Ένα τεράστιο «νησί» πλαστικών έχει εντοπιστεί στον Ειρηνικό Ωκεανό μεταξύ Καλιφόρνιας και Χαβάης, αποτέλεσμα των θαλάσσιων ρευμάτων και της ανθρώπινης ρύπανσης.
Το φαινόμενο, γνωστό και ως «Μεγάλη Κηλίδα Σκουπιδιών του Ειρηνικού», άρχισε να σχηματίζεται ήδη από τη δεκαετία του 1980 λόγω της ρύπανσης. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και το ωκεάνιο ρεύμα που ονομάζεται Βόρειος Υποτροπικός Στροβιλισμός του Ειρηνικού, ένα σύστημα ρευμάτων με κυκλική κίνηση που παγιδεύει τα απορρίμματα στην επιφάνεια του νερού. Επιπλέον, γεγονότα όπως ο σεισμός και το τσουνάμι του 2011 στην Ιαπωνία συνέβαλαν στην αύξηση των απορριμμάτων, μεταφέροντας τεράστιες ποσότητες υλικών στον ωκεανό, τα οποία στη συνέχεια έφτασαν μέχρι και τις ακτές της Αμερικής.
Τι εντοπίστηκε σε «νησί» από πλαστικά στον Ειρηνικό Ωκεανό
Επιστημονική ομάδα συνέλεξε και ανέλυσε περίπου 105 αντικείμενα, όπως μπουκάλια, δίχτυα, σχοινιά και κουβάδες, τα οποία είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή. Κάθε αντικείμενο καταγράφηκε λεπτομερώς πριν μεταφερθεί για εργαστηριακή μελέτη. Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Nature Ecology and Evolution, αποκάλυψαν την ύπαρξη ενός απρόσμενου οικοσυστήματος. Συγκεκριμένα, πάνω στα πλαστικά βρέθηκε μεγάλη ποικιλία ασπόνδυλων οργανισμών, όπως πεταλίδες, καβούρια, αμφίποδα, βρυόζωα και θαλάσσιες ανεμώνες. Συνολικά καταγράφηκαν 46 διαφορετικά είδη ασπόνδυλων, εκ των οποίων τα 37 προέρχονταν από παράκτια οικοσυστήματα και μόλις 9 ήταν πελαγικά. Αυτό σημαίνει ότι περίπου το 80% της βιοποικιλότητας προερχόταν από οργανισμούς που κανονικά ζουν κοντά στις ακτές. Κατά μέσο όρο, κάθε κομμάτι πλαστικού φιλοξενούσε τέσσερα έως πέντε είδη, με τα δίχτυα και τα σχοινιά να φιλοξενούν ιδιαίτερα πυκνές κοινότητες λόγω της δομής τους.
Οι επιστήμονες επιχείρησαν να εξηγήσουν γιατί ορισμένα είδη προσαρμόζονται καλύτερα σε αυτό το περιβάλλον. Διαπίστωσαν ότι πολλά παράκτια είδη μπορούν να αναπαράγονται χωρίς ζευγάρωμα ουσιαστικά κλωνοποιώντας τον εαυτό τους, ενώ οι προνύμφες τους δεν χρειάζεται να παραμείνουν για μεγάλο διάστημα ελεύθερες στο νερό.
Παράλληλα, παρατηρήθηκε ότι τα πελαγικά είδη σχετίζονται περισσότερο με τον τύπο του απορρίμματος, ενώ τα παράκτια με τον χρόνο συλλογής τους κατά τη διάρκεια των ερευνητικών αποστολών.
Συγκρίσεις με παλαιότερες μελέτες, όπως εκείνες για τα συντρίμμια του τσουνάμι του 2011, έδειξαν ομοιότητες, αλλά και διαφορές, καθώς ορισμένες ομάδες, όπως τα μαλάκια, εμφανίζονται λιγότερο συχνά στο συγκεκριμένο οικοσύστημα.