση θέματα.
Η πολωτική γλώσσα λειτουργεί ως ισχυρό συνδετικό υλικό για το παραδοσιακό και πιο δεξιό ακροατήριο.
Με το να υιοθετεί μια επιθετική στάση απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους ή σε συνδικαλιστικούς φορείς -η αγαπημένη φράση του είναι «η συμμορία της μιζέριας»-, εμφανίζεται ως ο «μαχητής» που δεν διστάζει να «σπάσει αυγά» και να αναλάβει το πολιτικό κόστος.
Ο κ. Γεωργιάδης λειτουργεί συχνά σαν το αλεξικέραυνο της κυβερνητικής παράταξης.
Προσελκύοντας τα «πυρά» της αντιπολίτευσης και της κοινής γνώμης πάνω του, απορροφά την πίεση που διαφορετικά θα στρεφόταν απευθείας, για παράδειγμα, στον πρωθυπουργό.
Λίγοι τα βάζουν γενικά με την Κυβέρνηση ή τον Κυριάκο Μητσοτάκη για τα σοβαρά προβλήματα στον χώρο της Υγείας… Ο στόχος είναι πάντα ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Σύμφωνα με τους κανόνες του πολιτικού μάρκετινγκ, η αρνητική δημοσιότητα είναι συχνά προτιμότερη από την αδιαφορία.
Ο υπουργός Υγείας γνωρίζει ότι οι υποστηρικτές του εκλαμβάνουν την οξύτητα ως «παρρησία» και «αλήθεια χωρίς ξύλινη γλώσσα», ενώ οι επικριτές του τον θεωρούν από τους χειρότερους και εκνευριστικότερους πολιτικούς που έχει η Κυβέρνηση της Ν.Δ.
Το πολιτικό ζύγι για τον ίδιο βγαίνει σχεδόν πάντα θετικό στο δικό του ακροατήριο.
Ωστόσο, η διαρκής ένταση και η πόλωση ενοχλούν και κουράζουν το μεσαίο, αναποφάσιστο ακροατήριο, ενώ στο ευαίσθητο πεδίο της Υγείας, όπου οι πολίτες αναζητούν ασφάλεια, σοβαρότητα και ενσυναίσθηση, η επιθετική ρητορική εκλαμβάνεται ως έλλειψη σεβασμού απέναντι στα προβλήματα της καθημερινότητας.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει συνειδητά να λειτουργεί ως ένας πολιτικός υψηλής έντασης και όσο αυτή η τακτική τού εξασφαλίζει πολιτικό κεφάλαιο και πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να… αλλάξει συνταγή.
Όταν, μάλιστα, βλέπει τους πεσμένους σοβάδες στο γραφείο των γιατρών του Βενιζελείου, αρχίζει την επίθεση και… λέει: «Ήταν ένα γεγονός απρόβλεπτο, πείτε και κανένα “μπράβο” που η Κυβέρνηση υλοποιεί το μεγαλύτερο πρόγραμμα κτηριολογικής αναβάθμισης στην ιστορία του ΕΣΥ!».