Η Μαριέττα Ασημομύτη γεννήθηκε στα Χανιά το 1939, από οικογένεια σιμιτοποιών βιοπαλαιστών. Μετά την αποφοίτησή της από το 7ο Δημοτικό Σχολείο φοίτησε στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλογραιών στη Χαλέπα. Ακολούθησαν σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Τμήμα Ελληνικής και Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Μετά την αποφοίτησή της δίδαξε για λίγο στη Γαλλική Σχολή Χανίων, μια κοιτίδα συγκρότησης πνευματικών γυναικών για την Κρήτη.
Αμέσως μετά μας ήρθε στο Ρέθυμνο, υπηρετώντας στο 1ο Γυμνάσιο Αρρένων και με απόσπαση στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων. Εκεί γνώρισε τον αείμνηστο καθηγητή Γιώργο Π. Εκκεκάκη, με τον οποίο συνέδεσε τη ζωή της για 51 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του το 2017. Πέρασαν αγαπημένοι και απέκτησαν δύο παιδιά με καλές σπουδές.
Η Μαριέττα Ασημομύτη ήρθε στο 1ο Γυμνάσιο, όντας μια πανέμορφη γυναίκα, μια «Σοφία Λόρεν» της μικρής μας πόλης. Μας ήρθε ως «Γαλλικού», ένας όρος που είναι οπωσδήποτε υποτιμητικός, αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς πως από το ίδιο εκπαιδευτικό ίδρυμα είχε περάσει ως καθηγήτρια γαλλικών και μουσικής και η Λιλίκα Νάκου, γνωστότερη ως «κυρία Ντορεμί».
Εκείνη δεν είχε αντέξει κι έφυγε κλαίγοντας από το Ρέθυμνο, στο οποίο δεν επέστρεψε ποτέ πια. Αντίθετα, η Μαριέττα Ασημομύτη έγινε η «καθηγήτριά μας των γαλλικών» για τις μεγάλες τάξεις του τότε εξατάξιου Γυμνασίου, και «η κυρία μας των γαλλικών» για τις μικρότερες.
Στο 1ο Γυμνάσιο παρέμεινε μέχρι το έτος 1981, οπότε τοποθετήθηκε διευθύντρια στο Γυμνάσιο Γαράζου, το οποίο και διηύθυνε για τρία σχολικά έτη. Το 1984, κλήθηκε να αναλάβει τη διεύθυνση του νεοϊδρυμένου τότε Γυμνασίου Επισκοπής, το οποίο και λειτούργησε στεγαζόμενο σε πέντε διαφορετικά σημεία του χωριού. Δύο χρόνια αργότερα ανέλαβε καθήκοντα διευθύντριας στο Γυμνάσιο Αργυρούπολης.
Το 1988, ξαναγύρισε στο 1ο Γυμνάσιο και ανέλαβε τη διεύθυνσή του. Εν τω μεταξύ, αυτό είχε μετακομίσει (εκδιωχθεί για την ακρίβεια) στον λόφο του Τιμίου Σταυρού, στο οικοτροφείο της ΧΕΝ, ύστερα από 56 χρόνια λειτουργίας, στην οδό Μοάτσου. Η στιγμή ήταν κρίσιμη για την επιβίωση του ιστορικού εκπαιδευτηρίου, αφού μόλις είχαν αρχίσει οι μετατροπές των κοιτώνων σε αίθουσες διδασκαλίας και οι γονείς προχωρούσαν σε αθρόες μεταγραφές των παιδιών τους στα θεωρούμενα ως κεντρικά γυμνάσια της πόλης.
Με τη βοήθεια των συναδέλφων της, της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και των Μαθητικών Συμβουλίων, το ίδρυμα αυτό αναγνωρίστηκε τελικά και στη νέα του θέση ως ένα από τα κορυφαία στην εκπαίδευση του τόπου. Και μάλιστα σε μια εκπαίδευση οραματική, εφόσον πρωτοπόρησε σε προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, σε προγράμματα γαλλοφωνίας και σε ευρωπαϊκά προγράμματα ανταλλαγών.
Η Μαριέττα Ασημομύτη παρακολούθησε πολλά σεμινάρια της ειδικότητάς της και οργάνωσε με τη σειρά της αρκετά. Παρακολούθησε επίσης σεμινάρια ευρύτερου εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος, ενώ για πέντε έτη κλήθηκε να διδάξει γαλλικά στους φοιτητές του νεοσύστατου τότε Πανεπιστημίου Κρήτης.
Παράλληλα, υπηρέτησε τον συνδικαλισμό και έφτασε μέχρι τη θέση της γραμματέως της ΕΛΜΕ Ρεθύμνου. Συνταξιοδοτήθηκε ύστερα από 37 χρόνια υπηρεσίας. Μετά τη συνταξιοδότησή της έγινε ακόμα πιο ενεργό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Λυκείου των Ελληνίδων Ρεθύμνης.
Στο Λύκειο χάρισε έναν εξαιρετικό τόμο για την ιστορία του, που τιτλοφορείται «Λύκειο των Ελληνίδων, παράρτημα Ρεθύμνης: Ένας αιώνας δράσης και δημιουργίας». Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειές της, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει και τον δεύτερο τόμο, που θα κάλυπτε τη λειτουργία του ιδρύματος από το 1967 μέχρι σήμερα.
Πέραν της ιστορίας του Λυκείου, συνέβαλε στην έρευνα και τη συγγραφή της ιστορίας της Εκπαίδευσης. Κι αυτό, αρχικά με τη διοικητική, αλλά και την ερευνητική υποστήριξη του Προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης με τον τίτλο: «Από την ιστορία του 1ου Γυμνασίου και του 1ου Λυκείου Ρεθύμνου», σε συνεργασία με τον καθηγητή Νικόλαο Δρανδάκη.
Το πρόγραμμα εκείνο είχε διαρκέσει δύο έτη και πήρε έντυπη μορφή με τον ίδιο τίτλο το έτος 1997. Αν και αρχικός στόχος ήταν η καταγραφή της ιστορίας του σχολείου την τελευταία εικοσαετία, στη συνέχεια επεκτάθηκε στην κάλυψη του συνόλου της ιστορίας του από το έτος 1883.
Η δεύτερη μεγάλη προσφορά της υπήρξε η έρευνα και συγγραφή της ιστορίας της Γαλλικής Σχολής Καλογραιών Χανίων, από το έτος 1852 μέχρι το 1983, που ολοκλήρωσε τον κύκλο λειτουργίας της, στο ομώνυμο βιβλίο. Προς τον σκοπό αυτό, διεξήγαγε εκτεταμένη πρωτογενή έρευνα στο αρχείο της Σχολής αλλά και στον Τύπο της εκτεταμένης περιόδου λειτουργίας της, καθώς και σε δεκάδες δημοσιευμένες πρωτογενείς και δευτερογενείς ιστορικές πηγές, ελληνικές και ξενόγλωσσες.
Τιμήθηκε αρκετά όσο βρισκόταν εν ζωή. Το 2017, την είχαμε τιμήσει για την προσφορά της στον τομέα της μελέτης της ιστορίας της Εκπαίδευσης στο Σχολικό Μουσείο του Δήμου Ρεθύμνης. Την τιμητική πλακέτα τής είχε απονείμει η αντιπεριφερειάρχης, Μαίρη Λιονή. Την ξανατιμήσαμε με τις «Ημέρες Ρεθύμνου» στο Λαογραφικό Μουσείο, στην εκδήλωση «Αι χάριτες γυμναί» για τη συμπαράσταση που προσέφερε στον Γιώργο Π. Εκκεκάκη.
Η μεγαλύτερη πάντως προσφορά της ήταν η ολοκλήρωση της δωρεάς του στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου. Με τη σειρά της, η Βιβλιοθήκη την τίμησε με εκδήλωση το περασμένο καλοκαίρι, δίνοντας στη δωρεά αυτή, συγκροτούμενη από περισσότερους από 5.000 τόμους, πέραν εκείνου του συζύγου και το δικό της όνομα.
