Κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, θα έπρεπε κάποιοι από μας (εγώ πάντως σίγουρα) να αφήσουμε οποιαδήποτε άλλη ασχολία και να αρχίσουμε να θρηνούμε γοερά για την αδόκητη απώλεια ενός πολύ δικού μας ανθρώπου, προικισμένου και εμπνευσμένου συνθέτη, πολυδιαβασμένου και εξαιρετικά καλλιεργημένου ανθρώπου των Γραμμάτων: του Γιώργου Σταυριανού, που έφυγε από τη ζωή μακριά από τον τόπο που τον γέννησε και τους συντοπίτες του.
Επειδή πάντως η κανονικότητα εν προκειμένω μάλλον αμφισβητείται, δεν προβλέπονται θρήνοι και κοπετοί για τον αγαπημένο μας Γιώργο. Άλλωστε και ο ίδιος, αν ήταν δυνατό να ερωτηθεί, θα απέτρεπε όποιον είχε τέτοια πρόθεση. Δεν του επέτρεπε κάτι τέτοιο η αξιοπρέπεια και η περηφάνια του, που τον διέκριναν ανέκαθεν σε υπέρτατο βαθμό.
Είναι αλήθεια πως εμείς οι Ηρακλειώτες δεν τα πάμε πολύ καλά με τις αξίες και τις ανθρώπινες διακρίσεις. Δύσκολα αναγνωρίζουμε όσους διακρίνονται και ξεχωρίζουν από το πλήθος. Κι ακόμη πιο δύσκολα αποφασίζουμε να τους αποδώσουμε τις τιμές που τους αξίζουν.
κωστΈχει επικρατήσει πλήρως στην πόλη αυτή η ευαγγελική περικοπή, που υποστηρίζει πως κανένας προφήτης δεν γίνεται δεκτός με τιμή στην πατρίδα του («Ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι»).
Όμως, στην περίπτωση του Γιώργου Σταυριανού, ξεπεράσαμε ακόμη και τα δικά μας όρια. Ενώ εκτιμήσαμε απολύτως θετικά την πορεία του στην επιστήμη, τη μουσική και τη λογοτεχνία, αποφεύγαμε να αναγνωρίσουμε δημόσια, με λίγα λόγια τιμής και αγάπης, το σπουδαίο έργο που δημιούργησε στη διαδρομή του.
Λες και θα μας… φορολογούσε το Υπουργείο Οικονομικών, αν του εκφράζαμε με ειλικρίνεια, σεβασμό και εκτίμηση τα συναισθήματά μας, που στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μας αντικειμενικά ήταν ιδιαιτέρως θερμά και ενθουσιώδη!
Ο Γιώργος, τον οποίο προσωπικά είχα την τύχη να γνωρίζω και να κάνουμε παρέα από παιδιά, αφού τα πατρικά μας σπίτια βρίσκονταν στην ίδια γειτονιά, στην οδό Ιουστινιανού (στον αριθμό 24 το δικό μου, στον αριθμό 28 των γονέων του), ήταν πάντα συνεσταλμένος, ευγενέστατος, πολύ ευαίσθητος και εξαιρετικά υπερήφανος.
Καθοδηγούμενος από την έντονη φιλομάθειά του, «άπλωσε» τα φτερά του και έφτασε μέχρι το μακρινό Νανσύ, όπου σπούδασε Φιλοσοφία και όχι μόνο. Απέκτησε σπάνια και πολύπλευρη μόρφωση και φρόντισε ιδιαίτερα την καλλιέργεια της ψυχής. Διατηρώντας τη σεμνότητα που ανέκαθεν τον διέκρινε, δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του να έχει την παραμικρή έπαρση απέναντι στους γύρω του, ενώ τιμούσε απεριόριστα τους εντιμότατους γονείς του.
Ο κύριος Αντώνης (συνταξιούχος τεχνικός της ΔΕΗ) και η κυρία Πόπη, υποδειγματική νοικοκυρά της εποχής, ζούσαν και ανέπνεαν με τον δικό του αέρα, και έδωσαν τα πάντα για να μπορέσει να σπουδάσει το μονάκριβο παιδί τους.
Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω τα μοναδικά καλοκαίρια που ο Γιώργος επέστρεφε από το Νανσύ και έκανε πάντα στη γενέθλια πόλη τις διακοπές του… Είχε αρχίσει τότε να ασχολείται με τη μουσική και να εμπνέεται από διάφορα ερεθίσματα που τον προκαλούσαν να ξεκινήσει τη μεγάλη καλλιτεχνική και δημιουργική πορεία του.
Με μεγάλες θυσίες, ήρθε στο ταπεινό του πατρικό σπίτι ένα μικρό πιάνο, και άρχισαν αξέχαστες και ανεπανάληπτες μουσικές βραδιές με καλεσμένους δεκάδες φίλες και φίλους του… Η μικρή αυλή του σπιτιού του μοσχομύριζε από το γιασεμί της κυρίας Πόπης και τις εξαίσιες μουσικές του εκκολαπτόμενου μαέστρου!
Ακολούθησε η απογείωση του Γιώργου Σταυριανού! Στην επιστήμη του, που υπηρέτησε πιστά και με όλες του τις δυνάμεις, κατέκτησε την πανεπιστημιακή θέση που του άξιζε. Στην τέχνη, εμπνεύστηκε και μας χάρισε απίστευτες μουσικές απολαύσεις, κλασικές οι περισσότερες από αυτές.
Στα βιβλία του, άφησε τα θεία του χαρίσματα να εκδηλωθούν και να απαθανατίσουν τη σοφία και τις εκφραστικές αρετές του. Πάντα με σεμνότητα και συγκαταβατικότητα, ακολούθησε την πορεία που χάραξε, με πυξίδα την ποιότητα και την ανωτερότητα που έκανε ίδιον γνώρισμά του.
«Έφυγε» με το παράπονο πως οι Ηρακλειώτες δεν τον αναγνώρισαν όσο του άξιζε. Κι ας εκφράζονταν αυτοί με τα κολακευτικότερα λόγια για το έργο του. Ποτέ πάντως δεν είναι αργά. Τώρα που ο δημιουργός αυτός έφυγε από τη ζωή, θα μας μιλά με τις παρακαταθήκες που άφησε πίσω του και η αύρα του θα συγκινεί όλους τους θαυμαστές της αυτόφωτης και αυτοδύναμης πορείας του.