Την είδηση πληροφορήθηκα μια ημέρα μετά την εξόδιο ακολουθία. Έγινε τη Δευτέρα. Αλλά και αν την επληροφορούμην εγκαίρως, δεν θα μπορούσα να παραστώ λόγω ενός ατυχήματος που μου έχει συμβεί εδώ και 20 ημέρες και δεν μου επιτρέπει τη μετακίνηση.
Όμως, το γεγονός δεν θα περάσει με τη σιωπή μου. Αυτό θα συμβεί σ’ εμένα μόνο όταν σφραγίσει το στόμα μου ο αδυσώπητος εχθρός του ανθρώπου.
Όσο αναπνέω και αισθάνομαι, συντετριμμένη μεν, ενεργή και διαυγής όμως, παρακολουθώ το γίγνεσθαι, συμμετέχω νοερά και με την πέννα μου και δεν διστάζω να ασκώ κριτική σε ό,τι ερεθίζει το ήθος μου, αδιαφορώντας παντελώς για τον αίτιο.
Μπορεί να έχω καθυστερήσει να καταγγείλω τα επαίσχυντα και ανεπίτρεπτα γεγονότα που συνέβησαν κατά την ασθένεια του συζύγου μου στο ΠΑΓΝΗ και τα οποία ντροπιάζουν τη Δημόσια Υγεία, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι παραιτήθηκα από το χρέος μου να στηλιτεύω το ανήθικο και το αντίθετο προς τον νόμο σ’ αυτή τη θλιβερή Ελλάδα τού σήμερα.
Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα. Δεν φοβήθηκα στα 20 μου χρόνια, φοιτήτρια, τη Χούντα και αντιστάθηκα σθενάρα, θα φοβηθώ τώρα; Τους το απέδειξα εξάλλου και εντός του νοσοκομείου όταν κάλεσαν την Ασφάλεια για να με συνετίσει και η Ασφάλεια προ της απειλής μου «Μην τολμήσεις να με πλησιάσεις», αρνήθηκε να επέμβει ισοπεδώνοντας τον εντολέα ο οποίος απεχώρησε ηττημένος και αξιολύπητος, ενώ επέστρεψε μετά από λίγο η Ασφάλεια και με συνεχάρη για το θάρρος μου.
Το θέμα, όμως, είναι σοβαρό και αποσιωπάται διότι ο κόσμος φοβάται. Προς το παρόν σταματώ εδώ διότι είμαι εκτός του κυρίως θέματός μου. Θα επανέλθω, όμως, περιγράφοντας και κατονομάζοντας τους πάντες και τα πάντα αναλυτικότατα.
Επανέρχομαι στο θέμα του δημοσιεύματος μου, στη Σόνια.
Η Σόνια ήταν στη ζωή μου από τα μαθητικά μου χρόνια στο εμβληματικό Σχολείο μας, το «Λύκειον ο Κοραής». Ένα χρόνο μεγαλύτερη αλλά κολλητή φίλη της ιδιοφυούς μαθήτριας και συμφοιτήτριας Έφης Παπαχαριλάου, η οποία ήταν και δική μου επίσης φίλη. Η Έφη, αυτή η Αξία, που διέπρεψε με τις σπουδές της στην Αμερική και η οποία λόγω του υψηλοτάτου πνευματικού επιπέδου της δεν μπόρεσε να ανεχτεί το επίπεδο των Ελλήνων, έμεινε μακριά από ελληνικούς τίτλους και θέσεις και ζούσε παρακολουθώντας τα πάντα μέσω Αμερικής.
Ήμουν ίσως η μόνη Ελληνίδα με την οποία συνομιλούσε καθημερινά λόγω πνευματικής συγγένειας. Ελάχιστοι Ηρακλειώτες τη θυμούνται. Δεν χρειάζεται, φτάνει που είχε χαρακτηριστεί το number one στην Αμερική. Η Έφη, λοιπόν, ήταν ο συνδετικός μου κρίκος με τη Σόνια.
Η Σόνια ήταν κόρη ευκατάστατης αστικής οικογένειας του Ηρακλείου. Παντρεύτηκε με τον Κυριάκο Τσαΐνη και απέκτησαν δύο παιδιά. Η Σόνια ήταν μία καλλονή με ντύσιμο Lady’s, που ξεχώριζε στην κοινωνία του Ηρακλείου. Αν την γνώριζε η Elizabeth Taylor, νομίζω ότι θα ένιωθε ζήλεια γιατί τα μάτια της Σόνιας ήταν ωραιότερα από αυτά της μεγάλης ντίβας.
Η Σόνια είχε μια ευγένεια και μια ανατροφή όπως είχε όλη η γενιά μας. Με την «αναχώρησή» της, χτύπησε πάλι το «καμπανάκι». Ένα χρόνο μεγαλύτερη, πριν από λίγους μήνες «έφυγε» και η κολλητή της, η Έφη Παπαχαριλάου.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι πλησιάζει το τέλος της δικής μας σειράς; ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΑΡΝΟΥΜΑΙ να το δεχτώ. Δεν ισχύει το ίδιο για όλους. Έχω δρόμο μπροστά μου, έχω πράγματα ακόμα να δώσω στην Ιστορία, στον Πολιτισμό, στην Κοινωνία. Οφείλω να ζήσω. Δεν μου αρέσουν οι εκκρεμότητες.
Πάντα ήμουν και παραμένω τελειομανής. Ελπίζω να τα καταφέρω. Εξωπραγματική αισιοδοξία; Ό,τι έχω κάνει στη ζωή μου και δεν έχω κάνει και λίγα, εξωπραγματικά ήταν κι όμως τα κατάφερα. Γιατί όχι και τώρα;
Οι φωτογραφίες είναι του έτους 1958. Εικονίζουν η πρώτη την Έφη Παπαχαριλάου, η δεύτερη την Έφη με τη γράφουσα στον Καρτερό. Τις τράβηξε ο Κώστας -ο οποίος μάς είχε συνοδεύσει- και η τρίτη είναι η συμμαθήτρια και φίλη της Σόνιας, Εύα Λασιθιωτάκη-Μακατούνη. Ο πίνακας είναι της συζύγου του αείμνηστου συμπολίτη μας, Αζαρία Μαδανιάν, ενώ το θέμα είναι εμπνευσμένο από ένα παραθαλάσσιο τοπίο της Αμερικής.
Η Ρένα Βλαχάκη-Μαρκάκη είναι ερευνήτρια ιστορικός