Είναι μια συνηθισμένη -κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης- πολιτική φρασεολογία, μια επικρατήσασα πολιτική-κοινωνική αντίληψη για τη διαμάχη των δυνάμεων της προόδου εναντίον εκείνων της συντήρησης στην Ελλάδα.
Μάλιστα, η πρόοδος είχε χαρακτηριστεί ως ένα ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, που είχε καλλιεργηθεί πολιτικά και κοινωνικά από τα χρόνια της κρίσιμης ελληνικής μεταπολεμικής περιόδου.
Ενώ για τον συντηρητισμό έχουν γραφτεί πολλά με ιδιαίτερο φανατισμό και εμπάθεια, όλως παραδόξως για τον προοδευτισμό δεν είχε επιχειρηθεί καμιά συγκεκριμένη κριτική προσέγγιση, που να φέρνει στο φως κάποια βασικά χαρακτηριστικά του μέχρι σήμερα.
Η ιστορία για την ιδέα της προόδου της ανθρωπότητας ξεκίνησε την περίοδο του χριστιανισμού και είναι δεμένη με την έννοια των ιδεών και των αρχών που έφερε στον κόσμο η διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Αυτή τη ρίζα την αρνήθηκαν οι προοδευτικοί, οι οποίοι αφού την απαξίωσαν, προτίμησαν την οικειοποίηση και την μυθοποίησή της.
Η πρόοδος του λαού -μεταξύ των άλλων- από τους δήθεν προοδευτικούς πήρε διαστάσεις ενός γενικού και αόριστου άπιαστου ονείρου. Μιλούσαν για αέρινη και αιθεροβάμονα αντίληψη, χρησιμοποιώντας μεγαλόσχημες λέξεις όπως «επανάσταση», «προλεταριάτο», «καπιταλισμός», «εκμετάλλευση», «κοινωνική δικαιοσύνη» και άλλες.
Όλα αυτά, με το πέρασμα των χρόνων δοκιμάστηκαν και απεδείχθησαν μύθοι του προοδευτισμού και όχι η ουσία της προόδου. Επειδή, όμως, η θεωρία είναι καλή γιατί προετοιμάζει και καθοδηγεί τους ανθρώπους, έρχεται η ιστορική δοκιμασία που αποδεικνύει ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της είναι η πράξη. Σήμερα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο προοδευτισμός του παρελθόντος στην Ελλάδα ζει ένα μεγάλο δράμα…
Το δράμα του προοδευτισμού είναι ότι όλες οι θεωρίες που διαδήλωναν την ύπαρξή του, απεδείχθησαν στην πράξη πικρές καταστροφικές ιστορικές ψευδαισθήσεις. Όλα αυτά αποκαλύφθηκαν, όταν οι δυνάμεις του προοδευτισμού στον κόσμο και στην Ελλάδα ήρθαν στην εξουσία.
Η κατάρρευση των καθεστώτων στις κομουνιστικές χώρες της Ευρώπης ήταν η αρχή για να σβήσει η θεωρία που έλεγε ότι ο κομμουνισμός θα ήταν το ρεύμα του μέλλοντος.
Στην Ελλάδα, η αποτυχία του σοσιαλιστικού κινήματος «Λαός ΠΑΣΟΚ στην εξουσία», που οδήγησε τελικά στη χρεοκοπία την Ελλάδα, χωρίς να αγνοούμε ότι σε αυτή τη χρεοκοπία είχαν μικρότερη αναλογικά ευθύνη και οι Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Στη Ν.Δ. χρεώνεται κυρίως η αδυναμία της να πείσει τον λαό για να σταματήσει τον διαφαινόμενο δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας.
Στη συνέχεια ήρθε η Κυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστεράς στην εξουσία, με το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα, ξεκινώντας να καταργήσει τα μνημόνια, τα ματωμένα πλεονάσματα και τη θεωρία ότι οι προηγούμενοι δεν διαπραγματεύτηκαν, αλλά υπέγραψαν ό,τι τους πλάσαραν οι δανειστές και οι ντόπιοι εκπρόσωποί τους.
Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και ήταν αναμενόμενα, παρά το ότι η Αριστερά αρνείται -ακόμη και σήμερα- ότι δεν έχει καμιά σχέση με τα άλλα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα. Θεωρούν ότι δε θα ισχύσει γι’ αυτούς ο άγραφος νόμος της πολιτικής φθοράς, καθώς η εξουσία φθείρει όλα τα κόμματα, από τη λανθασμένη άσκηση εξουσίας, κάτι που είναι αλήθεια η οποία θεωρείται αυτονόητη.
Είχαν την πεποίθηση ότι οι αριστεροί είναι καλύτεροι από τους άλλους σε όλα τα επίπεδα, αγνοώντας ότι η θεωρία διαφέρει από την πράξη.
Η σημερινή Κυβέρνηση διανύει τον τελευταίο χρόνο της δεύτερης θητείας της και παρά τα λάθη και τις αστοχίες που χρεώνεται, έχει δώσει θετικό δείγμα γραφής στη διαχείριση κρίσιμων καταστάσεων, των δημοσιονομικών μεγεθών, στη σταθερότητα και τη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας. Η πραγματικότητα είναι σκληρή σήμερα και θα είναι δύσκολο αυτή να αντιμετωπιστεί από ένα παρηκμασμένο προοδευτισμό στην Ελλάδα.
Οι εκλογές του 2027 πλησιάζουν, οι δημοσκοπήσεις όλες δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία 25-30% πρώτη δύναμη και όπως δείχνουν τα πράγματα, τα αποτελέσματά των εκλογών θα σημάνουν το τέλος της ελληνικής συντηρητικής και προοδευτικής μυθολογίας.