Πάνω όμως κι απ’ αυτά, η μεγαλύτερη τιμή γι’ αυτήν ήταν η αγάπη και ο σεβασμός που της έτρεφαν οι χιλιάδες των μαθητών της, πολλοί από τους οποίους δεν παρέλειπαν να ανηφορίζουν κάθε τόσο στην οδό «Λάππας» του Μασταμπά και να τη συντροφεύουν στα δύσκολα γεροντικά της χρόνια.
Η Μαριέττα Ασημομύτη ήρθε κοριτσόπουλο στο Ρέθυμνο, σε μια εποχή που η Κρήτη είχε διπλά «τείχη», ανατολική με δυτική αλλά και νομό με νομό. Ήρθε με τα πρόσθετα επιβαρυντικά στοιχεία ότι ήταν κόρη σιμιτοποιού κι ακόμα ότι διατελούσε μια ταπεινή -τω καιρώ εκείνω- «Γαλλικού».
Ακόμα πιο επιβαρυντικό για τη θέση της ήταν ότι παντρεύτηκε έναν από τους ομορφότερους Ρεθεμνιώτες, αφήνοντας πολλές υποψήφιες νύφες του Ρεθύμνου εκτός νυμφώνος. Όμως, με τον τρόπο και την παιδαγωγικότητά της μάς κέρδισε όλους και μετατράπηκε στην «καθηγήτρια των γαλλικών μας, κυρία Μαριέττα». Μας κέρδισε όλους, τους μαθητές της, τους συναδέλφους της, την κοινωνία συνολικά.
Ας είναι θωπευτικό το ρεθεμνιώτικο χώμα που θα τη σκεπάσει!
Η διάδοχος της πραγματικής «κυρίας Ντορεμί»
Η Μαριέττα Ασημομύτη-Εκκεκάκη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών στις 6 Ιουλίου 2026 για να «συναντήσει» τον αγαπημένο της σύντροφο, τον εκπαιδευτικό, ερευνητή και κρητολόγο, Γιώργο Εκκεκάκη, που πέθανε το 2017. Μαζί απέκτησαν δύο εξαίρετα παιδιά, τα οποία είδαν να προοδεύουν και να τους χαρίζουν μόνο όμορφες στιγμές. Η Μαριέττα Ασημομύτη-Εκκεκάκη γεννήθηκε στα Χανιά το 1939 και ουσιαστικά ήταν η διάδοχος της πραγματικής «κυρίας Ντορεμί» στο σχολείο του Ρεθύμνου.
Αποφοίτησε από το 7ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων και συνέχισε τις σπουδές της στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλογραιών Χαλέπας. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Τμήμα Ελληνικής και Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της δίδαξε για σύντομο διάστημα στη Γαλλική Σχολή Χανίων και ακολούθως υπηρέτησε στη δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στο Ρέθυμνο. Διετέλεσε διευθύντρια στο Γυμνάσιο Γαράζου, στο Γυμνάσιο Επισκοπής, στο Γυμνάσιο Αργυρούπολης και, από το 1988, στο ιστορικό 1ο Γυμνάσιο Ρεθύμνου, όπου συνέβαλε καθοριστικά στην αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό του σχολείου. Παράλληλα, δίδαξε Γαλλικά στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Κρήτης, συμμετείχε ενεργά στον συνδικαλισμό των εκπαιδευτικών και υπηρέτησε ως γραμματέας της ΕΛΜΕ Ρεθύμνου.
Μετά τη συνταξιοδότησή της, ύστερα από 37 χρόνια εκπαιδευτικής υπηρεσίας, αφιερώθηκε στη μελέτη της ιστορίας της Εκπαίδευσης στην Κρήτη. Έχει συγγράψει σημαντικά έργα για το 1ο Γυμνάσιο Ρεθύμνου, τη Γαλλική Σχολή Καλογραιών Χανίων και το Λύκειο των Ελληνίδων Ρεθύμνης, ενώ η προσφορά της στην ιστορική έρευνα έχει τιμηθεί από το Σχολικό Μουσείο του Δήμου Ρεθύμνης.
Μέχρι σήμερα παρέμενε ενεργό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Λυκείου των Ελληνίδων Ρεθύμνης, έχοντας συγγράψει και ένα βιβλίο για την ιστορία του ΛΕΡ.