Η αλήθεια είναι πρωτόγνωρη. Ποτέ στο πρόσφατο τουλάχιστον παρελθόν δεν υπήρχε η σημερινή παρατηρούμενη κινητικότητα στον χώρο της πολιτικής και των κομμάτων. Όσο περνάει μάλιστα ο καιρός, μήνα με μήνα και βδομάδα με βδομάδα, γινόμαστε μάρτυρες πλήρους αναρχίας σε μεγάλο τμήμα του πολιτικού εκκρεμούς της πατρίδας μας.
Πολιτικάντηδες και πολιτικοί παρουσιάζουν μια απίστευτη κινητικότητα, εξερχόμενοι από θεσμοθετημένες παρέες, πια, και ελπίζοντας να ελκύσουν την προσοχή κάποιων άλλων χωρίς να ατενίσουν τις δικές τους ασύμμετρες πρακτικές και προσχωρώντας κάπου αλλού, με σκοπό μάλλον τη διαιώνιση του παχυλού μισθού τους στο οποίο είχαν από καιρό συνηθίσει.
Άλλοι προσπαθούν να εξαγνισθούν από παλιότερες πρακτικές με όποιο ανίκανο τρόπο είναι σε θέση, κάποιοι δημιουργούν πολιτικά κόμματα και φορείς μιας περιόδου, και άλλοι ακόμα αναμένουν τη δημιουργία πολιτικού φορέα που τους εκφράζει ίσως με αντικειμενικό σκοπό την είσοδό τους εκεί.
Το ανακάτεμα της πολιτικής τράπουλας φαίνεται πάντως ότι θα συνεχιστεί για μερικούς ακόμα μήνες, έως ότου καθιζήσει οριστικά ο κουρνιαχτός της θολής πολιτικής ατμόσφαιρας.
Μέχρι τότε, το πολιτικό κλίμα συνεχώς θα βαραίνει και καθημερινά θα μαθαίνουμε για νέες συμπεριφορές και ανατροπές. Ήδη τα επιτελεία των πολιτικών κομμάτων, αυτών που είναι γνωστά και θεσμοθετημένα, βρίσκονται σε οργασμό ιδεών και σχεδιασμών για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, η οποία οριοθετείται χρονικά αμέσως με τη ΔΕΘ ή, για άλλους, στην ερχόμενη άνοιξη.
Μαζί με όλα αυτά, παράλληλα, βαίνουν και οι συζητήσεις για τη φημολογούμενη και πιθανότατη μετεκλογική συνεργασία.
Μέσα σε αυτό το θολό εκλογικό τοπίο, ίσως η μόνη σταθερά, σε ένα βαθμό βεβαίως, παρουσιάζεται η κυβερνητική παράταξη. Όμως, δίπλα της βρίσκονται άλλοι κίνδυνοι που στοχεύουν τα πλευρά του κορμού της.
Το καινούργιο και νεοϊδρυθέν κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού είναι ένα από αυτά. Το άλλο είναι το αναμενόμενο εδώ και καιρό κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Για αμφότερα τα κόμματα αυτά υπάρχουν αντιρρήσεις και καίριας σημασίας ερωτήματα.
Ποια είναι η πολιτική πείρα της πρώτης, πέρα από τα γνωστά με την πολύμηνη εμπλοκή της στον σύλλογο που δημιουργήθηκε από τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών, και αναζητεί τώρα θέση στο πολιτικό στασίδι της χώρας;
Τι καινούργιο έχει να μας προσφέρει ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος κάποτε πλήγωσε την παράταξή του και ίδρυσε άλλο πολιτικό σχηματισμό, ο οποίος έπεσε αμαχητί στα βάραθρα της ιστορίας;
Όμως, η μεν κυρία Καρυστιανού τόλμησε την ίδρυση του πολιτικού της σχηματισμού πριν λίγες μέρες και, μάλιστα, στις πρώτες δημοσκοπήσεις, που άρχισαν να αναδύονται σωρηδόν, καταλαμβάνει και απολαμβάνει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό, γύρω στο 10%.
Όσο πλησιάζουμε όμως προς τη μέρα των εκλογών, αναμένουμε και από τον κ. Σαμαρά την απόφασή του, με δεδομένη την παρατηρούμενη δυστοκία του κόμματός του.
Όλα αυτά όμως έχουν τις ρίζες και τις αιτίες τους στην πολύχρονη, ειδικά στη δεύτερη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ., ανικανότητα, με λίαν επιεικούς όρους, διαχείρισης συγκεκριμένων ζητημάτων.
Καταστάσεις για τις οποίες έχει σίγουρα γνώση το κυβερνητικό επιτελείο, αλλά δεν έπραξε όσα έπρεπε είτε γιατί δεν ήθελε, και γιατί άραγε, είτε αδυνατούσε! Να επαναλάβουμε τα ίδια, μάλλον δεν είναι καθόλου απαραίτητο. Ωστόσο, πέρα απ’ όλα αυτά, οι αστοχίες και αδιαφορίες της συνεχίζονται ακάθεκτα!
Πώς λοιπόν θα βελτιώσει την εκλογική της επιρροή η σημερινή Κυβέρνηση με τη χρονίως ανίκανη εξωτερική πολιτική; Αναλογίστηκαν ή ενδιαφέρθηκαν άραγε γιατί ακόμα και ο πρωθυπουργός της διπλανής μας χώρας, της Αλβανίας, εκστόμισε πριν λίγες μέρες ότι δεν γνωρίζει ότι υπάρχει ελληνική μειονότητα, όταν ακόμα και οι πατριώτες του που ζουν εδώ, στη χώρα μας, λένε ότι όλοι γνώριζαν ότι εκείνες οι περιουσίες που αρπάζονται σήμερα από τις μεγάλες εταιρείες με τις ευλογίες του, και κάποιων συνοδοιπόρων του, ανήκουν σε ελληνικά χέρια;
Τι κάνει η Κυβέρνησή μας με τις ασταμάτητες αφίξεις Τούρκων ψαράδων που φτάνουν μέχρι τις άκρες της Πελοποννήσου σύμφωνα με καταγγελίες Ελλήνων συναδέλφων τους;
Με τις επαναλαμβανόμενες απειλές της γείτονος χώρας για καινούργιες απαιτήσεις, που όλοι καλά γνωρίζουμε; Πού βρίσκεται η περίφημη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη; Κάτι περίεργο είναι αλήθεια συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο! Ποια είναι τελικά και σε τι αποσκοπεί η ελληνική εξωτερική πολιτική της πατρίδας μας;
Η ντροπή για πολλές συμπεριφορές της συγκεκριμένης πολιτικής μας σέρνεται στις συζητήσεις όλων, με καθόλου, μα καθόλου κολακευτικά σχόλια. Αλλά προφανώς οι κυβερνώντες περί άλλων τυρβάζουν! Ούτε και ενδιαφέρονται πιθανότατα, γιατί όταν όλα έρθουν στην επιφάνεια σε όλο τους το μεγαλείο, θα βρεθούν κάποιοι άλλοι και όχι αυτοί, αλλά εντεταλμένοι, να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα!
Όπως και για την πλημμύρα των μεταναστευτικών ροών, οι οποίες συνεχίζονται ακάθεκτες χωρίς ίχνος ντροπής από τους αρμόδιους υπουργούς και χωρίς στοιχειώδη προστασία των νότιων θαλασσίων συνόρων της πατρίδας μας, παρά τα αντιθέτως και καθημερινά υποστηριζόμενα. Όπως και για πολλά άλλα αχαρακτήριστα και πολύ σοβαρά που διακυβεύονται υπόγεια σε τούτη τη χώρα!
Και η κατρακύλα της χώρας συνεχίζεται. Ας παραδειγματισθούν οι κυβερνώντες από όσα διαδραματίζονται στις πόλεις της Ευρώπης και τελευταία στο Μπέλφαστ. Κάτι θα μάθουν! Αν και τα γνωρίζουν καλά. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο και χειρότερο όλων! Γιατί δεν προβαίνουν σε όσα όφειλαν!
Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας