Τον ηθοποιό Μιχάλη Αεράκη ο κόσμος τον γνώρισε ευρύτερα και τον αγάπησε ιδιαίτερα από το τηλεοπτικό σίριαλ του Alpha «Σασμός». Έναν ρόλο που έμελλε να είναι το εφαλτήριο για τη μετέπειτα ανοδική καλλιτεχνική του πορεία. Παπάς σε ένα μικρό χωριό της ορεινής Κρήτης με πολλές κοινωνικές παθογένειες, άσβεστο προαιώνιο μίσος δύο οικογενειών, αλλά ως ιερωμένος πάντα έβρισκε και έδινε τις σωστές κατευθύνσεις και λύσεις για το καλό όλων των συγχωριανών του.
Γεφυροποιός, συναινετικός, πράος, εύστροφος, ετοιμόλογος, πνευματικός αλλά και κοσμικός. Με τη σοβαρότητα, την αυστηρότητα αλλά και με χιούμορ και σκωπτική διάθεση, όποτε και όπου αυτή χρειαζόταν… Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος Μιχάλης Αεράκης δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από την παραπάνω περιγραφή, από τον εν λόγω τηλεοπτικό χαρακτήρα του ιερωμένου. Εξάλλου, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, «τα ράσα δεν κάνουν τον παπά»…
Τι λέει για:
*Τα δύσκολα παιδικά του χρόνια…
*Τη «συνταγή» για να πετύχει κάποιος ως ηθοποιός…
*Τις κορυφαίες στιγμές στην καλλιτεχνική του πορεία…
*Τη θητεία του ως καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης…
*Τη δεύτερη «επανεκκίνησή» του μετά το τηλεοπτικό σίριαλ «Σασμός»…
*Την παραβατικότητα, την εγκληματικότητα και τα κακώς κείμενα…
*Την αγαπημένη του πόλη, το Ηράκλειο και τους ηρακλειώτες…
*Τον «Ψαρονίκο» και την εμβληματική παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης»…
*Το αν θα πολιτευτεί στις προσεχείς εκλογές…
-Μιχάλη, σε ευχαριστώ για την αποδοχή της πρόσκλησης να μιλήσεις για τους αναγνώστες της εφημερίδας «Πατρίς» και patris.gr
-Εγώ σ’ ευχαριστώ, Μανώλη, και χαίρομαι, διότι η «Πατρίς» είναι από τις αρχαιότερες περιφερειακές εφημερίδες της χώρας μας. Την εφημερίδα αυτήν την αγαπώ, διότι την πρωτοπήρα στα χέρια μου και άρχισα να τη διαβάζω όταν ήρθα για πρώτη φορά στο Ηράκλειο, σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών!
Μπορεί αυτό να ακούγεται κάπως περίεργο, αλλά από τότε διάβαζα εφημερίδες για την ενημέρωσή μου. Πρόσφατα, η «Πατρίς» γιόρτασε τα ογδόντα χρόνια από την ίδρυσή της σε μια εκδήλωση αντάξια της ιστορίας της εφημερίδας αυτής και είμαι χαρούμενος που σε αυτήν την προσπάθεια ηγείται ο συγχωριανός μου και φίλος μου, Κώστας Ξυλούρης.
-Ξέρω ότι τα πρώτα σου βήματα στην εφηβεία ήταν δύσκολα και ταπεινά. Πιστεύεις ότι η ζωή, τελικά, σου χρωστούσε και σε αντάμειψε με την επιτυχημένη πορεία σου τόσο στο θεατρικό σανίδι όσο και στις τηλεοπτικές σειρές;
-Δεν χρωστάει κανείς σε κανένα τίποτα! Ό,τι αποκτά ο καθένας είναι το αποτέλεσμα μιας σκληρής και επίπονης δουλειάς. Έτσι κι εγώ πάλεψα όλα μου τα χρόνια, ερχόμενος στο Ηράκλειο από δώδεκα χρονών, πουλώντας λαχεία στους δρόμους της πόλης. Το Ηράκλειο, μπορώ να πω, ήταν μια πόλη που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου στην πενταετία που έμεινα εκεί.
Το Ηράκλειο και τους Ηρακλειώτες τούς αγαπώ πολύ για την κουλτούρα τους. Το Ηράκλειο είναι η πόλη μου, μπορώ να πω. Κάθε που πηγαίνω στο Ηράκλειο, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη, αφού διατηρώ εδώ και χρόνια πολλούς φίλους μέσα στην πόλη.
-Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, τι θα ξαναέκανες ή τι δεν θα ξαναέκανες;
-Αν ήμουνα φτωχός και από φτωχική οικογένεια, όπως υπήρξα, θα έκανα ακριβώς τα ίδια! Θα έκανα, δηλαδή, τα πάντα για να συνδράμω στα οικονομικά του σπιτιού μας. Αν ήμουνα γόνος πλούσιας οικογένειας, δεν μπορώ να φανταστώ τι θα έκανα!
-Αν θέλει να γίνει κάποιος πετυχημένος ηθοποιός, πέρα από το έμφυτο ταλέντο που διαθέτει, σε τι άλλο πρέπει να επικεντρωθεί;
-Ένα σκέτο ταλέντο δεν φτάνει από μόνο του! Χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά, να έχει γνώσεις, να διαβάζει συνεχώς, να είναι μέσα στην παρατήρηση των ανθρώπινων συμπεριφορών και εικόνων που έχει περάσει, να έχει ουσιαστική ενημέρωση και το ισχυρότερο όπλο που πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης είναι το συναίσθημα. Ο ηθοποιός δεν πρέπει να επαναπαύεται ποτέ, διότι εμείς οι ηθοποιοί είμαστε σαν τη «μετοχή»… Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει.
Σήμερα, μπορεί η «μετοχή» του ηθοποιού να είναι υψηλή, διότι κάποια παράσταση μπορεί να τον έκανε δημοφιλή, αλλά την άλλη μέρα, τον άλλο μήνα, ποτέ δεν ξέρεις σε τι θέση μπορεί να είσαι! Με λίγα λόγια, θέλει συνεχή και ασταμάτητη προσπάθεια και αυτό που κάνεις πρέπει να το κάνεις με παθολογική αγάπη και συνέπεια!
-Είναι αυτό που λέμε… ότι είναι εύκολο να ανέβει κάποιος στην κορυφή, αλλά το πιο δύσκολο είναι να κρατηθείς εκεί ψηλά.
-Σαφώς! Ο κόσμος είναι αυτός που σε «ψηφίζει» καθημερινά για να σε αποδεχτεί και να σε καθιερώσει θετικά στη συνείδησή του. Στο θέατρο, κάθε βράδυ, το κοινό είναι διαφορετικό, με διαφορετική ματιά όσον αφορά τα κριτήρια του. Άρα ο κόσμος είναι αυτός που θα σε ανεβάσει και ο κόσμος είναι αυτός, πάλι, που θα σε αποκαθηλώσει!
-Τα δικά σας, δηλαδή, άτυπα «βραβεία» είναι το ζεστό και παρατεταμένο χειροκρότημα και η καλή κουβέντα μετά την παράσταση στα καμαρίνια…
-Ισχύει αυτό! Το χειροκρότημα, οι καλές κουβέντες και το χτύπημα στον ώμο από άγνωστα άτομα έξω στον δρόμο είναι η μεγαλύτερη χαρά και η καλύτερη πληρωμή για μένα και γενικά για έναν ηθοποιό.
-Σε λίγα χρόνια συμπληρώνεις μισό αιώνα στην υποκριτική τέχνη. Ποιοι ήταν οι σημαντικότεροι σταθμοί στην πορεία σου ως ηθοποιού που θα θυμάσαι πάντα;
-Οι σημαντικότεροι σταθμοί στην καριέρα μου ήταν όταν θήτευσα για κάμποσα χρόνια στο Εθνικό Θέατρο, δίνοντάς μου τη δυνατότητα μέσα από εκεί να πρωτοπατήσω στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Εκεί αισθάνεσαι τόσο δέος όσο ένας νέος ποδοσφαιριστής ή άλλου είδους αθλητής που το όνειρό του είναι να φορέσει και να αγωνιστεί με τη φανέλα και τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος! Αυτή ήταν η κορυφαία στιγμή για μένα, γιατί ήμουν νεότατος τότε!
Ένας δεύτερος σπουδαίος σταθμός ήταν, σίγουρα, όταν ανέλαβα τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ.) για δεκαεπτά συναπτά έτη (2000-2017).
Εκτιμώ ότι εκεί στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. άφησα ένα θετικό στίγμα σε όλη την πορεία που ήμουν στα Χανιά, την έδρα του θεάτρου. Ένας τρίτος, μπορώ να πω, είναι η επάνοδός μου, η επανεκκίνησή μου -να το πω έτσι- στο ελεύθερο θέατρο και στην τηλεόραση, διότι, όπως ξέρεις, όσα χρόνια ήμουν στο «τιμόνι» του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, από δικιά μου αυστηρή επιλογή, δεν έπαιζα στο θέατρο.
-Μιας και ανέφερες το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ… Άφησες σε μια πολύ παραγωγική ηλικία την Αθήνα με τις τόσες επιλογές, τις τόσες προκλήσεις και τις προσκλήσεις της, για να κατέβεις στην επαρχία, στα όμορφα, ομολογουμένως, Χανιά και να αναλάβεις τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Ήταν μια απόφαση με επαγγελματικό ρίσκο για σένα ή ήταν άλλοι λόγοι που επέλεξες αυτήν τη θέση;
-Ό,τι επιλογές έχω κάνει μέχρι σήμερα, ήταν όλες συνειδητές. Κατέβηκα στην Κρήτη, διότι εδώ στην Αθήνα μέχρι τότε δεν γινότανε ορισμένα πράγματα, όπως τα ήθελα εγώ. Πήρα, λοιπόν, την απόφαση να κατέβω στα Χανιά και λίγα χρόνια μετά ανέλαβα τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή.
Όχι μόνο δεν το μετάνιωσα, αλλά αντιθέτως είμαι πολύ ευχαριστημένος, γιατί από όπου κι αν πέρασα, άφησα την «πορπατηξά μου» (σ.σ. τα ίχνη / η πορεία με θετικό τρόπο), όπως εμείς λέμε στην Κρήτη.
-Τα περιφερειακά θέατρα σήμερα σε τι υστερούν σε σχέση με τα θέατρα της Αθήνας και σε τι κατάσταση -γενικά- βρήκες εσύ το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., όταν πρωτοπήγες στα Χανιά;
-Κοίταξε… Τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ξεκίνησαν να λειτουργούν το 1983 με την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη ως υπουργό Πολιτισμού. Το 1984-1985 υπήρχαν τότε στην Ελλάδα δεκαεπτά περιφερειακά θέατρα, αν δεν κάνω λάθος. Ένας θεσμός καινοτόμος, διότι το θέατρο αποκεντρώθηκε κι έφτασε στις περιφέρειες με τεράστια θετικά βήματα.
Ο κόσμος στην επαρχία είχε τη δυνατότητα να δει πολύ και ποιοτικό θέατρο. Στην πορεία, όμως, όλο αυτό το οικοδόμημα άρχισε σιγά-σιγά να καταρρέει, διότι το κράτος και οι Κυβερνήσεις δεν έβλεπαν με «καλό μάτι» τον θεσμό αυτόν, με αποτέλεσμα να υπάρχει υποχρηματοδότηση, τα χρήματα που έδινε το κράτος ήταν τόσα ώστε να μην μπορούν να καλύψουν με αυτά όσα έλεγε η προγραμματική σύμβαση για το θέατρο για τρεις παραγωγές τον χρόνο.
Το αποτέλεσμα ήταν τα περισσότερα χρήματα του κράτους να πηγαίνουν σε λειτουργικά έξοδα κι έτσι ατόνησε αυτός ο θεσμός. Αυτό το οποίο πρέπει να γίνει, κατά τη γνώμη μου, είναι να ξαναγεννηθεί αυτός ο θεσμός και να δημιουργηθούν ημι-κρατικά θέατρα, γιατί το θέατρο χρειάζεται στην περιφέρεια, ειδικά τις δύσκολες και μελαγχολικές εποχές του χειμώνα, όπου ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να βγει έξω και να δει μια πολύ καλή παράσταση…
-Το κράτος περιέκοψε τη χρηματοδότηση και πριν την εποχή των μνημονίων ή στην περίοδο των μνημονίων αναγκάστηκε λόγω της οικονομικής κρίσης; Οι Κυβερνήσεις ήθελαν-δεν ήθελαν έκαναν αυτές τις περικοπές;
-Και πριν τα μνημόνια είχαμε υποχρηματοδότηση, η κατάρρευση είχε ξεκινήσει, αλλά την εποχή των μνημονίων και της Τρόικας ήταν το αποκορύφωμα!
-Όταν εσύ ξεκινούσες τη φοίτηση στη «Δραματική Σχολή Πέλου Κατσέλη», οι γονείς δεν έβλεπαν με… καλό μάτι την ιδέα να γίνει το παιδί τους ηθοποιός. Οι συνθήκες έχουν αλλάξει σήμερα με τους γονείς και τα νέα παιδιά που μπαίνουν στις διάφορες Σχολές Υποκριτικής για να επιλέξουν το επάγγελμα του ηθοποιού;
-Κοίτα… Υπάρχει μια γενική αντίληψη και σήμερα και κυρίως αφορά τις κοπέλες… ότι το επάγγελμα ρέπει προς την ακολασία! Ο γονιός, σίγουρα, θέλει -γενικά- να προστατεύσει το παιδί του, διότι υπάρχει μια ανασφάλεια στον χώρο.
Ο γονιός θέλει το παιδί του να εξασφαλίσει μια πιο μόνιμη και σίγουρη εργασία και συνεπώς σε καμία των περιπτώσεων δεν νομίζω ότι ακόμα και σήμερα ένας γονιός θα ενθαρρύνει το παιδί του να πάει να γίνει ηθοποιός.
Αν θες να σου απαντήσω για τη δικιά μου περίπτωση και τους δικούς μου γονείς, ο πατέρας μου ήταν ανένδοτος και επ’ ουδενί δεν ήθελε να ακούσει για θέατρο!
Η μάνα μου ήτανε πιο συγκαταβατική. Υπήρξε μια κόντρα ανάμεσα σε εμένα και τον πατέρα μου, ο οποίος, ευτυχώς, πρόλαβε να δει την πορεία μου και να αισθανθεί στη συνέχεια υπερήφανος για τον γιο του και τη δουλειά που κάνει.
-Πώς εξηγείς το γεγονός ότι, ενώ ο χώρος σας έχει πολλή ανεργία και ανασφάλεια, εντούτοις πολλά άτομα, κυρίως κοπέλες, που έχουν πτυχία σε διάφορους τομείς, στρέφονται τελικά προς την ηθοποιία;
-Αυτό νομίζω πως είναι μια εσωτερική ανάγκη για έκφραση. Η δουλειά του ηθοποιού σού δίνει τη δυνατότητα να εκφραστείς και να μάθεις, αναλύοντας ρόλους και εποχές, να καταλάβεις καλύτερα τον εαυτό σου, απαντώντας στα διάφορα φιλοσοφικά ερωτήματα για το ποιος είμαι και πού πάω ή μέχρι πού μπορώ να πάω, γιατί ζούμε, γιατί υπάρχουμε, τι ζωή θέλουμε και όλα αυτά. Το θέατρο έχει λύσεις για τους ανθρώπους που ασχολούνται ενεργά. Όλα αυτά προσπαθούμε μέσα από τα έργα μας να τα μεταφέρουμε και στους θεατές μεταξύ των άλλων.
-Ένας μέσος ηθοποιός μπορεί σήμερα να ζήσει αποκλειστικά και μόνο από το επάγγελμά του;
-Για ένα νέο ηθοποιό τα χρήματα είναι ελάχιστα και έτσι είναι αναγκασμένος να κάνει παράλληλα κι άλλη δουλειά ή και άλλες δουλειές, ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Αν αυτός ο νέος ηθοποιός είναι παντρεμένος και έχει και παιδιά, εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα!
-Η «χημεία» μεταξύ των άλλων συναδέλφων σου ηθοποιών για σένα είναι σημαντική για τη μέγιστη απόδοσή σου στους ρόλους;
-Ε, βέβαια! Μια επιτυχία φτιάχνεται, κυρίως, όταν υπάρχει «ομάδα» και δεν υπάρχουν πολυφωνίες σε αυτήν την ομάδα. Αν η ομάδα δεν καταλάβει τον ρόλο, τον στόχο και την αποστολή την οποία έχει σε ένα έργο, δεν θα πάει καθόλου μπροστά! Συνεπώς, χρειάζεται όλο το τιμ των καλλιτεχνών, σκηνοθετών και όλων όσοι εμπλέκονται σε μια θεατρική παραγωγή, να γίνουν ένα! Μόνο έτσι μπορείς να έχεις θετικά αποτελέσματα.
Ο «ΣΑΣΜΟΣ», Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
«Τα ΜΜΕ στιγματίζουν ένα ολόκληρο νησί»
Το σίριαλ «Σασμός» ήταν το μεγαλύτερο εφαλτήριο για τη συνέχεια της καλλιτεχνικής σου καριέρας;
-Στο νέο μου ξεκίνημα, ας το πούμε έτσι, δρώντας ως ηθοποιός μάχιμος, ο «Σασμός», ασφαλώς, ήταν εκείνος που μου έδωσε την ευκαιρία και το εφαλτήριο να με μάθει ο κόσμος ευρύτερα, το αν είμαι καλός, κακός ή μέτριος ηθοποιός. Ήταν η σειρά η οποία με έχει καθιερώσει στη συνείδηση του κόσμου και αυτό με ευχαριστεί ιδιαίτερα!
-Τι νομίζεις ότι σε έκανε τόσο ξεχωριστό και ιδιαίτερα αγαπητό στο τηλεοπτικό κοινό; Ήταν ο ρόλος του παπά στον «Σασμό» με τη σεμνότητά του, τον γεφυροποιό του ρόλο και τη διπλωματία του μακριά από ίντριγκες;-Σίγουρα, ο ρόλος του παπά ήταν πάρα πολύ καλός! Ήταν ο ρόλος ο οποίος ήθελε ειρήνη και γαλήνη μέσα στην κλειστή κοινωνία του χωριού με συγχωρητικό και ενωτικό λόγο. Ένας ρόλος που πρέπει στην πραγματικότητα να έχει ένας παπάς μέσα σε αυτές τις ιδιότροπες κοινωνίες. Ένας ρόλος που έγινε ιδιαίτερα αγαπητός για το τηλεοπτικό κοινό.
-Ο «Σασμός» πέρασε μηνύματα με επιτυχία στην κοινωνία ή ο Κρητικός είναι μια ξεχωριστή ράτσα που χρειάζεται άλλου είδους «φροντιστήριο»;
-Κοίταξε… Μια τηλεοπτική σειρά ή ένα θεατρικό έργο έχει ως κύριο σκοπό να ερεθίσει τα μυαλά του κόσμου για να κινηθούν προς μια άλλη κατεύθυνση. Ο ρόλος και ο σκοπός της σειράς αυτής ήταν αυτός. Δεν πιστέψαμε σε καμία των περιπτώσεων ότι μετά το πέρας του «Σασμού» ξαφνικά η Κρήτη ή άλλα διαφορετικά διαμερίσματα της χώρας θα άλλαζαν και θα γινότανε πολύ καλοί άνθρωποι. Ερεθίσματα και προβληματισμούς προσπάθησε να περάσει το έργο.
-Κατά κανόνα και ανά τους αιώνες η Κρήτη και η Μάνη είχαν τα πρωτεία στην εγκληματικότητα. Ενώ σήμερα στη Μάνη δεν ακούμε κάτι το πολύ άσχημο σε σχέση με παλιά, το νησί μας εξακολουθεί αρκετά συχνά να κυριαρχεί με αρνητικό τρόπο στα πρωτοσέλιδα και στις πρώτες ειδήσεις από τα τηλεοπτικά δελτία. Μήπως και όλες οι Κυβερνήσεις που πέρασαν από αυτόν τον τόπο κάτι δεν έκαναν σωστά για να σταματήσει η παραβατικότητα και η εγκληματικότητα;
-Ασφαλώς και δεν έκαναν! Θέλω όμως να πω το εξής: όταν μια κοινωνία, πέρα από την Κρήτη, έχει μια παραβατικότητα, δεν φταίνε μόνο οι παραβάτες, αλλά φταίει και το κράτος που είναι δομημένο έτσι με τις υπηρεσίες που δεν μπορεί να εξαλείψει τα κάθε είδους φαινόμενα. Να σου πω και κάτι άλλο το οποίο με έχει ενοχλήσει από τα Μ.Μ.Ε.
Όταν γίνεται ένα δυσάρεστο γεγονός κάτω στην Κρήτη, συλλήβδην όλα τα ειδησεογραφικά μέσα τονίζουν ότι το γεγονός έγινε στην Κρήτη, στιγματίζοντας ένα ολόκληρο νησί. Δεν έχω δει και δεν έχω ακούσει ποτέ, όταν γίνεται κάποιο αντίστοιχο τραγικό γεγονός στην Πελοπόννησο, να λένε ότι έγινε στην Πελοπόννησο, αλλά λένε στον Πύργο ή στο Άργος ή στην Καλαμάτα.
Είναι αδικία π.χ. για τον νομό Λασιθίου, ο οποίος είναι ο πιο ήσυχος σε σχέση με τους υπόλοιπους νομούς, να «τσουβαλιάζεται» μαζί με τους άλλους! Το ίδιο συμβαίνει και με την Αθήνα. Όταν γίνεται κάτι στο Αιγάλεω ή στο Μενίδι ή στο Καματερό, δεν λένε ότι έγινε στην Αττική, αλλά στον συγκεκριμένο τόπο του συμβάντος.
Κάποια στατιστικά στοιχεία που έχω από το 2024, όπου είχαν γίνει ανά την επικράτεια εκατόν εβδομήντα διαφόρου είδους εγκλήματα, από αυτά τα εκατόν εβδομήντα, στην Κρήτη είχαν γίνει μόνο τέσσερα. Κι όμως η Κρήτη ήταν περισσότερο στιγματισμένη από τα μέσα!
-Ίσως επειδή ανά τους αιώνες έχουμε δώσει πολλά δικαιώματα ως νησί!
-Ναι, ρε παιδί μου, αλλά και λίγο-λίγο!
Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ
Η συνάντηση με τον Ανδρουλάκη και πώς τον έπεισε να είναι υποψήφιος
-Είναι γνωστά τα «πολιτικά σου πιστεύω» και η ιδεολογική σου κατεύθυνση. Σκέφτεσαι να κατέβεις στον «στίβο» της πολιτικής στις προσεχείς εκλογές;
-Κοίτα… Στις τελευταίες ευρωεκλογές αποφάσισα να συμπαραταχτώ με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης, τον οποίο πριν δεν τον ήξερα από κοντά, με έπεισε έπειτα από μια καθαρή κουβέντα που είχαμε οι δυο μας ότι έπρεπε να συνδράμω κι εγώ.
Νομίζω, όμως, ότι είχα φτάσει σε ένα πολύ ώριμο σημείο της ζωή μου που με είχαν κουράσει οι «διαπιστώσεις». Διαπίστωνα, όπως όλος ο ελληνικός λαός, όλα τα στραβά που γίνονται γύρω μας. Με κουράσανε, όπως είπα πριν, όλες αυτές οι «διαπιστώσεις» και είπα στον εαυτό μου να μην κάνω μόνο κριτική αλλά να μπω «στον χορό και να χορέψω». Είναι, σίγουρα, μια χαρά και μεγάλη τιμή να βρίσκομαι σε αυτόν τον χώρο και να προσφέρω ό,τι μπορώ από οποιαδήποτε θέση.
-Ίδωμεν, λοιπόν…
«ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ, Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ»
«Μια κορυφαία στιγμή ήταν η Επίδαυρος και μια η παράσταση στα Ανώγεια»
-Η παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης» έχει λάβει μια καθολική αποδοχή σε όλη την επικράτεια, όπου έχει παρουσιαστεί. Ποια στοιχεία την έκαναν τόση ξεχωριστή ακόμα και σε νεανικό κοινό που δεν έζησαν τον Νίκο Ξυλούρη από κοντά παρά μόνο μέσα από τους δίσκους του;
-Για τον Νίκο Ξυλούρη έχω να πω τα εξής: πέρα από τον κόσμο που έτυχε να τον γνωρίσει από κοντά ή να ζήσει την εποχή εκείνη και να ακούσει τα τραγούδια του, υπάρχει και σήμερα νέος κόσμος που τον γνωρίζει μέσα από το έργο που έχει αφήσει. Όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει και με άλλες σπουδαίες μορφές, που κι εμείς δεν έχουμε ζήσει από κοντά, π.χ. τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο κ.λπ. κι όμως προκαλούν δέος μέσα από αυτό που έχουν αφήσει!
Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν μια εμβληματική μορφή, στηριγμένη σε ένα τρίπτυχο, κατά την προσωπική μου άποψη. Το ένα ήτανε η σεμνότητα και η ταπεινότητα του Ξυλούρη που όσο ψηλά ανέβαινε καλλιτεχνικά, τόσο χαμήλωνε το «μπόι» του από το ήθος που είχε. Το δεύτερο ήταν μια άγνωστη σχεδόν πτυχή του, η αγωνιστικότητα του.
Σε μια πολύ δύσκολη και σκοτεινή για την Ελλάδα εποχή, την περίοδο της χούντας, ήταν που τόλμησε κάτι που πολλοί άλλοι καλλιτέχνες ή πνευματικοί άνθρωποι του τόπου μας δεν τόλμησαν να κάνουν. Να γίνει ένα με τους φοιτητές που τον σήκωσαν πάνω στους ώμους τους, να μπει μέσα στο Πολυτεχνείο τραγουδώντας επαναστατικά τραγούδια, όπως το περίφημο και εμβληματικό «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και το «Λαέ μη σκύβεις το κεφάλι».
Ο Ξυλούρης έμεινε και καθιερώθηκε στη συνείδηση όλων ως ο τραγουδιστής των φοιτητών. Η τρίτη πτυχή του ήταν ότι μέσα σε μια δεκαετία 1970-1980 πέτυχε και κατάφερε τόσα πολλά σε σχέση με τα λίγα χρόνια που έζησε, «σπάζοντας» τα σύνορα της χώρας μας. Αναμφισβήτητα, ο Ξυλούρης ήταν μια μορφή ανεπανάληπτη!
-Αυτή η ανεπανάληπτη και εμβληματική προσωπικότητα του Νίκου Ξυλούρη δεν μπορούσε παρά να ανέβει και στο θέατρο τον περασμένο χειμώνα σε μια εξαιρετική παράσταση όπου συμμετείχες και εσύ μαζί με ένα πλήθος άλλων καλλιτεχνών…
-Μια εξαιρετική παράσταση που ξεκίνησε λίγο πριν τα περασμένα Χριστούγεννα στο Θέατρο ΗΒΗ, «σπάζοντας», κυριολεκτικά, τα ταμεία! Κάθε βράδυ και για όλη τη σεζόν που παιζότανε η παράσταση, ήταν sold out! Αυτήν την εποχή γίνεται περιοδεία με όλο τον θίασο σε όλη την Ελλάδα και από τη νέα περίοδο θα ανέβει ξανά στο θέατρο στην Αθήνα.
-Θα σταθώ για την παράσταση στα Ανώγεια. Πόσο δύσκολο ήταν να ανταποκριθείς με επιτυχία στον ρόλο σου, που υποδυόσουν τον Ψαρογιώργη, τον πατέρα του Ψαρονίκου, ειδικά μέσα στα Ανώγεια, που η συναισθηματική φόρτιση ήταν έντονη μέσα στη γενέτειρά του και φυσικά και στον δικό σου γενέθλιο τόπο… Μέσα σε ένα ασφυκτικά κατάμεστο αμφιθέατρο που φέρει το όνομά του, «Νίκος Ξυλούρης», και μπροστά σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό κοινό ανάμεσα σε συγχωριανούς, συγγενείς και παλιούς φίλους του Ν. Ξυλούρη;
-Χαίρομαι που πήγαμε στην Κρήτη και ειδικότερα στα Ανώγεια για την παράσταση. Ήταν πολύ δύσκολο για μένα, γιατί η συναισθηματική φόρτιση είχε φτάσει στο υψηλότερο σημείο. Το να υποδύεσαι μέσα σε αυτόν τον χώρο τον «Ψαράκη», τον πατέρα του Ψαρονίκου, η τιμή ήταν πολύ μεγάλη, διότι ήξερα και την έντονη φόρτιση του κόσμου που μας παρακολουθούσε. Είμαι χαρούμενος που τελικά όλα πήγαν καλά και ο κόσμος το ευχαριστήθηκε!
-Αν σε βάλω να ξεχωρίσεις δύο στιγμές έντονης φόρτισης παίζοντας στο θέατρο όλα αυτά τα χρόνια, η μία είναι αυτή η παράσταση στα Ανώγεια, υποθέτω;
-Μου είχαν κάνει την ίδια σχεδόν ερώτηση από κανάλι, για να ξεχωρίσω δύο κορυφαίες θεατρικές μου στιγμές. Θα το ξαναπώ κι εδώ… ότι η μία ήταν όταν πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, πολύ νέος τότε, και η δεύτερη είναι με την παράσταση αυτή μέσα στα Ανώγεια!
-Φέτος, η εφημερίδα «Πατρίς» γιόρτασε τα ογδόντα της χρόνια συνεχούς κυκλοφορίας και παρουσίας στο αναγνωστικό κοινό. Ένα μεγάλο επίτευγμα για επαρχιακή εφημερίδα που στάθηκε όρθια σε πείσμα των καιρών. Θέλω το δικό σου σχόλιο.
-Στην επετειακή εκδήλωση της εφημερίδας «Πατρίς» στην Πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο είχα κάνει τότε μια δήλωση, την οποία θα επαναλάβω: Ογδόντα χρόνια η εφημερίδα αυτή προσέφερε φως στους αναγνώστες και όχι σκοτάδι. Είναι πολύ σημαντικό ένα μέσο μαζικής επικοινωνίας και μάλιστα ένα έντυπο της επαρχίας να λέει τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς «κομψότητες» και «στρογγυλέματα».
-Μιχάλη, σε ευχαριστώ πολύ!
-Εγώ ευχαριστώ και στέλνω τους ζεστούς μου χαιρετισμούς σε όλους τους Ηρακλειώτες και το Ηράκλειο, το οποίο, όπως σου είχα πει στην αρχή, ήταν η πόλη που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου και επίσης τα χαιρετίσματά μου στους φίλους εκεί και σε όλο το αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας «Πατρίς».
Βιογραφικό Μιχάλη Αεράκη
Ο Μιχάλης Αεράκης κατάγεται από τα Ανώγεια της Κρήτης. Μεγαλώνοντας, πήγε στην Αθήνα όπου στα 25 του αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, αποφοιτώντας από τη Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Ήταν καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κρήτης με έδρα τα Χανιά για 17 χρόνια. Το 2023, του απονεμήθηκε τιμητικό βραβείο για τη συμβολή του στο θέατρο και την τηλεόραση στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κρήτης.
Συμμετοχή σε θεατρικές παραστάσεις
«Με τον τρόπο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα» (1983) του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα, «Βάτραχοι» (1986) του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα, «Οιδίπους Τύραννος» (1987) του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου & Γιώργου Παπαδάκη, «Θεσμοφοριάζουσες» (1989) του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα, «Ζητείται υπηρέτης» (1989) του Μπάμπη Άννινου σε σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη, «Πέρσες» (1990) του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα, «Φιλοκτήτης» (1991) του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, «Αρχιμάστορας Σόλνες» (2019) του Χένρικ Ίψεν σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, «Οι μάγισσες του Σάλεμ» (2022) του Άρθουρ Μίλερ σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, «Αφιέρωμα στον Κώστα Μουντάκη» (μουσικό-θεατρική παράσταση, Θέατρο «Παλλάς» 2026), «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης» (μουσικό-θεατρική παράσταση, Θέατρο «ΗΒΗ» 2025-2026 / περιοδεία στην επαρχία)
Συμμετοχή σε κινηματογραφικές παραστάσεις:
«Χούλιγκανς: Κάτω τα χέρια απ’ τα νιάτα» (1983), «1966» (2013), «Ουζερί Τσιτσάνης» (2015), «Το τελευταίο σημείωμα» (2017), “Dirty Angels” (σε εξέλιξη)
Συμμετοχή σε τηλεοπτικές σειρές:
«Τα Λαυρεωτικά» (1982, ΕΡΤ), «Η κάθοδος» (1983), «Η κυρία Ντορεμί» (1983, ΕΡΤ)
«Σύνορα αγάπης» (1999, ΑΝΤ-1), «Σαν παραμύθι» (2000, ΕΡΤ-1), «Για την Άννα» (2006, ΑΝΤ-1), «Νησί» (2010, MEGA), «Λέξη που δεν λες» (2016, ALPHA), «Σασμός» (2022, ALPHA), «Φόνοι στο καμπαναριό» (2023, ALPHA), «Από ήλιο σε ήλιο» (2026, ΕΡΤ-1)