Όσα διημείφθησαν στην Άγκυρα στις 7 και 8 Ιουλίου ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακά, άψογα σχεδιασμένα και εκτελεσμένα. Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε την εν λόγω συγκυρία, όπως τόσο καλά γνωρίζει να κάνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ώστε να καρπωθεί όσο γινόταν περισσότερα και να επαναπροσδιορίσει φυσικά τον γεωπολιτικό της ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.
Όλες αυτές τις δεκαετίες, είναι τοις πάσι γνωστό ότι καταφέρνει έξυπνα και εφαρμόζει μια περίεργη και αρκετά ανεξάρτητη -σε μεγάλο βαθμό- εξωτερική πολιτική, ενώ βρίσκεται αφ’ ενός εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, αφ’ ετέρου εκμεταλλεύεται οικονομικά την Ευρωπαϊκή Ένωση σείοντας τον κίνδυνο του μεταναστευτικού όποτε εκείνη θεωρεί σκόπιμο και επωφελές για την ίδια.
Δεν έχει σταματήσει, παράλληλα, να αναζητάει συμπληρωματικούς ή εναλλακτικούς άξονες επιρροής, αφού κατά καιρούς παρατηρούμε ότι τεχνηέντως πραγματοποιεί βήματα προσέγγισης με τη Ρωσία, τους BRICS, ή ακόμα και με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης.
Παράλληλα, συνεργάζεται και εκμεταλλεύεται έξυπνα εταιρείες μεγάλων χωρών της Ευρώπης, ώστε να αναβαθμίζει ολοένα και περισσότερο την αμυντική της βιομηχανία και το εξοπλιστικό της οπλοστάσιο.
Όσον αφορά δε την κατάσταση στο εσωτερικό της μέτωπο, αυτή είναι επίσης γνωστή, ειδικά τον τελευταίο καιρό που ο πρόεδρός της επιθυμεί σφόδρα να βρει τρόπο επανεκλογής.
Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά είδαμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες οργάνωση που θα ζήλευε ακόμα και το Χόλυγουντ, με εκσεσημασμένη σκηνοθεσία, παρελάσεις, τελετές, ομιλίες, τοποθετήσεις, δείπνα και γεύματα, τόσο θεαματικά ώστε απέσπασαν άφθονους επαίνους από την πλευρά όλων και κυρίως από τον συνήθως εκδηλωτικό Αμερικανό πρόεδρο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο τέλος με την αναχώρηση των ξένων ηγετών ο οικοδεσπότης της συνόδου πρόσφερε και από ένα περίστροφο magnum, με σφαίρες και γραπτή άδεια εξαγωγής τους από τη χώρα!
Αλλά ενώ ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έδωσε όλα αυτά, πήρε μάλλον περισσότερα. Ξεδίπλωσε στους Ευρωπαίους κυρίως ηγέτες ολόκληρο το φάσμα της ταχέως ανερχόμενης πολεμικής βιομηχανίας της χώρας του, πήρε τα εύσημα όλων και το σπουδαιότερο κατάφερε να τους επιβάλει τη γνώμη ότι η ευρωπαϊκή άμυνα δεν θα είναι ποτέ αποτελεσματική και επιτυχής χωρίς το οπλοστάσιο και τις εγκαταστάσεις της Τουρκίας, με δεδομένο το γεγονός της σταδιακής απόσυρσης των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ από τη Γηραιά Ήπειρο, σύμφωνα με τις γνωστές δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου.
Ταυτόχρονα προχώρησε σε περίεργες συμφωνίες χωρίς να γνωρίζουμε ακόμα ειδικές λεπτομέρειες, εκτός από τις χώρες με τις οποίες είχε μέχρι τώρα κάποιες δοσοληψίες και συνεργασίες σε εξοπλιστικά προγράμματα, και με τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ έλαβε κάποιες διαβεβαιώσεις από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού για ό,τι καλύτερο στη μεταξύ τους σχέση.
Όσον αφορά τη χώρα μας, και ετούτη τη φορά η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα πέρασε στην πραγματικότητα ανεκμετάλλευτη. Κι αυτό γιατί ήταν ακόμα μια ευκαιρία οι όποιες ευρωπαϊκές βλέψεις της Τουρκίας να περάσουν μέσα από την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, καθώς και του Κυπριακού προβλήματος, χώρας εδώ και πολύ καιρό της Ε.Ε., μεγάλο τμήμα της οποίας ήδη κατέχει στρατιωτικά η Τουρκία για πάνω από μισό αιώνα.
Το χειρότερο όμως όλων αυτών είναι ότι δρομολογείται, όπως φαίνεται, στον ορίζοντα κάποια περίεργη κινητικότητα σε αυτό το -εθνικής σημασίας για την Ελλάδα- ζήτημα με ανάμειξη του ΟΗΕ.
Αλήθεια, σε τι μπορεί να ελπίζει τελικά ο ελληνισμός μετά από όλα αυτά ότι θα οδηγηθεί το Κυπριακό; Ποια λοιπόν θα είναι στις γενόμενες, αν γίνουν τελικά, συζητήσεις οι απόψεις των Ευρωπαίων ηγετών και ειδικότερα του Ηνωμένου Βασιλείου, γνωστής ούσης της ειδικότερης σχέσης του με την Κυπριακή Δημοκρατία; Τι έκανε η χώρα μας στα παρασκήνια, ώστε να αποτραπούν όλα αυτά;
Μήπως λοιπόν όλη αυτή η τελευταία συμπεριφορά της Τουρκίας να ευθυγραμμίζεται τουτέστιν ξανά με πολλές επιταγές της Δύσης, να αποτελεί απλώς ένα νέο τέχνασμα, ώστε να καρπωθεί όσο γίνεται ακόμα περισσότερα;
Αντίθετα, για τον ελληνισμό πολλά θα μπορούσαν να αποτελούν «κόκκινες» γραμμές, αλλά κάτι τέτοιο θα απαιτούσε στοιχειώδη συναίνεση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Εθνική τουτέστιν στρατηγική, η οποία δυστυχώς αποτελεί ακόμα όνειρο θερινής ημέρας!
Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας